Rob, Greet, Wouter en Sam in Oz

Happy Birthday Wouter

2009-02-14T21:25:00.003+10:00

First school day for Wouter

2009-01-28T09:45:00.007+10:00

Wouter's first day at school! Lots of excitement and nerves (from us). Wouter didn't really see what the whole fuss was about. On the way to school Wouter told Robert of his great ambition for today: He wants to learn to wipe his own bum and to cook. If only he would wash his hands in between it would be a perfect score!

Only after the first day did we find out that the ridiculous shoes and - white - socks are only compulsory for excursions! So, since that first day he has been wearing his orange crocs!

Once on the playground I lost track of him in the yellow shirts, but he was playing along happily. He immediately felt at home; much more than me!! All the rather nervous first-timers (parents, not the kids) were standing around wondering what to do.

It was close feeding time in the zoo and once the lunch box trolley was carted in all the animals had to gather on the patch of grass and sit down and wave their hand if their was called. Wouter was very good sitting still waiting for his lunchbox and waiting and waiting... and yes the very last one in the trolley was the green one with the smudged name on it. (definitely not a permanent marker.

He had banana and grapes for morning tea, not the twix and other yummies. In fact we later found out they are not allowed that kind of yummies.

His first day was a success and he still loves going to school. It is a shame he can only go those on wednesday and friday. Hopefully there will be more soon.

Sam 2 jaar

2009-01-24T14:01:00.005+10:00

Happy Birthday Sam!!

Tasmanie met de (schoon)ouders

2008-11-06T17:57:00.037+10:00

Hallo!
't Werd weer eens hoog tijd om een nieuw stuk Australie te verkennen. Hier begint de zomer in al haar onbarmhartigheid toe te slaan, dus we moesten er niet lang over nadenken: ergens waar het lekker fris is ... Tasmanie!

Net geen half miljoen mensen woont daar, in een gebied ter grootte van de Benelux. Wa ne lux!
Pakweg de helft is natuurpark en het klimaat bestaat uit al die dingen die we allang niet meer gewoon zijn: koud en regen en zo...
Voor de gelegenheid kreeg Wouter een zak kleren te leen van Kim, onze dagmoeder, inclusief compleet skipak.
Ondanks alle dreigende weerberichten en welbedoelde ocharme-jullie-ge-gaat-daar-doodvriezen van iedereen hebben we 'm toch thuisgelaten (dat skipak, niet Wouter). We hadden de reis gepland zodat mijn ouders mee konden (wat lief toch van Greet, he!) Niks beter dan wat afleiding mee hebben voor de kids tijdens vliegreis en lange autoritten, dachten we. Maar toch wel een avontuur, 8 (lange!) dagen op reis gaan met je schoonouders. Zucht - wat heeft mij (Greet) toch bezield?

Uiteindelijk best veel bezienswaardigheden in die acht dagen gepropt, en er enorm van genoten.

Geland in Hobart (de hoofdstad) en kennis gemaakt met de Salamanca markets, met allerlei lekkers, kleren, juwelen, arts en crafts. Heel gezellig allemaal. Zijn daar de vakantie gestart met een German bratwurst (hoe komen we erbij?) en een Cascade van 't vat (het bier van Zuid-Tasmanie), terwijl grandma en Sam een milkshake deelden.
Daarna gaan eten bij een kennis van Rob in Hobart, heel gezellig. Wouter kon het heel goed vinden met hun zoontje en de hond Nemo, Sam snapte het allemaal niet zo goed: "Nemo a doggy?"

Die zondag naar Port Arthur geweest, de vroegere gevangenenkolonie waar stoute Britten (lees "nieuwe australiers") heen werden getransporteerd en hun tijd moesten doen onder erbarmelijke omstandigheden en vaak voor belachelijke akkefietjes.

Een van de belangrijkste toeristische bezienswaardigheden van Tas. Recenter in 1996 heeft daar een halve gare 35 mensen neergemaaid met een machinegeweer in volle toeristenseizoen, waarna vuurwapens bij wet verboden werden in Oz ( niets te vroeg, de kiekens). Prachtige omgeving hoor, mooi en "toch duister en triestig tegelijk" volgens de brochure. Niks van gemerkt: lekker zonneke, mooi uitzicht, wat wil een mens meer? Je kon daar drie dagen rondhangen en nachtelijke ghost-tours doen en zo, maar na drie uur hadden we het wel gezien vonden we. Onderweg erheen ook de imposante rotsachtige kustlijn bezocht en zalig gepicknickt bij een van de baaitjes.

Schelpjes en krabbetjes kijken aan het water, vingertjes en teentjes nat, dat soort vertier. Lekker restaurantje gepakt op de terugweg, en het moet gezegd: ze stoefen nogal met de Tasmaanse keuken, en we kwamen over het algemeen genomen niet bedrogen uit. Een paradijs in vergelijking met de Queenslandse "cuisine"!

De maandagochtend lekker rondhangen en plantjes kijken ruiken voelen in de Botanical Gardens van Hobart, en dan op weg naar Freycinet national park. Een uurtje buiten Hobart een tussenstop gemaakt (ha ja, tegen 't flebiet hee, er waren grootouders mee) in Richmond, een "historisch" stadje, allez, 150 jaar oud. Best schattig toch. Ouwe gebouwen vielen er niet te bespeuren natuurlijk, maar eendjes langs de kant van de rivier des te meer. En hadden we toch wel veeeeeeel brood mee zeker?

In Freycinet National Park in prachtig weer heerlijke wandelingen gemaakt oa naar de beroemde Wineglass Bay, kindjes en grootouders op het strand achterlatend. Machtig schone uitzichten en de Robeir durfde het zelfs aan om in het ijskoude water (ik blij dat ik mijn zwembroek was vergeten) te gaan zwemmen (nou jaa, een volle minuut). Dapper hoor!

De volgende dag - mijn verjaardag - wakker geworden in een piepend stapelbed in een stacaravanneke (yup, de hele vakantie was low-key, alles netjes op voorhand geboekt door mijnen echtgenoot), en zie ne keer: het regende! Niet voor lang gelukkig, dus nog wat mooie wandelingen gemaakt in het nationaal park, en uren als een klein kind schelpjes geraapt op het strand. Het was dan ook MIJN dag en IK mocht doen wat ik wou, toch? Toen het de anderen begon te vervelen gingen we dan maar op weg naar Saint-Helens, een vissersstadje aan de oostkust. Aldaar was in een eenzaam baaitje volgens de lonely planet een geweldig restaurant, dus Rob en ik daarheen voor romantisch oesterslurpen en champagne drinken. (De oesters als voorgerecht en na het dessert, hahaaa leve de luxe) Miljaaar, daar denk ik nog jaaaren aan terug. Verrukkelijk! Waar is den tijd dat wij in Belgie oesters maar een snotterige slok zeewater vonden... We zijn volledig bekeerd!

De woensdag dan naar Launceston,
the Cataract gorge gewandeld (een rotsachtige rivier-kloof die de stad doormidden klieft). Daaromheen is een ongelooflijk mooi recreatiedomein aangelegd zoals ze alleen in Australie kunnen, met statige pauwen die over het gras lopen, een openluchtzwembad, een stoeltjeslift over de kloof, abseiling, speelplein, noem maar op. In Launceston woont ook Tolly, mijn goede Russische vriend van een paar jaar geleden, dus die zijn we 's avonds gaan bezoeken in zijn huis met prachtige tuin vol fruitbomen op een helling met zicht op de Tasman river. Er zijn mensen die het slechter hebben!

Donderdag en vrijdag was het dan tijd voor Cradle Mountain en Lake St-Clair National Park. Men had al gewaarschuwd dat het op Cradle Mountain altijd regent en dat 't er nog eens kouder is dan de rest van Tasmanie.

Niet gelogen, 't was koud, maar toen wij gingen wandelen hield het net op met regenen en dat konden we wel waarderen! Dat het zo mistig was dat we vanaf de rand van het meer het meer niet konden zien, kon de pret niet drukken. Onze stoere Wouter heeft de 6 kilometer wandeling rond Lake Dove helemaal uitgelopen (dubbel, aangezien hij constant heen en weer rende). Prachtige uitzichten (eens de mist was opgetrokken) en een heel gezellige wandeling. Op de terugweg een koppeltje wombats tegen gekomen langs de rand van de weg. Zagen er ontzettend knuffelbaar uit, maar we hebben er ons toch niet aan gewaagd.

De volgende dag naar de zuidkant van Cradle mountain via de westkust, die er door kopermijn-activiteiten (zure zwavelregen) een beetje post-hiroshima uitziet. En wederom prachtige uitzichten langs Lake St Clair. En Rob zijn moeder doodblij eindelijk eens een possum te zien. Tja, in de wilde natuur moet je ze niet gaan zoeken, je vindt ze makkelijkst rond de vuilnisbakken op campings... ALs we dat eerder hadden geweten...

Op de terugweg naar Hobart nog een wandeling gedaan in Mount Field National Park: veel watervallen en dat prachtige groen dat je alleen maar in regenwouden vindt. En toen zagen we een platypus voorbijzwemmen! Zomaar! Daar moesten wij dan in april uuuuren voor op de loer liggen (nou jaa), en dendezen kwam ongevraagd efkes langs. En niet eens willen poseren voor een foto. 't Is niet eerlijk!

Om de Tasmaanse fauna compleet te krijgen zijn we tot slot naar een animal rescue park gegaan om de Tasmanian devils te bewonderen (god, wat zijn die lelijk - en ook wel snoezig tegelijk). Die beesten zijn naar het schijnt zo goed als uitgestorven in het wild, een of ander zeer besmettelijk mondgezwel doet ze tegenwoordig vallen bij bosjes.

En daarna Mount Wellington beklommen (met de auto - haa!). Prachtig zicht over Hobart en omgeving. Genoooooten!

En dat was het al weer. Veel te kort vaneigens, maar wie weet nog een keertje terug...

Veel liefs,

Greet en co

The Red Baron en andere verhaaltjes

2008-10-08T13:48:00.017+10:00

Hoi, we zijn terug.
Weer heel wat beleefd in een paar weken tijd. Altijd weer leuk natuurlijk.

Een paar weken geleden zijn we met het hele gezin eens Castle Hill opgeklommen. Dat doe ik (Greet) wel regelmatiger als workout, het is goed zweten en hijgen, wees gerust. Maar zeer goed te doen (anders deed ik het niet hee ;-)): van onze voordeur tot de top en terug kan je doen in een uur tijd, als je er stevig de pas in zet. En het uitzicht vind ik telkens weer fenomenaal: de hele stad en omstreken naar het zuidwesten, strand, zee en Magnetic Island naar het noordoosten. hmm. We waren dan al wel een paar keer met de kindjes in de auto naar boven gereden, maar qua belevenis is het toch niet hetzelfde, zo vonden wij. Dus met zijn allen de 'goat track' op, niet dat dat pad ooit een echte geit gezien zal hebben, maar kom. Sam op Rob's rug, Wout aan het handje van mama, helemaal klaar om vijfhonderd 'treden' te stappen, we waren eens benieuwd. Maar warempel, Woutje deed het helemaal op zijnen allenen, met de nodige rustpauzes tussendoor natuurlijk. Driedubbel genoten van het uitzicht, een sporty-spice pose om de Robeir gelukkig te maken ("allez, haast u ne keer, mag ik ademen?") en dan- Sam op mama's, Wout op papa's rug - terug naar beneden. Alwaar Robert het aandurfde uit te glijden van een steen, en Wout pardoes met zijn hoofd op een rots terechtkwam. Twee minuten drama en knuffelen en dan lekker gaan lunchen op de Strand. Zucht - wat een leven.

Dit weekend dan: vliegerfestival op de Strand, net als vorig jaar een festijn voor groot en klein.
Heel leuk om te kijken naar alle soorten en vormen vliegers en dan ook een vliegershow met twee vliegers die simultaan dansen op muziek. Woutje ( beetje ziekjes) mafte er rustig doorheen. En Sam maar KIJKEN. Dit alles op een achtergrond van zon, zee en strand. Zucht - wat een leven. Of had ik dat al gezegd?

Donderdag vertelde Robert mij dat hij een verrassing voor me had op zondag op de Strand. Ikke benieuwd en ook wat nerveus, het kon zo'n beetje vanalles zijn, maar om de een of andere reden was ik bang dat hij me uit een vliegtuig zou sjotten ( ik heb de laatste maanden meer dan een keer zitten waauwen bij het zien landen van skydivers en gezegd dat ik het zeker ook eens wou doen). Dus allez, ik wreed met de poepers gezeten die ochtend, en allemaal voor niets. Want we hebben een vluchtje in de Red Baron gemaakt!
De Red Baron is een - je raadt het - knalrood watervliegtuigje dat toeristische rondjes maakt rond Townsville of Magnetic Island. Het is een prachtig ding om te zien landen en opstijgen vanop het strand en spreekt al twee en een half jaar tot onze verbeelding.
Dus ik superblij! En geweldig was het, rond Magnetic Island, alle baaitjes en sommige scheepswrakken gezien, en dan stuntjes doen boven de strand ( aaaaahhhh) voor we weer aan de jachthaven landden. Schitterend. Dikke knuffel voor de Robeir, wat een verrassing!

Intussen zijn allebei de ventjes ook nog eens ziek geworden. Deze zwartwit foto is genomen door Danny, een van mijn consultants, die zo'n beetje amateur fotograaf is. Dit kiekje van Sam schoot hij op minder dan een seconde - ik had de tijd niet om mijn haar goed te leggen ;-) Sam duidelijk nog niet de oude, met een stukje worst yup, we waren op een soort BBQ of wat dacht je) in zijn linker wang...

Kinderen nu aan het rondrennen vallen springen op de zetel - jawel, ge weet wel, die plek waar ze niet mogen rennen springen vliegen vallen. Maar ze hebben zo veel lol dat ik het feest niet WIL bederven. Ze trekken elkaars haren voor een keertje niet uit.

Het is hier trouwens weer verdoemd warm aan het worden, en het is pas begin oktober. Drie maanden te vroeg zweetweer, als je het mij vraagt. Hopelijk over 2 weken ook zo'n hittegolf in Tasmanie, want daar gaan we dan heen met Robert zijn ouders...
Airconditioning weer aan, kindjes in hun ondergoed aan het rondlopen, mama bijna ook...(allez, thuis hee, niks mis mee toch?). En dat was het weer zo wat. Zucht - wat een leven...

Nog spannend nieuws van thuis?

groetjes, Greet en kornuiten

Mark 'n' Heleen

2008-09-14T09:54:00.013+10:00

Zo'n schitterende dagen met Mark en Heleen gehad en zo weinig foto's om het te bewijzen... veel te druk met plezier hebben.

Dinsdag avond kwamen Mark en Heleen aan. En ze hadden een vlieger mee, en waterpistolen! Die moesten natuurlijk getest worden, wat resulteerde in een bende doorweekte soldaten op het tennisveld boven. Voor de vlieger was het een beetje te windstil... dedju toch!
Woensdag moest ik werken, maar Greet heeft hen 'the Hill' op laten klimmen en dan naar The Strand voor lunch en cocktails, ik ken slechtere manieren om een woensdag door te brengen. De verplichte zeilavond zat er ook in. Goeie wind, goeie golven, maar het was moeilijk om Heleen te overtuigen dat het normaal is dat een boot helt en dattie echt niet gaat omvallen. Greet heeft gracieus Russel getolereerd (de lompe eigenaar van de boot, die een ernstig gebrek aan zelfkennis en tact heeft, onuitstaanbare eikel dus volgens Greet), die zichzelf uiteraard uitnodigde om achteraf mee te komen eten. De kindjes waren veilig bij Kim, want de volgende ochtend moesten wij vroeg vertrekken naar Ayr om vandaar naar de SS Yongala te duiken (zie: http://www.yongaladive.com.au/). Met een roestige jeep werden we op het strand bij een grote speedboot afgezet en die manouvreerden ze voorzichtig tussen de zandbanken door. De "two strong volunteers" (Mark en een ander, not me) moesten geeneens duwen. Het was" a bit choppy" en dat was niets te veel gezegd. Dooreengeschud en lichtjes groen/grijs kwamen we bij de Yongala site aan. Eens Greet over haar momenten van hyperventilatie en paniek heen was ( meer dan 2 jaar niet gedoken) hebben we een prachtige duik gehad: stingrays, een enkele haai, maori wrasse, olive snakes, een enkele schildpad, een Morray eel en duizenden andere vissen. Terug op de boot kon je geen halve minuut in de boot kijken of je werd goed ziek. Greet heeft, haar altruistische zelve, de vissen gevoerd met haar ontbijt en zag af van de tweede duik: ook weer vanalles gezien en nog een Eagle Ray en een Groper ter grote van een kleine truck. En natuurlijk geen walvissen gezien, goddomme, al 2.5 jaar hier en die beesten ontwijken ons gewoon. Wel iets gehoord, maar het kon ook Mark geweest zijn...

Vrijdag was het dan "resort dag" met watergevecht aan het zwembad, een beetje tennis, boekje lezen... kortom professioneel niets doen.

Mark mag al zijn huidkankers beginnen tellen, want die vond niks beter dan uren in de zon te liggen braaien. Nu ja hij begon al bruiner dan eender van ons... is hij eigenlijk wel direkte familie??
Na de middag de kinderen losgelaten aan het waterpark, fish and chips for dinner, een moment shakespeare theaterstuk in het park gezien van heel veraf... wat een heerlijke luizige dag.

Zaterdag was het dan hoog tijd voor Magnetic Island (al weer 2 weken geleden voor ons!). De booking voor de ferry was niet doorgekomen. We konden pas 2 uur later gaan dus was er ruim tijd om aan de rock pool te zwemmen en spelen. Wouter vindt het heel leuk om foto's te maken...

Op Maggie: rock wallabies zien aan Geoffrey Bay

een lange lunch in Barefoot ( kunstgallerij - sjiek restaurant) aan Horseshoe Bay en dan naar Florence Bay voor ons prive strand. Eindelijk vliegertje oplaten...
Snorkelen was weer geen groot succes: te weinig zichtbaarheid en een snorkel kwijtgepeeld in de branding (teruggevonden later), maar meer plezier met kasteeltjes bouwen en vliegeren.
Op de terugweg heel toevallig een Echidna tegengekomen (zonder 'm te overrijden)
Nog bungelen als aapjes en dan ijsje eten aan Picnic Bay... ... en vanuit Cockle Bay uitkijken over de lichtjes van Townsville.
Dan terug de ferry op en lekker genieten van de avond op ons terras.

En nu zijn ze alweer weg... veel plezier in Airlie Beach!

Vandaag zondag, dus niet te veel plannen: rondhangen op het marktje in Flinders Mall en dan...?

Daintree

2008-06-26T18:50:00.019+10:00

Haha, na weken dikke stress merkte ik een extra lang weekend in het rooster; zomaar voor niets! Greet kon maandag en dinsdag vrijnemen en heeft de woensdag sowieso vrij: plots zaten we zomaar met 5 dagen vrijaf. Tijd voor iets speciaals en lang geambieerd: tripje Daintree en Cape Tribulation National Park. Een prachtplek met tropisch regenwoud tot aan het strand en dan koraalrif op minder dan een half uur er vandaan.

't Is wel een lange reis om er te geraken, een uur of zes-zeven rijden, met de nodige tussenstoppen om jengelende peuters te sussen. Eindelijk kwamen we dan aan in "PK's Jungle Village", een backpackers plek dat we vooraf geboekt hadden om toch maar ergens te kunnen slapen, want er scheen nergens anders plaats te zijn (winter is hoogseizoen). Een mega plek als je 18 en bij voorkeur zat en luid bent; helaas zijn wij dat niet. Onvoorstelbaar dat de kinderen dwars door gitaarspel, gebral en gelach tot 4uur 's morgens hebben geslapen; best voorstelbaar dat wij dat niet hebben gedaan. De "cabin" voldeed dan ook nog niet bepaald aan onze minimale vereisten voor een goede nachtrust..

's Morgens vroeg (Greet was nog aan het douchen) direct verhuisd naar the Ferntree Lodge Resort, waar natuurlijk plenty of space was en vooral rust: more our kind of accommodation! Toch lekker sadistisch genoten van onze knulletjes die vanaf 6h30 's morgens geweldig luidruchtig plezier waren aan het maken. Het kwam natuurlijk geen moment in ons op om ze tot stilte aan te manen ;-).

Die dag het begrijpelijkerwijs wat rustig aan gedaan, met een boottocht op de rivier (een boot in de vorm van een trein, God mag weten waarom, maar wel charmant. Heel interesante verhalen van de gids, en overal in de mangroves jonge krokodillen gespot, van kwetsbare babykroks tot tieners, die er zich schuilhouden tegen predatoren (zijnde oudere mannetjeskroks). Op onzen eigen hadden we die beesten nooit gevonden natuurlijk, lijken op de eerste de beste stok.

De volgende dagen volop de rainforest verkend. We hadden een tijdlang behoorlijk de buik vol van regenwoud, maar deze streek is echt heel mooi vanwege de diversiteit en de prachtige combinatie van kleine stroompjes met grote bladeren, mossen en lianen... een ECHT regenwoud. Neem dan ook nog de omgeving met groen gebergte en zee en het kon niet meer stuk... hoewel, het was een beetje stormachtig weer en bovendien winter, dus niet echt ideaal voor op zee. Geen reef uitstap en ook geen zeekayakken dus (en we hadden nog wel de kindjes hun lifejackets mee). Maar geen steen en been geklaagd hoor, Wouter ontdekte al snel een regenwoudschommel en de ventjes speelden met plezier in hun bloot gat op 't strand, weer of geen weer. Wou dat ik zo jong was.

En uiteindelijk veel geluk gehad met het minder goede weer: 's nachts regenen dat het giet (op het houten dak van ons chaletje, mmmm, romi), overdag droog.

De laatste dag dan gaan vissen op een bootje op de rivier met een vent genaamd Dave, een echte Aussie bloke. Krabbenetten uitgezet hier en daar, en dan met onze hengels aan de slag. Wouter en Sam gebiologeerd naar de container aan het kijken waar we de gevangen visjes in hadden gedaan (levend natuurlijk), terwijl wij bleven proberen het grote grut te vangen. Uiteindelijk niet veel spectaculairs, 1 redelijke vis die ter plekke door Dave werd gefileerd voor ons, en de rest was wettelijk te klein en vloog terug. De krabbenetten hadden ook beet, maar alweer net te klein om te mogen opeten, ze hadden geluk. Ons kon het zo geweldig veel niet schelen, want we hadden ons goed geamuseerd. Een namiddagje wel besteed....

Op onze weg terug nog even gestopt bij Mossman Gorge, vreed schoon plekje met heldergroen water en grote keien, fotogeniek ++.

En dan de lange rit terug, maar spelletjes doen en boekjes lezen verzachten elke pijn...

Groetjes

Andere weekendjes

2008-05-12T22:53:00.009+10:00

met al dat bloggen en fotookes uitzoeken kom je wat leuke momenten tegen... ik wil ze je niet onthouden...
Greet van wacht, de mannen mogen niet thuis zijn, want mama slaapt... hahaa, op naar Florence Bay op Maggie Island met Maz, Marie en hun vrienden van Melbourne...

Poseren niet belangrijk..........poseren wel belangrijk

Tutter niet belangrijk............ koekje wel belangrijk

Duiken niet belangrijk........... petanquen wel belangrijk
(en de kleine wouter was er godverdomme echt wel goed in)

Heel belangrijk

en onder de categorie echt kleine momenten:
appeltje delen aan de waterpark

Wouter en Sam zijn dikke vrienden...

Charters Towers Country Music Festival

2008-05-12T21:33:00.014+10:00

Elk jaar vindt er een groot evenement plaats in het rustieke (lees uitgestorven) Charters Towers: het Country Music Festival, een heel weekend lang. Daar moesten we dus een keertje naartoe. Het duurde even voor we doorkregen dat dit een heuse competitie is met een stuk of twintig categorieen. Zie: http://www.charterstowerscountrymusic.com/ . Plan dus ingekort tot een avondje country music, maar geen beter excuus om een weekend te gaan kamperen. En ja, Bob en Bev wilden best mee om hun nieuwe campertrailer uit te proberen en wij konden hun ouwe tent krijgen. Helaas raakte de trailer niet op tijd klaar en hebben ze op hun beurt een tent moeten lenen. Kamperen met Greet betekent niet inkorten op comfort, dus mij daags te voren heerlijk uitgeleefd in een outdoor shop: tafeltje met bankjes, campingstoelen, gas lampeke, kinder slaapzakje, single 4WD matras en een queensize 4WD matras. die matrassen zijn zalig, ze vullen zichzelf en zijn heerlijk zacht, zonder dat hatelijk gekraak, koude en ik-val-eraf-gevoel van luchtbedden. Helaas wel vreselijk loempe dingen; heb ze op het dak moeten binden.

Na een BBqtje was het op naar de showgrounds voor een evenement dat aan al onze verwachtingen voldeed: hoods, boots 'n' good ol' country music, yiiiiiiiiihaaaaaa! Na een paar "megahits" hielden deze 2 die-hard country fans het voor bekeken en deden een dubbeldekkertuk. We hebben ze niet gehoord tot de morgen!

Eerst trad de winnares van vorig jaar op en ze was echt wel goed. Spijtig genoeg moest ze zo nodig een draak van Shania Twain brengen en toen had ze het wel een beetje verknald.

Top of the bill waren toch wel de Wolverines: een stel zachtgehumeurde Hells Angels met dikke (platte) humor. Bekijk hun klassiekers:

Boats Bikes and Bullshit

A Redback Bit My Willie (compleet met WC bril rond zijn nek en een opblaasspin op zijne kop)

Toch ook wel een pak frisser hier 's nachts, dat was effe wennen. De volgende dag weer eens genoten van het uitzicht bovenop de oude goudmijn en gekuierd op de markt van de oude beurs. (jaja, in de 19e eeuw was Charters Towers het hart van de goldrush en terecht "The World" genoemd)

Ook een beetje in de buurt getoerd (lees honderd kilometer noordelijker gereden) en nog wat interessante plekjes voor toekomstige weekendjes ontdekt langs de mighty Burdekin River.

Brizzie to the Ville

2008-04-28T22:52:00.047+10:00

Een nieuwe update vanuit het land van Oz. We hebben weer niet stilgezeten!

Op 14 april was het dan zover: Rob en ik naar Brisbane, terwijl de kindjes 10 dagen vertroeteld/verwend zouden worden door oma en opa. Voor mij beloofden het een paar spannende dagen te worden in het Royal Brisbane Womens Hospital, maar eigenlijk keken wij tweeen vooral uit naar de zevendaagse terugtocht in ons campervanneke langs de Oostkust van Brisbane naar Townsville. Een paar dagen zonder kindjes, dat was al jaaaren geleden, en nu was het zelfs voor hun eigen goed!
Eerst moest ik dus een niet nader gespecifieerd aantal dagen ( tussen 2 en 5) in opperst isolement doorbrengen in de "radio isotope suite", mooie naam voor een ordinaire ziekenhuiskamer waar je vooral niet uit mocht. Er werden wat testjes gedaan, waarna ik mijn eega vaarwel mocht zeggen en ik mij "mocht installeren". Daarna kwam een verpleegster mij uitleggen wat er nu eigenlijk zou gebeuren. De nevenwerkingen van radioactief jood zouden meevallen: hoogstens wat lichte misselijkheid en vermoeidheid, zelden gezwollen hals en speekselklieren, maar het kon ook helemaal niets zijn. Maar wat je vooral niet mag onderschatten, voegde ze er samenzweerderig aan toe, was ... significante stilte ... de eenzaamheid. Ze had nog net mijn polleke niet vastgepakt.
Wel frappant dat ze tegen die zoo geduchte eenzaamheid maar 2 remedies aanboden: telefoon (waarvoor je wel op voorhand een heel exotische betaalkaart moest gekocht hebben, NIET verkrijgbaar in het ziekenhuis) en TV (ook tegen forse betaling cash, ah nee, dat kan niet op de rekening)... Die dingen zijn verdomme standaard in een gewone ziekenhuiskamer, maar soit, ik deed niet moeilijk, ik was namelijk de enige van ons vier pineuten die het op voorhand wist en dus wat had kunnen regelen.
Zeer terloops werd ook gemeld dat er een camera in de suite hangt, zodat de verpleging kan zien hoe het met je gaat, ha jaa, want ze mogen niet binnenkomen. In uwe bloten dus alleen maar in de badkamer, grinnikte ze.
Dan kwam de oncoloog een trolley in mijn suite binnenrijden met een metalen doosje erop. "Roomservice", grapte hij, maar het was wel een geweldige schat trouwens. Zonder te bibberen opende hij het doosje, haalde er een nog kleiner metalen buisje uit met een pincet, wipte met een ander pincetje het dopje eraf en kiepte...
een onnozel geel capsuleke in een beker. Was dat het nou? Ik voelde mij een beetje beetgenomen. Hij bleef op een afstandje staan wachten tot ik de daad voltrok. Allez dan maar: zwelg.
En we waren vertrokken. Een goeie achtenveertig uur 3-5 liter water per dag drinken, The biggest loser kijken, kauwgum kauwen, uwe plas 2 keer doorspoelen, Oprah kijken (featuring oa een blauwe man, gene zever!), 3 keer douchen per dag, Dr Phil kijken, drie meter bij de deur vandaan gaan als de verpleger je maaltijd brengt, eten uit wegwerpborden met plastieken vorkskes, boekje lezen en hopen dat je het weer mee naar buiten mag nemen na afloop... met maar 1 doel: onder de aanvaardbare radioactiviteitsgrens duiken tegen de woensdag en hier weg! En hoewel de tijd vloog verveelde ik me stierlijk. Ik had ineens heel erg te doen met Paris Hilton die drie weken in het gevang had gezeten. Arme meid.

En ik, Robert, terwijl dat vrouw lief afziet in isolatie... olleee!!

Het waren rustige daagjes wild kamperen met Harry Potter (laatste boek nog maar een derde keer lezen), bescheiden ontbijtjes met uitzicht, Duiken naar de HMS Brisbane (dat zich snel aan het ontwikkelen is tot een tweede Yongala (nog maar drie jaar geleden gezonken)), maar vooral wat niet mag ontbreken aan de sunshine coast: surfen! en deze smalgeschouderde half kale beach boy heeft toch wel een paar hele golven uitgesurfd.. da's bijna meer dan 20 seconden!!

terug naar Greet
Op D-day kwam dan een mannetje met een geigerteller of hoe heet zoiets mij opmeten: ik zat lekker laag met mijn waarden en mocht eruit! Dan ging hij mijn kamer af om mijn spullen te checken op radio-activiteit: alles mocht weer mee. Dan naar de whole body scan om te kijken of er ergens anders in mijn lijf nog iets niet pluis was. Het duurde me wat lang: ze wilden nog wat extra beelden si en vergrotingen la en daar lag ik dan te denken dat er iets fout was natuurlijk. Na een uur werd me dan door een ernstige jonge dokter met een bezorgde blik verteld dat ik naar mijn "suite" mocht om te wachten op de uitslag. Daar stond mijn laatste plastieken maaltijd op me te wachten en vaneigens kon ik geen hap door mijn keel krijgen. Kwam goed uit trouwens want het was toch niet te vreten.
En toen belde Robert dat ie in aantocht was met zijn campervan om mij in vol ornaat af te halen. Twee minuten later belde hij weer om te zeggen dat hij zich met de campervan vast had gereden in de ondergrondse parking van het ziekenhuis. Ze hadden de banden moeten laten leeglopen om hem eronderuit te krijgen en er was behoorlijk veel schade aan het dak. Miljaar.
Maar eigenlijk kon me dat geen moer schelen. Een mens kan maar ene keer zware pech hebben per dag hee, en dit was dus die van mij! Jiiihaaa! Nu zou de scan zeker goed zijn...

En dat was ie ook, en wij op weg, met vers opgepompte banden en al bij al wat krassen op het dak en een brok van het voorste ventilatiekapje, maar niets kon de pret drukken! O ja, behalve dan dat ik niet binnen een afstand van 2 meter van de Robert mocht zitten, en dat zo'n campervan natuurlijk geen 2 meter breed is... Dan hing ik maar wat uit het raam te wapperen, o zaligheid, terwijl we langs het onwaarschijnlijk prachtige Moreton Bay naar het noorden reden. Op weg naar het hemelse Noosa. Daar deden we strandwandelingen als een koppel in vlammende ruzie, minstens drie meter bij elkaar vandaan. Op restaurant zaten we wel aan hetzelfde tafeltje, maar leunden nonchalant zo ver mogelijk naar de andere kant. Natuurlijk mochten we niet uit elkaars bord eten of glas drinken, moeilijk dat dat is! En uiteraard geen geknuffel of gekus. Daar zit je dan voor een week in een campervanneke met zijn tweetjes!

De Platonische liefde heruitgevonden, schooooooooon...

Maar zalig dat Noosa was. Twee nachten zijn we er gebleven maar voor mijn part gaan we er wonen ( bij voorkeur in een van die poepsjieke huizen aan het water met een eigen steiger voor je jacht, zegt de Robeir). Dat hij het maar begint te regelen!

Dan verder via Rainbow Beach naar Fraser Island. Fraser Island is een 120 km lang zandeiland aan de centrale oostkust van Queensland, met idyllische stranden en baaitjes, meer dan 20 prachtige meren, scheepswrakken, en een schitterend breed strand aan de oostkust dat dienst doet als autosnelweg/landingsbaan. De oostkust oogt wel mooi, maar gevaarlijke branding, stroming en zwermen hongerige haaien houden je tegen om er een lekker zwemmetje te doen.
Robert had een 2daagse tour geboekt, en ik kreeg al visioenen van een volle bus met allemaal zwangere vrouwen en kinderen, waartussen ik dan radio-actief zou zitten wezen. Had al besloten dat ik niet meeging als dat het geval was, dus wel effe spannend. Maar het bleek ideaal: nog geen halve bus vol, en zo goed als allemaal Duitsers ;-) (nvdR: zetsen sie sich neben mein stralende weib, bitte!) Wij lekker vanachter de twee laatste rijen/13 stoelen bezet, zelfs Rob veilig 3 meter bij mij vandaan.
Die 4WD bussen zijn trouwens fantastisch: speeden aan 85 km/h over het strand van Fraser, daarbij makkelijk elke andere 4x4 achter zich latend. Onze chauffeur en gids, de Cameron, was een typische Queenslander, die heel veel uitleg gaf en vaak volkomen irrelevante maar grappige anekdotes vertelde. Spijtig voor de duitsers sprak hij zo'n Aussie slang dat zij hem amper verstonden.
De tour zelf was schitterend: je werd naar de mooiste plekjes gebracht zonder het risico te lopen jezelf in het zand vast te rijden, en alle maaltijden, koffiepauzes en overnachtingen waren inbegrepen en voor je geregeld. Aan ons alleen om onze zwembroek (check!), onze camera (check, met bijna platte batterij, way to go rob en grel) en onze regencape (check!) mee te nemen. Want jup, het was wel slecht weer zeker? Maar de zon ging vaak toch op het juiste moment schijnen, en de onheilspellende zwarte lucht met regenboog was ook wel fotogeniek.

Klein nadeel van zo'n tour is dat je elk plekje paradijs moet delen met 14 duitsers natuurlijk, maar het was wel een tof bendeke. Hoogtepunten waren Lake Wabby en Lake MacKenzie, hmmm, zie idyllische foto's. Een duin duwt tegen het tropisch regenwoud en in het dal vormt zich een meertje:

Lake Wabby. Dat meertje kleurt groen vanwege de boomsappen. De bodem is zand, dus zelfs verstandige mensen met een groene-slijmerige-dingen-op-de-bodem-van-een-meer-fobie als ik (Rob) kunnen er vreesloos in... mits een aanloop

Lake MacKenzie heeft een bodem kom van min of meer ondoordringbaar steen en vult zich met helder zand en water.: idyllisch, geen ander woord.

De volgende dag reden we van Hervey Bay over een klein plaatsje waar we een strandontbijtje hebben gepleegd, via Bundaberg (Bundy), waar we een marktje aandeden en vooral geen Bundaberg Rum hebben gedronken, door naar The Town of 1770. Zo heet het plaatsje echt, genoemd naar 4 mei 1770, toen Captain Cook daar voor het eerst in Queensland voet aan land zette. Klein romantisch dorpje met schitterend uitzicht over de zee, geen echt zandstrand maar mooie mangroves die af en toe een zeilbootje aan het zicht onttrekken. Het zusterstadje 5 km verderop heet Agnes Waters, en heeft wel een eindeloos zandstrand, met machtige surf waar gelukkig maar weinig toeristen weet van hebben. Samen met een paar die hard surfers hadden we het strand en surf voor ons alleen. En zat er drie dagen later nog zand in ons g... Time for a beer!

En verder door naar Rockhampton (Rocky). Aldaar overnachtten we in een "historisch" hotel, heel mooi van buiten en beneden de bar/restaurant, maar niet te doen lelijke kleine rotkamertjes met piepend bed en WC en douche op de gang. Elke kamer had wel een TV en frigo, maar daarmee was alles ook gezegd. Robert had het gezelschap van drie headbangende megakakkerlakken in zijn douche waarvan de voelsprieten vrolijk op en neer gingen met elke beweging. Hij was wel zo lief mij hier pas de volgende dag op te wijzen.
Enfin, wel lekker eten in Rocky, Beef-capital van Queensland... en dat ruik je als je het stadje binnenrijdt. Ik slaagde er uiteraard in een seafood curry te bestellen, tot jolijt van carnivoor Robeir, maar hey, ik had wel al drie weken gene vis of seafood mogen aanraken he, wegens te veel jodium, en nu zag ik mijn kans schoon.
Bij de intrede in Rocky staan 2 reuzegrote stieren langs de weg, die blijkbaar om het jaar een nieuw stel ballen wordt aangemeten, want de lokale jeugd (die zich begrijpelijkerwijs stierlijk verveelt) durft uit baldadigheid de stieren hun kloten wel eens afslaan en als soevenier bewaren. Moet daar echt niets te beleven vallen, zeg.
Vanuit Rocky was het verder kilometervreten naar Mackay, maar niet voordat we de Capricorn caves ( kalksteengrotten) bezocht hebben, die niet bijster de moeite waren, om het beleefd uit te drukken. Een 16 jarig wicht (aka onze "gids") putte zich tijdens een uur durende rondleiding uit in mopjes en vooral waarschuwingen tegen uitstekende rotsen ("headache rock"), duisternis als het licht uitging, claustrofobische verschijnselen en wiegende hangbruggen (10 minuten uitleg dat niet iedereen het leuk vind om te wiebelen boven een afgrond). Het enige matig charmante was dat de centrale diepgelegen grot een heuse ingewijde kerk is waar regelmatig huwelijken worden voltrokken, met een ingebouwde CD-speler waar ze Enya door liet galmen bij wijze van sfeerscheppend moment. We pinkten nog net geen traan weg.... allez, been there, done that. En eens per jaar met de zon in het zenith schijnt er een zonnestraal door een verticaal gat in het plafond.
Ten westen van Mackay ligt dan Eungella national Park, een heerlijk heuvelachtig gebied met regenwoud, waar je zeer fijne wandelingen kan doen langs schitterende kreekjes en rivieren waar zich platypussen (platypi?) ophouden. Zalig langs 1 zo'n kreekje gekampeerd en er uiteraard een frisse duik in genomen. De platypi zijn wel "een beetje schuw"... anderhalve dag verdomme geen beest gezien (alleen schildpadden), tot we de moed bijna opgaven.
Vlak voor ons vertrek, speciaal uitgesteld to na drie uur 's middags (beste tijd om ze te zien) staarden we ons nog maar eens leeg op een of ander bochtje in de rivier waar ze dagelijks te zien zijn, behalve dus vandaag. Totdat een meisje vertelde dat ze twintig meter verderop aan het spelen waren. Wij daarheen en ja hoor, daar was er eentje rond aan het zwemmen. Wijle content! Wat een mens allemaal niet doet om een onnozel beest live te zien ... fotooooo!
Dan naar Mackay voor onze laatste overnachting en een heuse romantische wandeling langs het jachthaventje, helemaal arm in arm en zo. Ik wist gelijk waar ik ze kon steken, mijn platonische liefde :))))
Woensdag op huis aan en hereniging met de kindjes, en de oma en opa natuurlijk, die toch wel content waren ons te zien! Oma en opa verdienden ook wel een verzetje, dus we zijn met hen nog naar Cairns gereden, een immer frustrerende rit van 350km alwaar je hier dik 5 uur over doet.
Cairns was zalig, as usual, mijn ouders de hort op zonder kleinkids (ze nog nooit zo snel zien verdwijnen!) en wij blij de kindjes terug te hebben natuurlijk.

Dan terug via Mission Beach, waar we ook al vijf keer waren geweest, maar nog nooit het leukste North Mission Beach hadden gedaan, moeten altijd verkeerd gereden zijn zeker? Geweldig leuke plek met winkeltjes en restaurantjes, en wij maar denken dat daar geen hol te beleven viel. Mensen skydiven uit de hemel en landen met een brede glimlach (en volle broek?) op het strand... zucht. Volgende keer waag ik ook een sprongetje.

En nu dus weer aan het werk. Niet te veel woorden aan vuilmaken. Maar wel leuk om terug in een soort routine te zitten, al was het maar voor de ventjes.

Hopelijk gaat het iedereen thuis voor de wind, met de lente/zomer in aantocht kan het niet stuk zeker? Krijgen jullie ook eens 18 graden! woehaha.
Groetjes uit the Ville!

pasen

2008-04-05T19:52:00.026+10:00

Onze derde Pasen hier al, we krijgen er maar niet genoeg van ;-)

Ook nu weer de airco opgezet en de eikes binnen verstopt, en Wouter ze binnen de 5 minuten zo goed als allemaal gevonden. De lat toch wat hoger leggen volgend jaar! Sam vond het allemaal best en keek het wat aan, maar onderschat hem niet: hij was degene die de overblijvende -door Wouter niet gevonden en door ons glad vergeten- eitjes plots in zijn mond had (met papiertje en al welteverstaan).

In de namiddag dachten we een uitstap te gaan doen naar Cape Cleveland, de overkant van de baai bij ons, zo'n 40 km van hier. Het is een mooi natuurgebied met wetlands (deze tijd van het jaar toch) en dus veel watervogels. Er is ook Cocoa Creek, een populaire stek om te gaan vissen (als je je eigen boot meebrengt ha ja).

Enfin, wij effe rijen, vogels spotten in de wetlands, picknicken aan de rand van Cocoa Creek, en telkens kleinere en kleinere 4x4tracks inrijden op zoek naar een grote watervogel die ons continu ontsnapte (en maar niet wou lachen voor de foto). En toen reden we ons vast in de modder

gelukkig was Bob er om ons eruit te slepen.

Het volgende weekend of zo hebben we een rondritje gedaan naar het zuiden: Ayr en de Burdekin.
We kwamen langs plaatsjes zoals Brandon met een schattig kerkje

The Burdekin River het nat zeizoen alweer ver voorbij...

De kikker zoekt een alternatief

We denken een goede trailer te hebben gevonden

Alva Beach van Ayr met kokosnootvangnetten

The Cat Empire

2008-04-05T15:55:00.002+10:00

Sinds half januari heb ik weer nieuwe collega's, want dan begint het nieuwe academiejaar hier. Drie meiden en 2 mannen, allemaal best leuk. De mannen zien we buiten het werk niet zo veel, maar de meiden zijn oftewel single, ofwel zit hun liefje nog in Melbourne of zo. Dus willen ze niets liever dan hier eens op stap gaan. Ons sociaal leven dus vertienvoudigd opeens (jippiiee), onze roep naar babysitters verdubbeld, en onze kennis van de lokale restaurants en cafeetjes niet te evenaren.

Op een van die uitjes zijn we naar een concert van The Cat Empire geweest, een band uit Melbourne. En direct hardcore fans geworden! Schitterende feelgood muziek met cubaanse en god weet nog welke invloeden. En zoals dat gaat direct de CD's gehaald, nu onze vaste deuntjes in de auto. Wouter kan er zelfs al eentje meezingen. Vreemd genoeg hadden Jens en Charlotte er nog nooit van gehoord. (En die moeten dan uit Melbourne komen, puh!) Een aanrader!

Bekijk en geniet mee! (dit is een video van YouTube. het filmke op ons GSM was een beetje flou...)

News from The Ville

2008-02-29T21:43:00.034+10:00

G'day! Het is al weer een tijdje geleden dat we nog ons ding deden op de blog, en er is intussen al weer heel wat te vertellen.

Om te beginnen hebben we al een paar maanden een nieuwe premier, de Kevin. Kruddy, voor de vrienden. Heeft intussen al in naam van de Australische regering SORRY gezegd voor de stolen generation en ander onrecht dat de Aboriginals in de loop van de geschiedenis is aangedaan. Daar zat de hele Aboriginal community al decennia op te wachten maar John Howard vertikte het ("want ik heb dat niet gedaaaaaaan, dat was voor mijne tiiiiiiiijd"! bleiter). Het hele gedoe was nogal controversieel, en heel wat oudere Australiers vinden de aboriginals nog altijd tweederangsvolk, en al wat toen is gebeurd was -verdomme- voor hun bestwil! Enfin, toch wel een interessant stukje uit de Australische geschiedenis.
En de Kruddy heeft -eindelijk- het Kyoto-protocol geratificeerd. Hoera! Bijna vijf jaar na Europa, maar goed, beter laat dan nooit. Nog zoiets wat Howard vertikte.

En verder hebben we na 18 jaar (!) een nieuwe burgemeester in Townsville. Exit Tony Moony. Townsville is hem wel heel wat verschuldigd: hij heeft parken en vooral the strand aangelegd, en de hele stad een nieuwe aanblik gegeven. Maar ze hierdoor ook een beetje in de schulden gestoken. En nu mag Les Tyrell de schuldenput dempen. Goed geregeld, toch?
Anyway, genoeg pollentiek.

In de (goeie?) ouwe tijden dat de Robeir hibo was in Diksmuide, durfde hij al eens thuiskomen met een zak "groensels" of een "keun" van een patient. Dat vond ik altijd geweldig. Was het net of hij thuiskwam van de jacht. Hier is het op dat vlak gene vetten geweest tot nu toe, tot hij vorige maand met 2 zakken prawns kwam opdagen van een ouwe visser die patient is bij hem. De dag ervoor gevangen en direct op de boot gekookt (want zo verknoeien ze hun zeevruchten hier wel). Enfin, goed voor meer dan 100 langoustinekes waar we vreed van gesmuld hebben. Robert heeft mij moeten beloven diene mens zwaar te soigneren en minstens elke week terug te zien...

Sjens en Sjarel zijn hier geweest! Dat zijn vrienden van ons die ook een jaartje in Melbourne hebben gewoond en nu aan een rondreis bezig zijn voor ze weer naar Belgie gaan! 't Was voor een weekske maar, spijtig, want het is altijd gezellig natuurlijk. Het was een prachtige dag toen ze arriveerden. Eindelijk frissere temperaturen, wollige wolkjes aan de hemel, matige vochtigheid in de lucht, allez: nen droom van een tijd om Tropical North Queensland te bezoeken, dachten wij.

Vonden ze het wel te heet zeker? 't Is ook nooi nie goe ;-)

(Toegegeven, toen wij voor het eerst hier uit een luchthavengebouw stapten, werden we omvergeblazen door het Turkse stoombad gevoel. Maar dat was januari! )

Enfin soit: Ze hadden mee: Toon, 2 jaar, dikke vriendjes met Wouter, als ze elkaar niet omver mepten, en Kaatje, 4 maand, een lief boeleke die vreed rustig was, als ze eens ophield met bleiten. Kortom: we hadden ineens 4 kindjes in huis, effe melden dat we dat niet gewend waren, maar wat is nu een decibel meer of minder? Toon werd, na drie weken in de auto, losgelaten op al ons speelgoed en de pret kon niet op. Er werden verhaaltjesvoorleessessies gehouden 's avonds, en Woutje leerde Toon tekenen met een stylo. Wat hij dan ook prompt demonstreerde op onze zetel... Zetel naar de vaantjes en de kunstenaar zich van geen kwaad bewust natuurlijk!

De robeir dan maar op internet naar grootmoeders miraculeuze verdwijntrucs gezocht, en het zou allemaal goedkomen met ... melk! Wij beginnen frotten met melk op die zetel, terwijl Toon een welverdiend standje kreeg van Charlotte. Arm ventje, was gewoon als een kat bij de melk gezet natuurlijk, maar toch, je had die zetel moeten zien, 't was redelijk om te bleiten. Het ding begon intussen meer en meer naar melk te blinken en de stylo verbleekte wel (no wonder, zat onder de melk!). Tot reddende engel Sjarel met een louche flesje kwam aanzetten: eucalyptusolie!
Yeah right, nu nog een beetje de boel vettig maken ook zeker!
Om een lang verhaal kort te maken: het olieken verwijderde zowel stylo als melk EN onze hele living rook lekker fris naar Vicks. Waaaaaauw, dank u Charlotte.

We hebben hen eerst een dagje meegetroond naar the Strand, dan een dagje Maggie Island. Daarna het regenwoud in bij Paluma range, waar het voor de gelegenheid mistig was en regende.

De Wallaman falls (hoogste "single drop" waterval in Australie, 278 m) is maar een piesstraaltje maar wel best hoog. Hadden wij ook nog niet gezien, en was wel sjeun. Maar toen kwam er toch wel juust een koppel met kind voorstaan zeker? Miljaarde.

Dan richting Noorden gereden, naar Mission Beach, alwaar het regende dat het goot, maar wij wel voor het eerst kennis konden maken met het begrip "Big 4 campings". Super comfortabele, kindvriendelijke en goed uitgeruste campings met ook allerlei chaletjes van basic tot luxe. Raad eens waar wij in geslapen hebben? Het zwembad, speelplein en springkussen zijn een natte droom voor elk kind onder de veertig. En zelfs in regen en wind is Mission Beach schitterend en een ochtendduik in het zwembad eens zo verfrissend, zo vonden wij toch. Let op de angstuitdrukking in Wouter zijn ogen, 't was zijn eerste "sologlij". Maakte direct plaats voor een brede grijns en "ik wil nog een keer" natuurlijk.

Op naar Cairns dan maar, alwaar de Deckertjes een trip naar de Great Barrier reef wouden plegen. Op de valreep nog gelukt, want het weer speelde een beetje parten, en dan varen de boten vaak niet uit. Wij zouden wel een dagje op de 4 kindjes passen (ach jaa, makkie toch?) Een dag snel gevuld, met zwembad, springkussen, speelplein, en een ijsje als toetje (op zich een hele opgave). En zo was de vakantie al weer om. Sjens en Sjarel vree content met hunnen duikdag.

Maar hierdoor hebben ze wel maar een korte bewolkte glimp van de Tablelands kunnen opvangen. Heel spijtig, want dat is een van de mooiste plekjes... Gelukkig wel een serie watervalletjes (alweer) en een van de beroemde Fig-trees gezien. Ze zullen nog een keer moeten terugkomen zeker?

Allez, tot een volgenden!

Een jaartje ouder ...

2008-02-15T08:10:00.017+10:00

Een paar weken geleden is Woutjes driewieler die hij van "tante" Rie gekregen had, gewoon uit onze parkeerplaats in ons appartement gestolen. Waren wij effe niet goed van, want het was wel een bijzonder exemplaar. Zo'n mooie ouderwetse met blauw en geel. Bovendien moet het een van onze buren zijn geweest die hem pikte, want niemand anders kan in de garage. Wie steelt nu zo'n ventje zijn driewieler? Moet je daar tegenwoordig ook al een onbreekbaar roestvrij stalen slot aan hangen? Blijkbaar wel dus, lesje geleerd...

Intussen is Sam 1 jaar geworden en Woutje drie. Tijd vliegt. Sam zijn feestje was bij Kim, zij had alles georganiseerd want ik was pas geopereerd aan mijn hals (Yup, deel 2 is al weer achter de rug). 's Ochtends nog snel het "kadopapier" verven (en jezelf, natuurlijk) en een keer met de grannies bellen (mooi gezongen, hoor!). Fijn feestje, schandalig veel cadeaus, en waar gaan we al dat speelgoed weer zetten? Sam keek uiteraard niet naar zijn cadeaus om en vrat vooral veel cadeaupapier. Jean (Djien, mijn ex-collega en vrouw van mijn grote baas) was er ook met hun tweeling van 6 maanden: meet Darragh (boven) and Daisy (onder).

We waren eens een keertje perfect voorbereid op Wouters verjaardag. Wij de hele ochtend zelf een taart zitten knutselen en versieren, en het resultaat mocht er zijn, vonden wij toch... tjoetjoeoeoe. Toch viel het verjaardagsfeest op The Strand - met sosiesen op de BBQ, zwemmen in de rockpool en spelende kindjes in het gras - letterlijk in het water door de aanhoudende regen. In allerijl het feest in Maze Mania laten doorgaan en de sosiesen in de vriezer gedraaid. Maze Mania is een driedimensioneel hindernissen doolhof met glijbanen en ballenbad, ook voor kinderen leuk! Ouders mogen er in principe niet in maar wij verstonden voor de gelegenheid niet zo goed Engels...

Wouter kreeg van Rob zijn ouders een echte fiets met zijwieltjes, hij was er direct mee aan het slalommen door de winkel. Nu staat 'm stevig vergrendeld met prikkeldraad in de garage ;-)
Het heeft er onze Strandwandelingen niet rustiger op gemaakt: het stipje Wouter verdwijnt nu nog sneller aan de horizon... houdt ons wel fit natuurlijk!

Van tante Tine (en de andere Bomalmeiden) heeft hij eindelijk zijn LEGO-piratenschip gekregen (die al een paar maanden lag te chambreren in de speelgoedkoffer). Het ding werd onmiddellijk vakkundig gedemonteerd door zijn kleine broer, hahaa. Kan ik alleen maar toejuichen! Neemt het ventje eindelijk eens revanche voor de lichamelijke schade die hem een heel jaar lang is aangedaan. Verder ook een hijskraan van LEGO met bijbehorende bouwvakkers, een reuzegrote dierenpuzzel, een Wigglespuzzel, twee Thomas and friends treintjes en nog van dat fraais.

Wij dan weer bijna een volle minuut "spontaan" geglimlacht voor een foto van ons vier, het is een bewegende foto geworden, genre Harry Potter. Veertigplussers en gadgetcamera's, daar zouden cursussen voor moeten bestaan. Maar allez, zo kan je ons nog eens zien zwaaien naar jullie!

Verder beschimmelt hier alles wat los en vast hangt van de hitte en luchtvochtigheid, kanniewachte totte "herfst"!

groetjes,
Robert, Greet en de ventjes

Australia Day Sail

2008-02-14T16:38:00.004+10:00

Nog een dagje zeilen gedaan op Australia Day. Niet aan de Figure Head Race van de club meegedaan, maar gewoon al chips vretend naar Radical Bay op Magnetic Island gevaren en daar geluncht en gezwommen. Greet verbrand, Wouter aangevallen door een stukje kwal en Sam nergens last van.

New Year and the Blossoming Tea

2008-02-14T14:09:00.019+10:00

Nog een hoop in te halen op onze blog!!

Enkele foto's van New Year's Eve bij Kim met het hoogtepunt van de al maanden aanslepende BBQ Battle tussen Mr Ford senior en junior. 14 chinese gerechten! Genieten! En dan maar punten geven. Junior nipt gewonnen en dan vooral vanwege de vormgeving (let op de details naast zijn ogen). Gooi er dan nog een zatte dagmoeder in grasrokje tegenaan en voila, de perfecte Nieuwjaarsmix waar een karaoke niet bij mag ontbreken. Dolle pret!

Een geluk dat de buren besloten hadden nieuwjaar ver weg te vieren...

Zoals jullie al weten werkt Greet sinds 2008 de woensdagen niet meer en dat geeft, met de kinderen bij Kim, voor ons Yippie! Time. Hoog tijd dus voor een langgeplande expeditie op zoek naar The Rare and Unusual Blossoming Tea en The Catshit Coffee in The Heritage Tearooms.

En ja, als berekende hollander ben ik ertussen uit gemuisd, want het was 50 AUD voor 1 kopje koffie en 22 AUD voor een eindeloze pot thee; nou ja, dan weettjehettochwel, niettan, bentochniegekjoh?

Joem, en nog geweldig lekker theetje ook, goed voor zo'n 8 kopjes. Wij dus gelijk vijf van die bolletjes gekocht om thuis mooie yummy thee te zetten. Alleen nu nog een glazen theepot vinden, anders gaat het visuele aspect wel een beetje verloren natuurlijk...

En wat een prachtig fenomeen van moeder natuur is dat toch he, vonden wij, zo'n gedroogd plantje waar dan een felgekleurd bloempje uitkomt als je er heet water over giet. Tot we de kleine lettertjes op het doosje lazen: "handsown in China". Die chinezen toch, ons zo bij de neus nemen. Bloempje er gewoon ingenaaid en dan het geheel in een bolletje laten drogen. Maar neemt niet weg dat het lekker is en mooi oogt...

En dan nog gewoon voor de vorm:

Morgenrood,

Water in de sloot

(of was het anders?)

Vissuh!

2008-01-06T12:41:00.000+10:00

In Queensland ben je geen echte vent als je niet kan vissen! Ik was dan ook erg blij om eens uitgenodigd te worden op een fishingtrip door Maz. De tinny is van Richard, en Mary (de vriendin van Maz) was ook mee. Greet heeft zich al dan niet vrijwillig opgeofferd om deze ochtend op de kids te passen. Ik moest natuurlijk wel met een vis terugkomen.
De tinny (de naam zegt het al: klein metalen bootje met bb motor) werd afgelaten in een creek van Ross River en tussen de mangroven door voeren we meanderend via Ross River Harbour naar een gebied vol creekjes en mangroven en g##%$& sandflies. Richard was de enige die echt iets van vissen wist, maar het was wel een partijtje fastfood vissen: als er niet binnen 2 minuten gebeten werd voeren we naar een ander plekje. Ondertussen haalden fish eagles en Brahminy kites de ene na de andere vis boven. (Helaas in die tijd niet aan de camera gedacht, maar gewoon ervan genoten). Maz wist/rook/herinnerde zich waar de vissen waren (credentials????) en dirigeerde ons naar het midden van de baai (2 meter diep?). We hadden dan ook niet verwacht dat Richard plots beet zou krijgen en een sucker-fish zou ophalen. Niet alleen een sucker om zich te laten vangen, maar vooral vanwege de zuignap op de kop waarmee dat ie onder andere vissen plakt (gewoonlijk haaien) en mee eet van wat de ander uit zijn bek laat vallen. Het doden van het beest lukte niet goed met de knuppel, maar een wel geplaatste messteek in het brein did the job. Meer langs de kade kregen we een schildpad aan de haak, maar gelukkig wist ie zich los te maken met de bait. En ja hoor, the man delivered: 'k heb beet gekregen! god weet wat de naam is van die vis 'n cod of breem, maar 't was de mijne en ik stond er een beetje verdwaasd naar te kijken terwijl Richard professioneel de vis pakte (yekkes) en de haak probeerde los te maken. Die zat te diep en te vast en de operatie zonder verdoving was wat te heftig voor onze spartelende vriend, zo ook zijn kans op terug gooien: mes in het brein en de lunch (weightwatchers, niet boerinnenbond) voor vrouw en kinderen was in the pocket (enfin, koelbox). Er zijn zo nog een paar vissen gevangen en weer terug gegooid wegens te klein of geen honger en heb zelfs een vis vastgepakt en de haak eruit getrokken (dan ben ik toch wel n'n echte vent!) en dan was het tijd om naar de clan terug te keren, met gepaste trots de prooi meten en fileren en smullen van een heerlijk ... klein hapje.

Kan niet wachten om nog eens te gaan vissen, maar vrees dat ik Greet zal moeten laten gaan.

En dat Wouter een echte vent wordt is duidelijk.

Rob

PS: ter illustratie van de onmenselijke opofferingen die hij voor zijn gezin over heeft, heeft de Robeir een foto met de talloze vreselijke zandvliegenbeten op zijn voeten bijgevoegd. Bekijk en huiver mee.
Verder een indrukwekkende foto van het zwemmende gevaarte dat hij bij wijze van lunch voor mij meebracht. Je had hem moeten zien glimmen van trots toen hij een plastic zakje te voorschijn toverde en ik het aanzag als zijn natte zwembroek die ik dan gewoontegetrouw te drogen mag hangen ;-) Maar groot was mijn vreugd: er bleek een dooi viske in te zitten! Na het professioneel fileren ervan door mijn echte vent hebben we elk 20 gram vis gegeten, af en toe een graatje uitspuwend. Maar het smaakte heerlijk authentiek naar binnenbekleding van de boot, het moet gezegd! Enfin, als we maar lol gehad hebben hee. En intussen ben ik wel plots getrouwd met een echte vent! Wie kan dat allemaal zeggen?

greet

kankerwijf!

2007-12-21T22:45:00.002+10:00

Hmmm... zo noemt de Robeir mij al jaren als we ruzie hebben, nu is het ook nog eens terecht! We zijn intussen over de eerste shock heen en de grote plannen voor de tweede operatie en nabehandeling zijn gemaakt. Best ironisch eigenlijk hoe op een paar dagen tijd je outlook op de wereld toch wel kan veranderen. Mijn meest bezochte websites zijn niet langer e-bay en destandaardonline en konsoorten, maar mythyroid.com en de thyroid cancer survivors' association,inc ! Up-to-date heb ik links laten liggen wegens te vaag en tegenstrijdig en ze smijten allerlei prognostisch slechte factoren op het scherm die ik liever niet wil lezen (ontkenning? ik? neuuuuuu!)

(nvdRobeir) Pardon? Uptodate gaf de gestratifieerde prognosis (en gemeta-analyseerde waar mogelijk) volgens leeftijd die een pak optimistischer waren dat dat ene indische onderzoekje van een stel studenten uit 1994 die voor het gemak alle leeftijden bijeen gegooid hadden om het wat dramatischer voor te stellen! En inderdaad, de chirurge vond het geeneens zo nodig om ook maar iets te doen. Het is een grote C met een heel "low risk" die eventueel ook gewoon zonder bijkomende operatie mag opgevolgd worden... met longfoto's... Yeah right! Het zal niet raar klinken dat we besloten om de hele zooi eruit te raggen en te nuken! I love the smell of I*131 in the morning... smells of remission!(nvdR sluiten)

Ik verkies de term "cure" boven "remission" thank you very much Rob! En trouwens, jij hebt die fantastische indische studie niet eens gelezen ;-) Was ook niet gemakkelijk, met al die taalfouten...

Maar hoe dan ook, Sally (mijn chirurge) vond dat ik eerst moest genieten van kerst en nieuw en niet zoveel mocht lezen erover want dat ik dan alleen maar ging uitfreaken. Of, om het in haar eigen woorden te zeggen: "chill out... like a Brussels sprout." hmmm...
Een lieve collega van Robert zag het hele gebeuren als volgt: hij had net een geweldig boek gelezen over life-defining-moments en wist: dit is er zo 1, maak er het beste van, haal er je voordeel uit. Vond ik wel een wijze raad!
En mijn tante die een tijd geleden in hetzelfde schuitje zat, meent dat ik het volste recht heb op zellufbeklag en een potje gebleit, als het maar niet te lang duurt hee zeg. En dan de koe bij de hoorns! Gaan we ook doen hoor, nie mee inzitten.
(nvdR) En dan merk je dat Greet nog nooit de "Tao of Pooh" (Benjamin Hoff) heeft gelezen! eens zien of we dat nog onder de Kerstboom krijgen.(nvdR)

Anyway: concreet gaan we nu een paar weken uitrusten/bekomen, en op 21 januari is het voorgoed vaarwel aan de schildklier, 'k zal 'em eerlijk gezegd niet missen. Wel levenslang (en dat is hopelijk heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang!) pillekens slikken, maar dat is de minste van mijn zorgen. Daarna, waarvoor nog geen datum, gaan we radioactiefje spelen in een isolatiekamer in Brisbane (slechts 1500km hiervandaan) om alle microscopische resten van gezond schildklierweefsel die na de operatie onvermijdelijk achterblijven, en alle eventuele uitzaaiingen - god behoede me - te vernietigen met radio-actief iodium. Pas op dat moment, na de opname van het I*131 door mijn lichaam, wordt een total body scan gemaakt en weten we of er eventueel metastasen op afstand zijn. Wordt ook nog een momentje van profuus zweten denk ik, al is de kans nog zo klein.
De algehele prognose is - in afwezigheid van uitzaaiingen - heel goed, met een 20-30 jaarsoverleving van een stuk boven de 95%, maar soit, dan ben ik nog maar 53 hee! Alles onder de 100% is voor iemand van onze leeftijd sowieso te laag, vind ik dus. En dan zegt de Robeir dat ik "nie moe kankeren"... Verder is hij een grote steun hoor ;-)
nvdR: dan te denken dat ik daarvoor een avondje zeilen heb opgegeven...

Mijn mammie en pappie hebben al aangeboden ( en wij hebben het niet afgeslagen) om naar hier af te zakken voor de periode dat ik in Brisbane in mijn kluis zit, zodat Rob mee kan en zij voor de kindjes kunnen zorgen. En hopelijk gaan we daarna een weekje met zijn allen naar Tasmanie, Om "uit te stralen" zeg maar, dat zou toch wel fijn zijn, willen we al het hele jaar naartoe maar het kwam er nooit van. Bovendien is het ideaal in de zomer wegens Europees klimaat, de winter is daar wat killekes en daar hebben we de garderobe niet voor! Nu nog de oudjes overtuigen, maar ach, dat lukt wel. Hobart is naar het schijnt een heel gezellige stad met lekkere restaurantjes en terrasjes, dat trekt ze wel over de streep. En Townsville vinden zij trouwens op dit moment te warm, geef ze eens ongelijk!

En verder: la vie au paradis, deel 20 zeker ondertussen?

Het is weer die tijd van het jaar waar je liefst de dag doorbrengt onder frisse douche of in pool, en elke morgen je lakens wil verversen. De airco blaast dan weer zo koud dat je bibbert onder je laken, ook niet ideaal, en dan is de muur helemaal vochtig van de condens. We doen het dus voorlopig door de deuren van het terras en de patio (duur woord voor koerke met blinde muur waar onze palmen en tuinkruiden wonen) open te laten en het heerlijk te laten doortochten...
We hebben trouwens een curryplant! Ik dacht dat curry van gemalen currynoten of zo kwam, maar nops: 't is een leuk plantje met yummy geurende takjes en blaadjes.

Wouter leert met de dag meer Engels bij de dagmoeder: nu echte volzinnen die zo uit een film kunnen geplukt zijn. Na het fijne moment van verhaaltje lezen voor het slapengaan, was ik nog bezig aan het rechtkomen vanuit liggende houding (of dachten jullie dat IK HEM een verhaaltje voorlas?) toen hij al zei: "now get out of my room, you mongrel!" Misschien moeten we toch eens aan Kim vertellen dat - als ze haar vent/hond/godweetwie uit haar kamer jaagt - mijn twee zonekes wel zitten te luisteren hee! Subiet kraamt Sam ook nog zoiets uit. Enfin, heb de slappe lach toch op tijd kunnen inhouden en dan streng gezegd "dat dat niet netjes was, gniffel" en toen zei hij het voor de lol nog maar eens . Mijn moeder heeft mij nooit verteld dat opvoeden zo moeilijk was! Tuurlijk niet, weet zij veel, aan mij had ze een makkelijke klus...;-)

Deze middag gaan lunchen in een nieuw Yum Cha restaurantje op Flinders Street East, genaamd "Going Ape". Lekker gevreten en met Sammeke gespeeld (Wouter deed een dutje in zijne buggy, heerlijk, die timing van hem) bij het genot van een stella van 't vat, jawel.

Gisteren namiddag was het dan Kerstfeestje van de inner-city-daycare-scheme bij Kim ( de dagmoeder) met een sausage-sizzle (oftewel een braadworst die ze in een boterham draaien - van echte broodjes hebben ze hier nog nooit gehoord). Er waren een 25-tal kindjes tussen 0 en 10 jaar, en dubbel zoveel volwassenen. Ongelooflijk hoe die zoiets in haren tuin georganiseerd krijgt. Haar tuin is wel goed ge-equipeerd voor dit soort evenementen: ze heeft een grote zandbak met schommel en wip, een veilig omheind zwembad, een ploeterbad met glijbaan, en schandalig veel speelgoed. De grote kids het zwembad in natuurlijk, de kleintjes in het ploeterbad. dolle pret! Santa was er ook en hij had weer veel cadeautjes mee. Voor Wouter bracht hij een muzikaal cadeau van de Wiggles: trommel, castagnetten, sambaballen, een tamboerijn, een blokfluit en een waanzinnig lawaaierige ratel (de smeerlap!). Fotomateriaal!

Let op Sam zijnen outfit, met dank aan Jens en Charlotte! En verder hadden wij ons al verzoend met het idee dat Wouter hier "Walter" genoemd werd, maar hoe schrijf je dat nu echt op zijn Aussies? Sam is dan weer een te gemakkelijke naam, die wordt hier verbasterd tot "Sambo". En mij noemen ze hier bij Kim al sinds jaar en dag Greek, ik krijg het er niet uitgestampt...

En dan nog de - minimalistische - kerstverlichting rond de pool (let wel: anders staan er ook nog brandende fakkels rond, maar dat mocht nu omwille van de veiligheid niet...)

Heerlijke tijd hier trouwens, veel feestjes waar we naartoe moeten (en een chronisch gebrek aan babysitters) dus we zullen ons niet eenzaam hoeven te voelen met "de doagen". Toch niet hetzelfde als zitten bibberen rond de chauffage thuis hoor... en weer een paar wanten onder de kerstboom krijgen... heeft toch zijn charmes. En nu moeten we ook nog zelf voor het lekkere eten zorgen... totally NOT ON!
Wel jammer voor mij dat ik in principe niet mag zwemmen tot mijn wonde genezen is, en dan weer van hetzelfde eind januari, net als je zo'n frisse duik echt nodig hebt. Ik ga het toch doen denk ik, al is het maar letterlijk een duik (douchen mag toch ook, niewaar?).

Nog wat foto's van de kindjes:

koken met mama

zeldzaam vredevol puzzelmoment

sam heeft een lief
de roze badverf van nonkel Luc

bedtijd (theoretisch dan toch)

en nog een filmpje van Sam op het terras

Dank jullie wel voor de lieve wensen en bezorgde mails en zo, fijn om te weten dat jullie thuis aan mij denken.

Heel fijne kerst en nieuw voor iedereen, geniet van een paar zorgeloze dagen!

liefs van ons vier!

Greek Rob Wolta Sambo

schildklieren, charmezangers, en... kattestrontkoffie

2007-11-07T19:37:00.001+10:00

Hoi, alweer een tijdje niet veel van ons laten horen, maar geloof ons, dat is niet omdat er hier niets aan het gebeuren is...

Er zijn al weer wat mijlpalen bereikt hier, en dan hebben we het uiteraard over Sam. Hij kruipt als een wilde en niets op zijn pad is nog veilig.

Trekt zich op aan vanalles en staat dan te wiebelen op zijn tenen tot a) het ding het begeeft onder zijn gewicht, of b) hij door zijn beentjes zakt. In allebei de gevallen wordt er dan hartstochtelijk gebruld van frustratie. Bij de dagmoeder is hij eerder deze week zwaar op zijn bakkes gegaan nadat hj zich aan een karretje had opgetrokken, die vervolgens onder hem wegreed. De linker helft van zijn gezicht blauw, ach jaa. Om te compenseren voor de rechter kant zeker, die vorige week groen was nadat Wouter wat op zijn schedel had staan timmeren. Mijn moeder denkt al direct dat hij blijvende hersenschade zal hebben van het gebeuren, ik heb haar al moeten geruststellen.
Hij was wat ziekjes en hangerig van zijn inentingen en krijgt bovendien ook nog eens een tandje, dus het was helemaal zijn week niet. Wij dan maar de panadol-druppeltjes bovengehaald, zo'n flesje met draaidop met kinderslot, weetjewel. Wouter zat er wat aan te wriemelen en werd wat chagrijnig toen hij het niet open bleek te krijgen, dus ik gniffelend naar binnen, lepeltje halen voor Sam. Kom ik terug buiten, net op tijd om Wouter het hele flesje in zijn keelgat leeg te zien gieten! Tot zover het veilgheidsdopje op de panadol. Gelukkig was het maar halfvol meer en volgens onze berekeningen zal het ongeveer een gram paracetamol geweest zijn, best veel maar niet schadelijk voor zijn nieren, en nu gegarandeerd pijnvrij voor een jaar! Zaten we daar wel mooi zonder panadol en een klein ziek Sammeke. Maar toen dook er nog een Belgisch suppo'tje op en was de dag gered.

Sinds kort slaapt het duo bijeen in dezelfde kamer, wat wonderwel lukt. Sam slaapt niet zo vast en kreunt geweldig vaak (en luid) in zijn slaap, zonder echt wakker te worden. (Maakte er wel gegarandeerd ons mee wakker!) Wouter slaapt door alles heen, dus we vonden het tijd worden om aan onze nachtrust te gaan denken en smeten ze bijeen. En zie, het werkt. Gisterennacht was zelfs het brandalarm afgegaan (kan je onmogelijk NIET van wakker worden) maar de twee heren sliepen vrolijk door.

Een paar weken geleden hebben we voor de eerste keer ook onze flat gebombardeerd met 5 pesticide bommen om voorgoed (dachten we toen) komaf te maken met silverfish, kakkerlak, mier, vlooi en andere ongenode gasten. Die vonden de laatste weken vooral onze keuken geweldig leuk om te vertoeven, en ook alle open verpakkingen bloem, havervlokken, pasta, zelfs couscous. Dan maar een scheepslading airtight containers gekocht, staat nog mooi ook. Amai wat een dooi beesten we terugvonden in de keuken, een paar uur nadien. We zijn nu een kleine twee maand verder en nu zijn de larfjes van die beesten natuurlijk uitgekomen, kunnen we helemaal opnieuw beginnen, maar deze keer halen we toch een professionele moordenaar in huis, hoor. Het ergste van al zijn de mieren (heel kleine beestjes, je ziet ze maar lopen als ze met een bendeke zijn), die van bij onze bovenburen komen, denken we. Ze komen in kolonnes doorheen het venster van Wouter zijn kamer, langs de rand van het plafond, door de deur en dan marcheren ze naar de keuken en kruipen overal op en over wat eetbaar is en niet hermetisch afgesloten. Vreed vervelend, maar zo zijn we tenminste wel gedwongen om onze keuken na elke maaltijd netjes op te ruimen.
Onze buren eens ondervraagd of ze nergens geen nesten gezien hebben en wat zij er dan wel tegen doen, en die antwoorden vrolijk: "Keep spraying them until they go someplace else!" Hmm, goeie lange termijns strategie. En anderen zeiden dan weer: "Welcome to the tropics!" In alle geval zijn ze alleen een probleem in de zomer, in de winter hebben we hier geen mier gezien. Helaas duurt zoals jullie wel weten de zomer hier nog een maand of vijf... Maar we klagen niet, hee, pas op! En we hebben geen muggen! Zietnekeerhier, wat een luxe, en dat in de tropen ;-)

Ik heb intussen meer dan mijn deel van de nachtwachten gedaan de laatste tijd: zeven nachten aan een stuk, dan twee gewone weken, dan weer zeven nachten, dan een gewone week, dan weer zeven nachten, ...het kan tellen. Dit allemaal omdat Robyn, een lieve collega van mij, haar pols geblesseerd heeft en er eigenlijk niets mee kan doen, behalve consultaties, en ik dus haar nachtwachten "mocht overnemen", zoals dat heet. Voor mij niet zoooo erg, ik slaap lekker 7-8 uur door overdag (beter dan 's nachts met Sam zijn gekreun), maar Robert staat er 's morgens alleen voor met de "ochtendspits" met de kindjes en moet ze dan 's avonds nog gaan ophalen ook. En natuurlijk mis ik de kindjes ook wel. Nu ja, ons Robyn doet nu al zeven weken elke godganse dag consultaties, ik weet niet wie er het ergst gestraft is...

En nu speel ik zelf ziekje, ben eergisteren aan mijn schildklier geopereerd want heb een paar maand geleden een gezwel ontdekt, en ja hoor, 't is prijs. Eerst de echo die toonde dat het best een grote nodule was, dan de nucleaire scan die zei dat het een "koude" nodule was (minder goed dan een "warme"), dan de - zeeeer onaangename, miljaarde - echogeleide biopsie die gene kanker kon uitsluiten en nu dus een rechter hemithyroidectomie gehad, en het is toch wel een folliculair carcinoom zeker. Soit, de linker helft moet er nu dus ook uit en daarna krijg ik in principe nog radio-actieve nabehandeling en kunt ge mij up-beamen van den andere kant van de wereld! Ge zult mij nog nooit zo hebben zien stralen! Maar mijn chirurge wil er nog niet direct terug invliegen, vindt dat eerst de rechter kant moet genezen en mijn bijschildkliertjes (staan in voor de calciumhuishouding in ons lijf, voor de leken) wat moeten bekomen, dus ik weet nog niet wanneer het allemaal gaat gebeuren. In alle geval moet ik waarschijnlijk voor de radio-actieve behandeling naar Brisbane of Melbourne of zo, daar mag ik dan lekker in een isolatiekot zitten voor vijf dagen waar ik met niemand in contact mag komen wegens radio-actief. Wordt geweldig leuk, ik kan niet wachten! Ach, en dan kunnen ze wel zeggen dat het allemaal een goede prognose heeft, dat zal ook wel, maar het grote C-woord is toch gevallen en dat doet me toch iets. Onoverwinnelijke ik wordt weer eens op haar plaats gezet. Soit, als ik dan toch ne kanker moet hebben kan het inderdaad maar beter dendezen zijn, dus ik heb nog geluk. Ook wel spijtig dat ik nu zo ver van huis zit, zou wel leuk zijn om wat meer vriendjes en familie aan mijn “ziekbed” te hebben.
Ook weer een typische anekdote van toen we binnengingen in het ziekenhuis: Je moest dan via het onthaal, zoals dat gaat, wat papieren invullen en ondertekenen, en dat schaap aan de balie vraagt met een routineus verveeld gezicht: "Are you claiming any expenses, are you suing anyone today?", waarop we goesting hadden om te zeggen: "No, not today, but maybe tomorrow". Ze zijn het hier blijkbaar zo gewend om voor de rechter gesleept te worden, dat ze het al standaard vragen nog voor je binnengaat... Raar volk.

De Vlaamse charmezangers dan: Wouter is het nieuwe (jaja, ik was het oude ;-) ) zangtalent in huis! Hij heeft een plastieken microfoon gekregen (enfin, bij zijne happy meal in de macca's!) en zingt al aardig de ene vlaamse hit na de andere. Toen we deze zomer in Belgie en Nederland waren, kregen we van Lily (vriendin van Rob zijn moeder) een boekje en CD vol Nederlandse (en Vlaamse) kinderliedjes. Die CD vertoeft nu in onzen otto en er gaat geen dag voorbij of we zingen vrolijk mee met 'k zag twee beren, in holland staat een huis, de zevensprong, twee emmertjes water halen, op een grote paddestoel, en andere klassiekers.

En dan dienen anderen charmezanger: Rocket man! (oftewel: Elton John): 4 december 2007, ze klappen er hier nog van.
Yup, an event of a lifetime in Townsville, zo'n grote vedet hebben ze hier nog nooit over den tarmac gehad, laat staan in het Dairy Farmers Rugbystadium (vrij vertaald: het koetjesreepstadion, ideale plek voor al die stoere binken). Den Elton is aan een reeks ingetogen concerten bezig (alleen hem en zijne piano) op weinig evidente plaatsen doorheen Australie, waarbij hij de grote concertzalen in de metropolen mijdt. Townsville is duidelijk zo'n weinig evidente plaats, dat ziet ge van hier. Het rugbystadium zat afgeladen vol, met zo'n 21000 waren we.
Het was, as always, een broeierig hete dag. Bij binnenkomst in het stadium aten we gretig een "German Brattwurst" wat zo ongeveer de walgelijkste sosies was die ik tot nu toe heb gegeten. Ze waren al voorverpakt in het broodje met de andjoens erop en al, en werden warm gehouden in een soort microgolf. Gelukkig konden we het snel doorspoelen met een smerig ( gelukkig wel ijskoud!) biertje zonder schuim in een plastiek beker ;-) Hmm, die rugbycultuur toch, ooit komen we eens terug voor een echte match en schreeuwen we ook tegen den arbieter.
Er werd eerst een gesigneerde baby grand piano (van Yamaha, zo mochten we van de sponsor vernemen) verloot onder de ingeschrevenen, en Jonathan Thurston (een rugbyster van de Townsville Cowboys) mocht het winnende lotje trekken. Hij mocht het wel niet hardop voorlezen (omdat hij niet kan lezen, werd er stilletjes gegrapt naast ons). Dit soort mopjes moet je inderdaad niet te luid maken hier onder rugbyminnend publiek... Enfin, ene Linda Brown uit Hughenden (500km hiervandaan) kreeg te horen dat ze de piano mocht afhalen en op haar rug naar huis mocht dragen. Outback humor met grote H.
Den Elton speelde 2.5 uur aan een stuk door, en wat een geweldig pianovirtuoos is die vent. En een stem als een klok. Het geluid was schitterend, de sfeer zat goed, het weer lekker, het kon niet beter. Tegen midden het concert begon het wat te spetteren, en wat later wakkerde de wind aan en kregen we het zelfs fris in ons topje en onze blote tenen, maar hei, ons nie klaag nie. Iedereen kweelde lekker mee met crocodile rock, dit is -after all- crocodile country. Rocket man bezorgde ons kiekevel, en er waren geweldig veel nummers die we ooit al eens gehoord hadden maar geen benul hadden dat ze van hem waren. Een aangename verrassing! Dit alles deed hij met alleen maar zijn eigen stem en een piano. Allez, en wat speciale geluidseffecten, toegegeven.

Candle in the wind mocht helaas ook niet ontbreken, gelukkig de Norma Jean versie (voor de leken onder jullie, hij schreef deze bleiter initieel voor Marilyn Monroe).
De kindjes bleven lekker slapen bij Kim, voor ons fijn want ze waren in goede handen en we hoefden ons niet te haasten, voor Kim een meer dan aardige bijverdienste. Toch weer wat heimwee naar gratis grootouders ;-). Een ding blijf ik mij toch afvragen: Heeft iemand in de laatste 30 jaar Elton John zijn ogen gezien? Op geen enkele poster, foto, album of wat dan ook staat hij met zijn ogen bloot. Ook nu had hij het hele concert ( tot in de pikkendonker) zijne zonnebril op... Moet diene mens lelijke ogen hebben...

Intussen ook onze vijfde (!) huwelijksverjaardag gevierd door eens lekker uit te gaan eten, compleet met champagne en oesters en al. Een oester is trouwens niets meer of minder dan een geweldig overschatte slok zeewater, dat wisten we eigenlijk al, maar toch konden we het niet laten het nog eens te bewijzen ;-). Dus nu gaan we een jaar of wat die dingen niet meer eten, tot we weer vergeten zijn hoe ze smaken... Maar verder lekker etentje, en heerlijk genoten van het gezelschap van mijn nog altijd geweldig goed uitziende vent, het mag gezegd!

En dat was het zowat weer. Het verhaaltje van de kattestrontkoffie bewaar ik voor de volgende keer, jullie moeten iets hebben om naar uit te kijken hee?

veel liefs, we houden jullie op de hoogte van ons reilen en zeilen.

Magnetic Island Conference

2007-10-29T11:13:00.000+10:00

Hallo,

Met tegenzin opgekeken naar een Kerst (jaja, het is al Oktober, hoor!) weekend met "The Doctors". Hoe kun je daar tegenop kijken, zul je denken? Wel, visioenen van een dronken obnoxious baas met nog meer dronken onbekende mensen zonder kinderen terwijl je eigen kinderen jengelen gezien honger, moe etc. Dat alles overgoten in het-moeten-verkleden voor beide avonden, genoeg om te denken laten-we-maar-lekker-thuis-bij-het-zwembad-zitten. Daarom waren we een beetje laat met de voorbereidingen (niet dat ik er niet elke dag aan werd herinnerd door de practice manager en receptionisten, die al 3 maanden zitten te watertanden). Donderdagavond heeft Greet dan voor het eerst de hele inventaris voor het weekend doorgelezen en wie had het gedacht, plots was het enthousiasme (of moedereer) daar om onze kinderen het mooist te verkleden en alle prijzen binnen te slepen...

Enfin, vrijdag in de 2 uur na het werk alles geregeld en de ferry op naar Magnetic Island. Ook al kun je Townsville nog zien liggen, het feit dat je op een boot klimt maakt het echt een verre vakantie. Als je dan aankomt in een gloednieuw high-design appartment... met uitzicht op de zee... op kosten van the company... baie lekker!

Het thema voor Vrijdagavond was heren: Boardies en Tie en dames: cocktail. Voor de mensen zonder zee en zon: boardies zijn lange soort zwembroek/sportshort meestal met afzichtelijke print. Cocktail betekent gewoon sexy dress. Gelukkig hoorde ik nog dat tie ook shirt betekent. Had daar anders mooi gestaan als een ontslagen chippendale. De receptionisten hadden ook een prachtige tie voor me gehaald: effen gifgroen. Ik zie dat we vreemd genoeg geen foto van de avond hebben, maar we zagen er goed uit met Greet in zwart sexy jurkje, ik in zwart shirt, gifgroene tie en groene tropical print boardie, Sam in witte shirt met (papieren) groene tie en groene boardie en Wouter in tropical rode shirt met (papieren) tie en ook groen tattoo boardie... en ja hoor, Wouter sleepte toch wel de prijs voor de best geklede in de categorie kinderen binnen zeker!
De sfeer was heel anders dan vorig jaar, veel vriendelijker, vrolijker, kindvriendelijker en misschien ook net iets minder zat. Zelfs de baas was op zijn nonchalant dronken manier niet te overdadig.

Zaterdag begon met zonsopgang, plons in het zwembad en dan naar Picnic Bay voor een teambuilding session: drumsessie, super lachen en we mochten de drums houden!

Na deze sessie konden Sam en Wouter slapen en onze weg vervolgde zich langs Geoffrey Bay, waar het koele water welkom was en de scherpe rotsen die m'n teen opensneden niet. FYI, die gast heeft een 'boardie' aan en de tattoo op zijn arm zijn z'n kinderen... Op de achtergrond het Resort waar we verbleven (Mantra, One Bright Point)

In Horshoe Bay waren er BBQ (bangers en salad) en een geweldig goede clown, die mooi de balans kon houden tussen kinder en volwassen amusement, zodat iedereen uiteindelijk in een deuk lag. Dan was het watersporten: de pedalo's en sea kayaks, maar ook tubes (kicken!!) en jetski (hard, man!).. haha, why grow up? en Sam vond het allemaal goed.

Dan kwam the-moment-we've-all-been-waiting-for het echte verkleedfestijn met als thema: Australian icon.

Veel verder dan Steve Irwin kwamen we niet en er werd veel voorgesteld, maar we kennen al die "wereldberoemde" BA's niet. We zijn dan maar als Great Barrier Reef gegaan met dank aan het verhuur zaakje dat ons last-minute uit de brand kon helpen. Voor het geval dat het niet overduidelijk is: Greet is een zeemeermin, wouter is een vis, hoewel hij ook zeepaardje kan zeggen, Sam is kreeft en ik ben (Henry The) Octopus. Nooit meer zo'n pak aan: bloedheet, je ziet geen reet (en toch glimlachen voor de foto), geen handen (jaja, acht armen, maar allemaal met ovenwanten). Sam stal alle harten en wouter alle speeltjes van de tafel.

Viel ons toen pas op hoeveel ander obvious australian icons er zijn. Wat dacht je van The Opera House (op foto de achterkant), sheila's (compleet met zwangerschap, saffen en blauw oog), de roadwork sign people (een speciaal ras van mensen dat inderdaad niets anders doet dan een elke kant van road works staan met een bord slow en stop), Victoria Bitter, vegemite, didgeridoo... Maar ook steve Irwin was er met Terry, die om de haverklap op een krokodil sprongen. Not to mention een wel zeer obscene banaan; een man met het gepelde eind rond zijn hoofd en de kromming ging biologisch correct door tot een anatomisch wat overdreven punt... de benen telden niet mee. Heel toffe avond, dus, en de eer werd weer eens gestreeld met het best geklede kindje Sam.

We krijgen binnenkort nog wel de foto's die door de organisatie zijn gemaakt ...

Zondag Happy Birthday Greet dag! wat een jolijt, zelfs dat haar cadeautjes nog in Townsville lagen kon de pret niet deren. Gezien we een keer onze eigen auto mee hadden (zoveel gemakkelijker met kinderen) zijn we naar West point gegaan waar je met de bus of moke niet kan komen. Inderdaad een bultig zandweggetje naar een schitterend uitzicht, warm strand en helder water ideaal voor een picnisje, maar helaas zijn we gevlucht voor de marsh flies. Gigantische steekvliegen die zich gemakkelijk laten doodknuppelen, maar het zijn er gewoon te veel (enkel oktober november). Binnenkort stoppen we met werken en ontwikkelen we speciaal voor australie een muggen/krokodillen/cockroach/vliegen/mieren repellant met zonnefactor, voila, dat niemand daar eerder op is gekomen. Terug naar Picnic Bay voor een picnic (ja wat dacht je) zacht gras, helder water milde schaduw: klein paradijsje!

En toen naar het Koala Park, om een koala te knuffelen (yecchh!)helaas konden we alleen maar 2 uur tours met bushwalk doen en dat ging met een buggy niet zo lukken, laat staan met onze motivatie... dan maar biertjuh! Wat een leven...

>

Gebruik makend van ons eigen (4X4 3L V6 (fyi)) vervoer hebben we maar een ander toertje gedaan waar geen mokes of bussen mogen komen en daar op een zo mogelijk nog paradijslijker strand terecht gekomen... eigenlijk kenden wij het al van met Russell op de boot mee te gaan: Radical Bay. Geen marsh flies, de zon was al wat lager, er waren wat wolkjes, dus strand en water spelen tot het echt tijd was om te gaan.

't zal wel duidelijk zijn dat dit een heerlijk weekend was en we hebben Magnetic Island herontdekt.

Vele groetjes van hier

en excuses voor de fotos, greet is hier toch wat beter in

Ravenswood, de outback van Townsville

2007-10-22T19:20:00.001+10:00

Miljaar mannekes, we dachten weer eens een uitstapje te gaan doen afgelopen zondag. Er zijn een aantal "interessante" toeristische routes in de streek te doen, de meeste duren een dag of 2-3 als je ze op je gemak wilt doen, maar je kan ook gewoon een korter stukje kiezen natuurlijk. Zondag was het een beetje bewolkt (nee maar!) en er stond een wat strakke wind, niet echt strandweer dus. Het moment om eens een dagje naar Ravenswood te trekken, dachten wij.

Ravenswood ligt zo'n 100 km ten westen van Townsville, een 40km van de hoofdweg naar Charters Towers af, en is een outbackgat, zeg maar.

Dat is niet altijd zo geweest, o nee. In de tijd van de goldrush was het een "thriving settlement", zoals dat heet, wat zoveel betekent als een outbackgat met wat volk.

Zo staat bij binnenkomst in het dorp naast de weg een schattig gebouwtje, het best te vergelijken met een leuke bushalte, en warempel, ooit was het Ravenswood Railwaystation (bijna goed!). Nu herbergt het hokje hooguit een informatiedisplay en kaders met vergeelde foto's die herinneren aan de gloriedagen. Best leuke foto's eigenlijk, en vooral het kader met "Ravenswood festival, may each year" kon ons bekoren. Daarin foto's met allerlei activiteiten van rodeo tot een soort gummilaarzenrace. De activiteit hiernaast (of is het een wedstrijd?) willen we volgend jaar eens met eigen ogen gaan bekijken, we rijden er graag 100 km voor om. Wat zou er te winnen vallen? Een paar handschoenen?

Een van de andere activiteiten die aangeprezen werden op de display was "meet the locals". Hmm, oke dan, richting cafe zeker, zal wel zo moeilijk niet te vinden zijn...

Op zoek naar 't cafe kwamen we nog een oude goudmijn site tegen, met wat half-rechtopstaande schoorstenen, verroeste machinerie uit de goeien tijd en hier en daar een vervallen mijnwerkershuisje uit de jaren 1870, historie met grote H.

Er was zelfs een souvenirwinkeltje die ook heerlijke ouwe rommel tentoonstelde zoals Women's day's uit de jaren vijftig (den Dag Allemaal van Australie) toen Queen Elizabeth haar 2e zoon aan de natie voorstelde. Ouwe driewielers en een heel antiek schommelpaard, waar Wouter een ritje op mocht doen, en wij maar ons hart vasthouden dat het ding niet zou instorten...

En toen Het Imperial Hotel = pub = restaurant. Let wel, er was nog een andere pub ook hoor, dit is - after all - een thriving settlement geweest. Er was best wel wat volk (lees toch wel 20 man) en het terras voor de deur zat vol, dus wij naar binnen aan den toog gaan zitten (Sammeke op den toog). John, de eigenaar, was wel te vinden voor een klapke, en er werd wat heen en weer verteld over de (klein)kinderen, altijd een dankbaar onderwerp. Een zatte stamgast kwam zich er ook mee bemoeien, en vond dat we met zijn vieren eens achter den toog bij John moesten plaatsnemen, en de kinderen moesten dan maar doen of ze een pint tapten. Het zou een foto worden om nooit te vergeten, zo beloofde hij. John sloeg zijn ogen ten hemel, onzen habituee lapte het hem blijkbaar elke zondag, maar hij poseerde vrolijk mee. Onze fotograaf was te zat om rechte foto's te trekken, zo bleek, want we staan er maar half op, maar wel goed gelachen. Let ook op zijne maat, die met zijn ...euh...rug naar ons toe zit.

Na een pint achterover geslagen te hebben, trokken we verder naar de 80 km verder gelegen Burdekin Falls Dam, een stuwmeer op de Burdekin River. Hier was helemaal niets, behalve wat tafeltjes om te picknicken en een kleine camping. Wel overweldigens schone natuur, zeker na het stoffige Ravenswood. Lekker onze bokes opgegeten en intussen de vliegen van ons afgeslaan. Er was een viertal mensen met hun boot aan het wakeboarden (dit blijft Australie!), en twee deden trucs met hun jetski, en dan was er ons. Verder in een straal van 40 km geen mens te bespeuren.

Op de terugweg de enige nog in werking zijnde goudmijn van Ravenswood bezocht, allez ja, vanop een lookout met weeral veel infoborden, maar het moet gezegd, toch weeral interessant. Wouter zag zijn ganse arsenaal aan trucks voor zijn ogen passeren en was zeer verrukt. Naar het schijnt wordt hier jaarlijks zo'n 6000 kg puur goud bovengehaald, en te denken dat een trucklading (=16 ton ) grond maar een magere 30 gram goud oplevert. Dat zijn heel veel trucks, wist Wouter. Langs de (hoofd)straat van Ravenswood staat een bord waarbij ze de geplande explosies aankondigen, zodat je je uit de voeten kan maken zeker? Helaas moeten we ook voor deze activiteit een andere keer terugkomen, 't was niks vandaag. (normaal hangt er naast today dan een bordje met den datum)

En verder was er nog een geologisch buitengewone rotsformatie van witte quartz in de buurt, "zeer uitzonderlijk gezien zijn afmetingen", maar onwaarschijnlijk hoe weinig boeiend een stoeme witte rots kan zijn. Toch slaagden ze erin er ettelijke pijlen naartoe te zetten en een heus... informatiebord erbij te poten. Footooo!

Dawast, een zondag wel besteed. Het Townsvilse hinterland heeft voor ons weer een aantal geheimen minder...

Groeten,

de Teuntjes

The Aussie way of life...

2007-10-14T21:19:00.000+10:00

We zijn al bijna een maand terug en het leven gaat weer zijn gewone gangetje.
Intussen kunnen we alles ook een beetje meer in perspectief plaatsen. De vraag of we ooit zullen terugkeren naar "huis", is nu enigszins genuanceerd naar wanneer we zullen terugkeren ( dat zullen onze ouders graag horen ;-)). Een antwoord op de wanneer-vraag blijven we voorlopig wel nog schuldig...

Ja, het was op zijn minst wel een revelatie, de reis.
We zijn toch ook weer wat wijzer geworden (zal mijn pa dan weer graag horen):

-Ouders die met 2 kleine kinderen een reis van meer dan 28 uur aanvatten zijn niet te benijden en verdienen alle respect (ipv boze blikken) van hun medepassagiers. Diezelfde ouders zijn ook nog een keer niet goed snik dat ze het willen doen.

-Belgie is geweldig leuk. Aan iedereen die het een apeland vindt raden we aan om eens een tijdje weg te gaan. We hadden zo'n heerlijk home-sweet-home gevoel, dat kun je je niet voorstellen ( maar ja, we waren dan ook met vakantie).

-Gent is een schitterende plek. Cultuur, natuur, gastronomie, sjoppe, you name it. Niet te ver van mijn familie en vrienden in West-Vlaanderen, niet te ver van Brussel en zelfs van Rob's familie in Maastricht, dicht bij Lientje, wat wilt ne mens nog meer?

-Met alle chinezen mor nie met dendezen: Hong Kong is de absolute max! Zonder meer, zie verslagen over Hong Kong...

Intussen zijn we ook nog eens terug aan het werk (na 2 dagen is het alsof je nooit bent weg geweest) en het blijft leuk en interessant.
Ik heb mezelf eens ernstig vragen gesteld over mijn werk in de komende paar jaar hier. Wil ik mij hier echt kapot werken en studeren om mijn fellowship te halen bij de RANZCOG (Royal Australian and New Zealand College of Obstetrics and Gynecology), wat ik misschien nooit ga nodig hebben aangezien we toch een keertje terug gaan keren naar Belgie? Of moet ik gewoon verder deze fijne, goed betaalde maar niet noodzakelijk waanzinnig spannende job blijven doen en genieten van gezin, lifestyle en omgeving? En een beetje minder hooi op mijn vork nemen want onze twee full-time jobs zijn toch wat moeilijk te combineren met 2 kleintjes. Het is vooral vervelend dat Rob zo goed als elk weekend werkt en dan een paar dagen in de week vrij heeft, terwijl ik in het weekend alleen zit met de kinderen en we zelden een keer een weekend met zijn allen thuis zijn of eropuit kunnen.
En toen heb ik het besluit genomen voor het laatste te kiezen. Dus voorlopig nikske studeren voor fellowship, en ik heb voor volgend jaar een part-time (4/5) job gevraagd, met verzoek om de woensdag vrij. Louis ( mijne baas) scheen er wel oren naar te hebben.
Joehoe, this is the life! Misschien wat meer gaan lopen, keertje samen zeilen of duiken, can't wait!

Onze flat begint ook beetje bij beetje meer een "thuis" te worden: onze nieuwe meubels zijn gearriveerd: boekenrek (wat achteraf gezien beter een boekenkast was geweest met SLOT cfr kids!), salontafel, entertainment unit oftewel TVmeubel. Wel is het nog wachten op de container vanuit Belgie, vol allerlei verloren gewaande schatten...
Het uitzicht uit onze flat is nog altijd schitterend, zowel 's morgens (we worden wakker met de zon in onze ogen om 6h) als 's avonds (lekker warm briesje, genieten van zicht op zee (jawel, kijk maar, ginder in de verte! ja daaar...))

We zijn ook weer wat routine beginnen invoeren, goed voor onszelf maar vooral voor Wouter. Die kon zich wel vinden in de totale anarchie van het reizen, het manipuleren van ouders in het bijzijn van grootouders en dat soort fraais. Kids will be kids, I guess...

Ze komen overigens wonderwel overeen, met Wouter die er af en toe in slaagt zijn broertje geen lichamelijke schade toe te brengen tijdens het entertainen.
Hij zit/ligt/springt altijd vlak voor/bovenop/rond/over/tegen of naast hem, neemt zij speeltje af waarna steevast gebleit (genre: "het is geen leven zonder blokken") en als we hem dan voor de twintigste keer bij hem wegroepen en zeggen dat hij zijn broer efkes met rust moet laten of tenminste rustiger zijn, is hij altijd oprecht teleurgesteld. Vraagt direct waar Sammeke is als ie hem niet onmiddellijk ziet, en knuffelt en kust en zegt sorry als hij hem (opzettelijk) pijn heeft gedaan. Een keer zei ik dat hij nooit meer speelgoed mag gooien naar Sam zijn gezichtje, en dus knuffelde hij hem achterover en duwde een kussen op zijn gezicht om de pijn ongedaan te maken, wat hem bijna nog was gelukt ook.
Wij moeten niet veel zeggen, want het bolletje heeft al weer een paar blutsen bij dankzij ons ook. Zo stak ik hem vorige week bij de dagmoeder liefdevol in de lucht (vindt hij geweldig) maar ik had de ventilator niet zien draaien boven ons hoofd...toktoktoktokweeeeeeeeeeeeeeeeeeiii, en weer een paar haren minder op zijne kop. Was ik wel effe niet goed van, naar het schijnt sloeg Sam rood uit van 't bleiten en ik groen van 't verschot. Ik heb natuurlijk direct mijn kandidatuur ingestuurd voor moeder van de maand ;-)
Voor de grootouders: moenieworrienie, hier een filmke om te bewijzen dat onze kinderen het nog altijd goed stellen en geweldig naar hun zin hebben...

Gezien verder niet zoveel meer te vertellen valt, smijten we er gewoon wat fotootjes tegen aan van heerlijke dagdagelijkse dingen zoals:

Wouter zijn haar knippen (en ik word er steeds beter in, misschien een nieuwe roeping? )

Naar het vliegerfestival op the Strand, waar we een paar geweldige showbeesten met hun vliegers hebben bezig gezien, leuk voor kinderen, nog veel leuker voor de ouders als je het mij vraagt ;-) Ik doe Rob bij deze een vlieger cadeau voor zijn verjaardag volgend jaar...

Wouter solidair met Harry Potter.
Hij slaapt tegenwoordig niet graag meer in een bed, veel te veel comfort. Dan maar in de kast tussen de schoenen. Zo gaan wij vaak eens piepen in zijn kamer voor het slapengaan, toch altijd spannend waar we hem nu weer gaan vinden. Eerste keer wel eng, want je kind is nergens te bespeuren ( doet ook netjes de kast dicht als ie erin zit, zo is hij wel).

Sammeke in zijn baby-bouncer, compleet met blutsen en al ( zie je wel hoe gelukkig hij is?)

Dat was het zo wat qua wereldschokkend nieuws. Heel Australie wacht met spanning op de formatie van een nieuwe regering in Belgie (ik mag het elke dag aanhoren op mijn werk, verlos mij aub uit mijn lijden...)

veel liefs,

Les Belges/ de Vlamingen in Australie

Hong Kong (deel II)

2007-10-14T21:18:00.000+10:00

Yup, hier zijn we dan voor deel 2 van ons verslag over Hong Kong.

De zondag namen we dus de ferry naar Lan Tao eiland, om er het grootste outdoor buddhabeeld ter wereld te gaan bekijken. Eens op het eiland was het nog een uurtje op een wiebelende bus. Sammeke hing op mijn buik en lachte en kirde dat het een lieve lust was en iedereen was stapelzot van hem."What a cheerful baby" links, "He's so cuuuuute" rechts, tot mijne frank begon te vallen: Sam is dan wel een vrolijk baasje, maar zo extreem nu toch ook weer niet. Bij nadere inspectie bleek hij inderdaad een mammoetdrol gedraaid te hebben, die vrolijk was uitgelopen op kleertjes en draagdoek. Na het arbeidsintensieve verversmaneuver op de nog steeds wiebelende bus (gelukkig genoeg reservekleertjes mee) waren we nogal uitgeput, en de dag moest nog beginnen!

Eenmaal daar aangekomen, konden we direct beginnen 250 trappen klimmen met 2 kleine kinderen op onze arm in de drukkende hitte. Joehoe, holiday!

Wel indrukwekkend uitzicht van daar boven op de omgeving, ware het niet dat het ook hier mistig (smoggy) was. Veel foto's genomen, ge weet nooit dat de mist er op miraculeuze wijze niet op komt te staan...

Van foto's gesproken... de tweede grootste attractie die dag behalve het buddhabeeld zelf, waren... WIJ!
Nog nooit vroegen zoveel mensen om met mij op de foto te mogen, en vanuit onze ooghoeken zagen we nog eens een veelvoud daarvan stiekem kiekjes staan schieten van ons. Zo'n draagdoek en het kleine bolletje met de grote blauwe kijkers erin hadden ze van hun leven nog niet gezien. Wouter kon ook op heel wat interesse rekenen. Het was hun dan toch niet om mij te doen, dedju. Dacht al aan een potentiele modellencarriere in China.

Na al dat geposeer voor wildvreemden en ook al eens voor onze eigen camera hadden we flink honger, en gelukkig maar, bij het toegangsticket (3 euro) naar het museum en de buddha was een snack inbegrepen. Je kon je ticket inruilen tegen een ijsje of frisdrank boven, of je kon er beneden in de kantine bij het klooster een snack voor gaan halen. Wij gokten op het laatste. De "snack" bleek een grote noedelschotel met verscheidene zoete en hartige pasteitjes te zijn. Dat of een ijsje? We wisten het wel.

Dan gingen we het al even drukke klooster bezoeken, nou ja, wat vroeger een klooster zal zijn geweest: klatergouden altaren, beelden, muren en plafonds, plastieken en stoffen bloemen in de schreeuwerigste kleurencombinaties. Voor de ingang stonden grote kommen en schalen op mensengrootte waarin dan grote of kleine wierookstokjes ten offer konden worden gelegd. Ouwe chinese dametjes stonden wat in de walm van hun stokjes te bidden, zwaaiden rond met de wierook en offerden het in de schalen. Zelfs op deze drukke toeristische plek leek het best wel authentiek, tot zo'n overduidelijk Duitse blonde trees van in de twintig het ook eens ging doen: ze was zodanig in trance dat ze bijna zelf in rook opging, wat ze beter had gedaan. Enfin, het sfeermoment was direct gevlogen natuurlijk, op wat buddhistisch gegniffel van ons na.

Daar in de buurt kochten we voor Wouter ook zo'n gebedstrommeltje voor 1 euro waarmee hij de rest van de dag een hels lawaai liep te maken. Het gaf ons in ieder geval reden tot bidden ;-)

Dan was er dichtbij de buddha en het klooster ook nog een mega-toeristische attractie: het Ngong Ping Village, een beetje een fake dorp waar allerlei eetgelegenheden waren (authentiek-chinese huizen als de Starbucks coffee) en winkeltjes en een theatertje waar je cultureel-toeristische opvoeringen kon zien als je goed zot was. Er waren ook een aantal winkels met leuke snuisterijen tot antieken beelden uit ergens een veertiende eeuwse dynastie die te koop aangeboden werden voor de ronde som van 800.000 HKD, een 80.000 euro dus. Best leuk was de chop stick gallery, u raadt het al. Eetstokjes in alle kleuren, maten, vormen en prijzen, beschilderd met dikke sumo-worstelaars (waren die niet Japans?) of vervaarlijk kijkende draken, you name it.

Die avond een waanzinnig uitgebreid sjiek zalig chinees buffetdiner genoten in ons hotel, met uitzicht over de lightshow aan de haven en met twee voorbeeldige kindjes die allebei netjes in hun stoel bleven zitten (gn gn: goed vastgegespt, of wat dacht je?). Ons een indigestie gevreten aan de heerlijkste sushi en sashimi, de hoofdgerechten van ver een keer bekeken en direct door naar het verrukkelijke dessertenbuffet. En toch zijn er nog mensen die geen chinees lusten, ons nie snapnie.

De volgende dag een beetje een baaldag: naar Causeway Bay op aanraden van Amy om eens zwaar te gaan shoppen, maar daar zodanig overspoeld door het aanbod aan shoppingcentra van elk een vijftal verdiepen hoog, dat we door de bomen het bos niet meer zagen en dan maar lukraak ergens binnenliepen. En na een uur tjolen en alleen nog maar een zonnebril voor mij gekocht te hebben er de brui aan gegeven. Woutertijd dan maar! Naar de botanical en zoological gardens met een taxi (ook spotgoedkoop) en ons aan 1 van de ingangen laten afzetten. DE VERKEERDE! Bleek dat de gardens op een steile helling lagen en wij waren helemaal beneden gedropt. Naar boven tjolen, zweten, sakkeren en tussendoor wat beesten kijken, joehoe! Hun primaten-afdeling kon mij wel bekoren (vooral omdat ik daar effe kon zitten!), wist niet dat er zoveel soorten apen waren.

Onze laatste dag zijn we dan maar de Chi Lin Nunnery gaan bekijken in New Kowloon, een schitterend mooi complex midden tussen de hoogbouw, met een soort van park ervoor gelegen. Alleen, een Europese mens die wel wat gewend is denkt dan wat historie en cultuur te kunnen snuiven, nou jaaa: het complex werd gebouwd in 1998! Never mind, het was toch mooi. Grote (stenen!) vijvers errond vol lelies en lotussen, zoals het hoort.

Dan in de namiddag nog eens de metro op naar Central, en van daar de tram naar Soho. Heerlijk die trams, dubbeldekkers, kosten 20 eurocent per ritje, echt folklore. Wouter hing bijna met zijn hoofd naar buiten om naar al dat spannends te kijken wat buiten passeerde, tot we erop wezen dat er ook nog trams in de tegenovergestelde richting rijden, rakelings langs ons.
De langste roltrap ter wereld is hier, en verbindt het lagergelegen deel van Hong Kong Island met de midlevels, halfweg tegen Victoria Peak op, zoals de naam al doet vermoeden. Het is best een grappig zicht: om de 50 meter of zo kan je erop of eraf, het is grotendeels overdekt en je hebt af en toe een schitterend uitzicht op de drukke eet- en wandelstraatjes die eronder en ernaast passeren in de Soho wijk.
Op een gegeven moment zijn wij ook afgestapt, en na wat straatjes vonden we zelfs een Belgisch restaurant, niet geheel ontoepasselijk Au Belge genoemd, met een uithangbord van duvel aan de deur. Het zag er groezelig uit en was gesloten, en het menu deed niet veel goeds vermoeden: Waterzooi gantoise, tomate crevette, geeen mosselen,... Tot de conclusie gekomen dat het een WAALS restaurant was, en ons rap uit de voeten gemaakt ;-)

Dan maar in een geweldig trendy barretje verrukkelijke tapas gegeten als afsluiter van een onvergetelijk bezoek aan deze heerlijke plek op aard. Op de terugweg naar ons hotel weer een paar voetgangers-snelwegen genomen (bruggen of ondergrondse passages voor voetgangers om drukke verkeerswegen over te steken, maar die oversteekwegen zijn zelf zo druk dat je bijna in file wandelt. Misschien een idee om hier het "blokwandelen" in te voeren...)

De terugvlucht van HK naar T'ville was dan weer regelrecht klote, met een wachttijd van 5 uur in Cairns, hadden we evengoed de bus kunnen nemen! Maar soit, thuis goed, al goed, of hoe gaat dat spreekwoord?

Anyway, alweer bedtijd, snel nog wat sfeerfoto's voor de fans.

Veel liefs van ons vier

Greet

Hong Kong! (deel I)

2007-10-03T11:10:00.001+10:00

Beste knuffels thuis,

hoog tijd om eens verslag te doen van onze avonturen nadat we jullie in la douce Belgique schreiend achterlieten...

Allereerst was het voor ons een geweldig weerzien met jullie allemaal! Ongelooflijk genoten van jullie gezelschap, een palmke op een terrasje, mosselen, een wandeling door Brugge, het blokrijden op de E40, shoppen, huizen helpen verbouwen (nou jaa), pasgeboren Belgjes leren kennen, Gent, de pralinen van Leonidas, weekendje op de boerebuiten, ouders die om het meest op de kindjes willen passen, doopvieringen in 't westvloms, ...
Eens goed beseft wat we hier in Ozzieland allemaal moeten missen. Zelfs de Belgische zomer kon de pret niet drukken. De Franse zomer viel ook enigszins tegen in die fantastische week met de meiden in de Ardeche, maar al had het stront gehageld, dan nog was het de max geweest, denk ik. Alleen jammer dat Nathalie en Koert (for old times sake) er niet bij waren ;-)

Maar aan alle schone dingen komt een eind, en zo vertrokken we op 12 september weer naar hier, met een tussenstopje van 6 dagen in Hong Kong.

De vlucht van Parijs naar Hong Kong viel goed mee, want we hadden online ingechecked en dus een babybedje tot onze beschikking: yes! Meer baby-eten dan Sam opkon en een vermoeide Wouter die een ferme dut deed. Een goeie start dus.
Eenmaal daar aangekomen was het plots 7 uur 's morgens ipv 1 uur 's nachts en wij hadden natuurlijk NIET geslapen op de vlieger, zoals dat gaat. Dus een lekker luie dag in het hotel, waarna we tegen valavond toch maar eens Kow Loon gingen verkennen.

Veel chinezen! Je moet weten dat het grondgebied Hong Kong zo'n 1100 km2 beslaat, maar het merendeel van de 7 miljoen inwoners woont in de stad, op een oppervlakte van 25km2. Ge kunt gaan peinzen wat een volk! Gelukkig zijn het allemaal magere kleine menskes, in schril contrast met de vetzakken in Australie.
Het is een overweldigende stad in alle opzichten: onmogelijk veel volk, op elk moment van de dag, op elk hoekje en in elk straatje. Na de werkuren is er een continue stroom van mensen waarin je in de ene of andere richting wordt meegezogen, en kan je maar beter je kinderen stevig bij de hand houden. Toch heb je op geen enkel moment een gevoel van onveiligheid: iedereen is voorkomend, beleefd en behulpzaam, en ze waren zonder uitzondering allemaal zot van Sam, die met zijn grote blauwe ogen lachend op mijn buik hing te bengelen. Er is daar ook niet zoiets als eenzame donkere straatjes: gewoon teveel volk! Ze zouden er waarschijnlijk massaal op afkomen! De openbare plaatsen zijn er geweldig netjes onderhouden en goed georganiseerd: en maar goed ook. Het is bijvoorbeeld verboden te spuwen op de grond, en ook voor duiven voeren ("waardoor vuiligheid op de openbare weg komt") kan je een boete krijgen. De metro's zijn heel ruim en bijna een half luchthavengebouw met winkeltjes enzovoort. De meeste MTR-stations zijn dan ook onder een groot shoppingcenter gelegen. Van shopping gesproken: niet te schatten hoeveel reusachtige winkelcentra ze daar hebben, tot 10 verdiepingen hoog, met de sjiekste designer- en merkkledij op zowat elke straathoek. Een waar winkelparadijs! De winkels gaan maar open rond een uur of tien -elf in de ochtend, maar blijven vrolijk open tot negen-elf uur 's avonds. En de prijzen zijn gemiddeld toch een kwart tot een derde lager dan in Europa, dus nie mis. Hebben er ons dan ook laten gaan aan een high tech camcorderke met de nieuwste snufjes, ook al omdat we onze kodak niet meer konden vinden en we toch iets moesten hebben om kiekjes mee te schieten niewaar? Lekker veel videos van de kids gemaakt voor de grootouders, benieuwd of we die langs deze weg kunnen doorsturen...

Hong Kong is eigenlijk opgesplitst in 4 grote delen: Het vasteland dat aan China grenst, Kow Loon, Hong Kong Island en de Outlying Islands (124 of zo eilandjes waarvan Lan Tau de grootste is). Ons hotel lag in Kow Loon, dicht aan het water, met een fantastisch zicht op de skyline van Hong Kong Island met al zijn extreme hoogbouw. Het gemiddelde appartementsgebouw heeft 24 tot 40 verdiepingen, sommige banken of andere bedrijven hebben er in de 70! Niet te doen. Grond is daar uiteraard onschatbaar duur, en voor een sneu appartementje van 50 m2 met 2 piepkleine slaapkamers en uitzicht op de keuken van de buren in het gebouw naast je, tel je al snel een fortuin neer waar je in Belgie een villa mee zet. Amy Tang, een (redelijk gegoede) vriendin van ons die daar nu een jaar werkt, vond geen betaalbare woonst en besloot dan maar voor een jaartje terug bij ma en pa te gaan wonen: zitten ze met zijn drieen als sardientjes in een blik. Haar slaapkamer heeft een eenpersoonsbed van 70 cm (!)breed, een bureautje waar 1 boek kan openliggen en een kast(je). Als ze samen met ma en pa TV kijkt, en ze moet naar de WC, dan moeten ma en pa rechtstaan uit de zetel om haar door te laten...hmmm. Geen wonder dat ze volgend jaar terugkomt naar het weidse Australie!
Om die reden was ook ons hotel schan-da-lig duur, maar wat kan je doen? En we hadden wel een schitterend uitzicht over de haven.

Om de kindjes wat bezig te houden en wat speelgelegenheid te geven, hebben we natuurlijk alle parken van de hele stad afgeschuimd. Als je het parken kunt noemen... Het Kow Loon park was nog OK: groot en divers, met een speelplein, een zwembad, een "sculpture-walk", een aviary en een chinese tuin met brugjes over een vijver vol schildpadden en mooie vissen, maar wat het meest opviel waren de brede lanen in het park, allemaal van ... beton.

Het Victoria Park in Causeway Bay was ronduit niet te geloven: wat betonnen paadjes omzoomd door een minimum aan bomen, een joggingpad -eveneens van beton- waar er zelfs verkeersregels waren (!): Je mocht er maar langs bepaalde "toevalswegen" op, waarna je maar in 1 richting mocht lopen, en de traagste moesten uiterst links houden zodat ze konden voorbijgestoken worden. Als je toch moest stoppen, werd van je verwacht dat je zo snel mogelijk het pad verliet om niemand te storen. Dit alles stond op grote spandoeken om de 100 meter aangekondigd in chinees en engels. Ik vraag mij af of je een boete krijgt als je in de verkeerde richting loopt... Toen ontwaarden we ergens in het midden een grote open ruimte waar vandaan wat muziek kwam en we dachten: jippie, dus daar is het grasplein met de bankjes! Mooi niet: gigantische open betonnen ruimte met basket- en voetbal- en andere strepen op geschilderd. Hebben ze eens wat plaats voor natuur, storten ze het vol beton!

De eerste avond wat verloren gelopen door een wirwar van nauwe straatjes en een kluwen van mensen, op zoek naar het enige van tel: een "goeie chinees" vinden om te gaan eten! Miljaar, na tien straatjes volgeplant met het ene restaurantje al kleiner dan het andere, kozen we er eentje ... waar nog iemand met een buggy en ne kleinen zat. Ons nieuw criterium voor de betere keuken! Daar bestelden we iets vaags van de slecht vertaalde engelse menukaart wat uiteindelijk een wonton noedelsoep bleek. Nothing we couldn't handle! En toch: hoe eet je noedelsoep met stokjes? want die dingen glibberen er zo tussenuit hee. Gevolg: noedels op tafel en soep op mijn kleren. Robert had het zien aankomen en had rijst besteld, de culinaire avonturier. De volgende avond wat sjieker gaan eten in een restaurant met een volledig goudkleurig interieur, tegen alle verwachtingen in niet eens zo kitscherig, en best gezellig. Het dienstertje kon ons dan weer niet vertellen wat de juiste volgorde en manier van eten was, want ze verstond amper engels, dus we bleven de vlaamse boer uithangen.

Rond een uur of acht 's avonds is er dan elke dag een soort klank-en-lichtshow vanop de grootste gebouwen rondom de haven. Hoewel het op redelijk mottige muziek was, was het best spectaculair om zien. De zaterdag hadden we dan een dagje afgesproken met Amy Tang, die lieve collega van vorig jaar die nu terug een jaar in Hong Kong zit. Het was een loeihete, broeierige dag. We spraken af in Pacific Place, een poepsjiek (airconditioned) winkelcentrum in het centrale wijk van Hong Kong Island, toepasselijk "Central" genoemd. Spijtig genoeg hadden we al plannen voor de dag, anders kon ik me daar gerust een dagje of twee bezighouden! We hebben er wel geluncht in een Yum Cha (of Dim Sim) restaurant op de bovenverdieping: heerlijke chinese hapjes en loempiakes en dimsummekes en nog van dat lekkers. Eindelijk uitleg gekregen over het hoe en wanneer en met welke stokjes of lepel van iemand die het kan weten.

Daarna ging het dus richting Hong Kong park (zweterige tussenstop bij het speelplein) en dan naar de Peak (Victoria Peak op Hong Kong Island, als ik me niet vergis de hoogste piek daar met zo'n 900 m hoog).

Op de Peak geraak je het best met het fameuze trammetje dat zo'n 45 graden schuin omhoog getrokken wordt. Je laat beter geen kleingeld of andere dingen vallen, want het vliegt geheid naar achter! Best scary om zo de wolkenkrabbers schuin te zien passeren, lijkt net alsof ZIJ scheefstaan! Bovenop ben je verondersteld een heel mooi uitzicht te hebben op het eiland, de haven en de omgeving, behalve als de smog te dik is natuurlijk, en dat was toen wel het geval. Jammer, maar het was niet anders.

Wel een grappig geklede chinese clown in aktie gezien die de trip de moeite waard maakte: Wouter door het dolle heen met zijn ballonzwaard en wij veel fotookes van genomen. Eenmaal terug beneden was het alweer etenstijd: Amy had een restaurant uitgekozen die toevallig in onze reisgids als een van de niet te missen plekken stond aangeprezen, dus wij content. We aten er de famous roast goose, en ik wou toch zeker de fameuze "preserved eggs" eens proberen.
Dit zijn eieren die ze insmeren met een mengeling van limoen, zout, klei en as, en dat geheel onder de grond stoppen voor gemiddeld honderd (yuch!) dagen. Daarna kan je ze weer opdiepen en pellen: het eiwit is dan een cola-achtig doorzichtig bruin, de dooier is zwart geworden. Yum! Merkwaardig lekker, maar wel met de ogen dicht te eten! Wouter charmeerde intussen (weeral) het personeel die aanschoof om met hem op de foto te mogen. De thee die je gratis bij je eten te drinken krijgt is zachte chinese jasmijnthee, dus wij voor vertrek een paar pakken daarvan gekocht, wegens heerlijk!

De volgende dag zijn we dan naar Lan Tao eiland gevaren met de boot, alwaar het grootste buddhabeeld ter wereld staat te pronken op een heuvel. Wreed spectaculair, maar dat is voor de volgende keer!

uit het archief: april 2007

2007-10-02T20:51:00.002+10:00

Ola, hier zijn we weer na een paar maandjes afwezigheid op het lange brievenfront. Weer wat dagelijkse pleziertjes en beslommeringen vanuit Townsville, jeweetwel, Queensland, Australie, paradijs.

Toch tof, dat betaald bevallingsverlof! Weet nog dat ik rond deze tijd na Woutertje inderdaad geen ballen waard was, mijn dagen sleet in bed en op de sofa, 2 keer per week van pyama wisselde, en dat was het ongeveer. Ik keek elke dag naar Outback Jack en de Flying Doctors, vandaar waarschijnlijk de fascinatie voor Australie ;-). ‘s Nachts keek ik naar Toeters en bellen, en kende natuurlijk alle antwoorden maar had toch het fatsoen om nooit te bellen.
Nu is alles, maar dan ook alles anders: Na Sam zijn geboorte sliep ik 7 nachten gewoon door en dus uit, want het ventje lag op de neonatale afdeling en liet zich alle zorgen van de verpleegsters welgevallen. Dat was voor mij een wereld van verschil qua herstellen van een keizersnede natuurlijk. En champagne met traagwerkende morfine durft ook wel werken tegen de pijn, joehoe, wreed geestig was het daar! Maar ik viel wel spectaculair af daar in het ziekenhuis want het eten was wer-ke-lijk niet te vreten ( wie mij een beetje kent weet dat het moeilijk is om mij culinair niet tevreden te stellen, dus ge kunt gaan denken). En ik zat daar een kleine 2 weken! Na een paar weekjes thuis is er niet veel meer af hoor, moenieworrienie, ge kunt mij nog altijd goed zien staan.
Intussen is onze Sam een kleine twee maand oud en eindelijk “voldragen” zeg maar. Hij zuipt en slaapt als een student (veel zuipen, niet veel slapen, of toch niet ’s nachts) maar hij is superlief en lijkt best veel op Wouter toen ‘ie zo klein was. Hij heeft welgeteld twee weken zijn prematurenkleertjes gedragen en daarna barstte hij er al weer uit. Hup, die spullen in de kast, en nieuwe dingetjes gehaald, want al onze voorraden liggen thuis natuurlijk. Gelukkig moet hij in dit weer hier alleen een body’tje aan, en dat is dan nog onder een ventilator of de airco. Als ik al eens zot genoeg wil doen en ermee buiten kom, dan is het schipperen tussen te veel kleren aandoen of zijn velletje blootstellen aan te felle zon. Want ook al zit je hier in de schaduw, er is altijd indirect zonlicht en een mens wil geen risico’s lopen. Zo’n schaapje dan inwrijven met sunscreen waar hij dan geweldig van plakt en zweet is ook niet leuk. ’t Is wat, te warm weer!

De huizenjacht dan. Veel gebeurd intussen, ons gedacht twintigduusd keer veranderd van flat in het centrum naar spacious queenslander in de buitenwijken, maar omwille van praktische bezwaren toch voor het eerste gekozen en nu ons eerste bod gedaan op een leuke flat met zicht op het water (neeje, niet de zee, die zijn belachelijk onbetaalbaar) en op een minuut kruipen van Robert zijn werk. Tennisveld, zwembad, fitnessruimte(tje) en BBQ-area op het dak, niemis. Beneden de lobby uit naar links is de sushibar (hmmm) en naar rechts is A Touch Of Salt, een heerlijk restaurantje. De cottersmarket, supermarkten, restaurantjes, de victoria wandelbrug over het water naar Palmerstreet en nog meer restaurantjes, alles is even dichtbij. Flinders Mall, de wat sneue winkelwandelstraat die geredevelopped wordt, is achter den hoek. Dus schitterend gelegen, vlak in het centrum, en The Strand ligt op 10-15 minuutjes stappen, niets wat wij niet aankunnen. Alleen nog zien of wij de gelukkige eigenaars worden, natuurlijk. En mochten we echt voorgoed willen blijven, tja, dan wordt het toch een zoektocht naar een huis met tuin en zwembad voor de kindjes, maar voorlopig geen tijd/goesting voor grasmachienen en chloorbehandelingen.
Op het werkfront ook redelijk wat veranderd, ik heb nu officieel een contract van midden juli 2007 tot januari 2009 (18 maand langer dan voorzien, jippiee) en Robert binnenkort ook. We zijn nog altijd bezig papierwerk aan het verzamelen voor onze overseas trained specialist assessment en eens die binnengestuurd zijn kan het nog een maand of 6 duren voor ze beslist hebben wat we waard zijn en wat we nog moeten doen om hier als specialist te mogen werken. Weer een staaltje (Australische?) burocratie, maar het zal wel overal hetzelfde zijn zeker?
Amy Tang, mijn lieve Chinese collega is voor een jaartje terug naar Hong Kong en die gaan we daar dan ook gaan bezoeken van 13 tot 17 september als we terugkeren uit Belgie. Volgens mensen die daar al geweest zijn is het er schitterend, dus we zijn benieuwd.
Toly, mijn Russische vriend zit nu op zijn lui gat consultant te wezen in Launceston, Tasmanie, en hij vindt het fantastisch. Lekker uw assistent al het werk laten doen en telefonisch bereikbaar zijn, daar gaat het om. Zeker nu het hier volop broeiend hete zomer is en het ginder zachte Belgenzomer is zeg maar, hmmm. Niet dat we dat zo missen, daar hebben we de winter voor natuurlijk. En ‘s winters is het daar zo tussen de 5 en de 10°C, met af en toe eens een vriesbeurt en soms wat sneeuw. Sounds like my kind of place: middeneuropees klimaat, een meer Europese aanblik van de steden en een beetje een Europese mentaliteit. Volgende zomer gaan we daar dus zeker eens poolshoogte nemen.
Vraag: Is de juiste vorm polshoogte of poolshoogte?
Antwoord: Correct is: poolshoogte.
Toelichting: Poolshoogte is een samenstelling van pool en hoogte, met een tussen-s. De eigenlijke betekenis van poolshoogte is 'de hoogte van de hemelpool boven de horizon op elke plaats op aarde'. Deze hoogte is altijd gelijk aan de geografische breedte van die plaats. Als de poolshoogte bekend is, weet men dus op welke breedte men zich bevindt. De poolshoogte kan op het noordelijk halfrond het best worden gemeten (of 'genomen') door de poolster te 'schieten'.
Het woord poolshoogte komt vrijwel uitsluitend voor in de vaste verbinding poolshoogte nemen, met de letterlijke betekenis 'de breedte onderzoeken' of 'het bestek opmaken'. Al voor de uitvinding van modernere technieken voor het bepalen van de plaats werd de uitdrukking echter vooral in figuurlijke betekenis gebruikt: 'inlichtingen inwinnen', 'onderzoeken hoe het met een zaak gesteld is', 'zich van een zaak, een toestand op de hoogte stellen'.
Door onbekendheid met het begrip en met de oorsprong van de uitdrukking verhaspelen sommige taalgebruikers poolshoogte tot polshoogte, waarbij dan wellicht onder invloed van de uitdrukking een vinger aan de pols houden aan 'de hoogte van de pols' wordt gedacht.
Waanzinnig interessant (!), ik wou het jullie zeker niet onthouden. Zeg nog eens dat ge niet slimmer wordt van mijn blog… Ze vergaten er wel bij te zeggen hoe je in hemelsnaam de poolster moet “schieten”…
Zondag zijn we naar The Strand gaan BBQ-en, kwestie van eens buiten te komen, en ginder staat altijd wel een zacht briesje die de hitte draaglijker maakt. Sammetje lag in het gras op zijn matje onder een wuivende palmboom, terwijl Robert de brochettekes verschroeide. Wouter vond de inhoud van de frigobox zeer interessant, maar eens het tot iets eetbaars was omgedoopt moest ie het natuurlijk niet hebben. Dan wat gejengeld en van de schommel afgevallen en nog meer gejengeld, en wij weer op huis aan. Van zodra je uit de wind bent is het zweten geblazen, zeker met baby, kleuter, frigobox en toebehoren onder de arm. Dan doe je eens een uitstapje “voor de kinderen” en de enige twee die er absoluut niets aan vonden waren… de kinderen. Allez, Sam vond het allemaal best natuurlijk! Maar al bij al wel goed gegeten en leuke kiekjes geschoten.
Ik ben zondagnamiddag dan naar een undercoverwear party geweest, zeg maar tupperware maar dan voor lingerie etc. Het was nog redelijk gezellig, maar veel ondergoed heb ik daar niet gezien hoor. Meer bloemen- en pinkeltjesbloezen en jurken (echt mijn stijl). Mij toch een jurk laten aansmeren omdat het hier toch van dat lekker dartel huppelweer is ( in de winter dan wel). Eens zien hoeveel ik het ding ga dragen…
We zijn intussen een week verder en officieus eigenaars geworden van de flat! Het contract is getekend, maar nu moet onze lening nog rond geraken (zal geen probleem zijn) en de FIRB (foreign investments revision board als ik mij niet vergis) moet het allemaal nog goedkeuren. Als buitenlander mag je hier namelijk niet “investeren” in vastgoed, wat betekent dat we het niet mogen verhuren tot we permanent residency hebben, en er dus zelf in moeten gaan wonen. No probs, denken wij dan, dat is namelijk het plan, ware het niet dat het appartement nog tot eind juni onder huurcontract staat en we het officieel dus drie maand zouden verhuren (oh boy). Dus als er daar bij die FIRB echt mieren worden geneukt, dan zijn wij goed gezien. De notaris dacht van niet, maar het blijft afwachten. Best spannend toch allemaal.
Ik ben ook nog eens fan van Evi Gruyaert geworden, dankzij Tine die er terloops over begon in een mailtje. Heeft iemand van jullie de Start to Run lessen van radio 1 op podcast gevolgd? Ze leert je in 10 weken (27 lessen dacht ik) 5 km lopen, en daarna gaat het verder naar de 10 km in nog eens zoveel lessen. Wreed op ’t gemak, beginnend in stukjes van 1 en 2 minuten lopen speelt ze een soort personal trainer met natuurlijk geweldige muziek die hier en daar best opzwepend is. Zelfs iemand als ik met minder ruggegraat dan een mossel kan het volgen en ik moet zeggen, het doet deugd. Het uitzicht tijdens het lopen is hier dan ook paradijselijk (strand, Magnetic Island, palmbomen, opkomende zon, andere joggers, hondenwandelaars, jammer genoeg ook af en toe snurkende abo’s op het strand na een heerlijk avondje lijmsnuiven…). Ben nu al aan les 15 toe. En zoals dat gaat ben ik maar gelijk de juiste attributen gaan kopen als een echte topsporter: ipod shuffletje, nike-shortje en topkes, sjieke loopschoenen komen er binnenkort ook bij, kwestie van gemotiveerd te blijven hee. Aan te raden aan iedereen die net als ik op de middelbare school een gloeiende hekel heeft opgedaan aan lopen. Gewoon downloaden van http:/een.typepad.com/vlaanderensportland/ op je ipod…
De bananen staan tegenwoordig 1.26 dollar per kilo, moest het iemand interesseren ( 1/10 van wat ze een half jaar geleden waren). Het mangoseizoen is weeral voorbij (hartverscheurend).
Woensdagavond is Rob’s vaste zeilavond en ik was al een hele tijd niet meer mee geweest (zwangeren, babysitten, etc). We vonden het dus hoog tijd om eens met het hele gezin te gaan en onze Sam een waterdoop te geven of hoe zeg je zoiets. Onze pruts lag lekker te luieren in de draagdoek tegen mijn buik aan en sliep de hele tocht door. Wouter heeft intussen al echte zeebenen en zag er met zijn hoed en life-jacket een ware zeebonk uit. Zalig uitgewaaid en net nadat we terug aanmeerden en het zeil over de boot hadden gespannen gigantisch uitgeregend geworden, en snel gaan schuilen met de kids onder het zeil. Gelukkig duurde de hele zondvloed maar een twintig minuutjes (na de 2 weken continu gieten eind jan-begin feb waren we er niet gerust in) en konden we daarna met een min of meer droge broek naar huis. En huis is recht tegenover de jachtclub, dus dat scheelt!
Alweer 2 weken verder…
Mijn schone ouders zijn gisteren gearriveerd, en dat is altijd wel een beetje in overdrive: zij moe maar veel te vertellen en te vragen en cadeautjes uit te delen. Wij moe (van al het inderhaast opkuisen, kamer klaarzetten, enz) maar veel te luisteren, cadeautjes te openen, eten te maken en zorgen dat ze het naar hun zin hebben. Wouter scheen ze wel nog te herkennen, al was het enigszins met vertraging, en Sam was direct geweldig populair als knuffel.
Toch opmerkelijk hoe de woordenschat van een kind sterk afhangt van de plaats waar hij opgroeit. Ons valt zoiets niet meer op natuurlijk, maar de schoontjes vonden het geweldig grappig. Voor Wouter zijn begrippen als hond, kat, koe, paard en schaap nog allemaal vrij abstract en vaak alleen uit de boekskes gezien (behalve de occasionele hond dan, en heel af en toe een kat). Maar ge moet het ventje niet meer leren wat coral, wave, fish, turtle, starfish, frog, seahorse en shell zijn. Hij herkent ook al sailboat, speedboat, big boat en small boat, en fewwy (een van de ferryboten naar Magnetic Island legt aan voor de nacht recht tegenover ons terras aan de creek.) Hij heeft ook al eens een auto in de creek zien tuimelen ( de madam dacht dat ie in achteruit stond…)en er terug uit zien takelen, wat we allemaal wel de max vonden (ons hele complex hing over hun reling te kijken). Direct weet zo’n manneke ook wat ramptoerisme is, en zie: weer een woordje erbij!
Intussen hebben we officieel bericht gekregen van de FIRB dat we het appartement wel mogen kopen maar dat we het onder geen beding mogen verhuren. Dat was ook hun uitgangspunt in het begin maar het heeft hun dus drie weken geduurd om dit te bevestigen. Dit alles om de Australische resident te beschermen, zo heet dat dan. Wel, die ene Australische resident die in onze flat woont hebben ze er alleszins niet mee beschermd. De arme drommel zit nu met het leger in Oost-Timor maar we sjotten hem stante pede uit onze flat. Als we dat mogen tenminste, maar in principe heeft hij het leasecontract met de vorige eigenaar getekend, en niet met ons, dus wij hangen er niet aan vast. Echt lief is het niet van ons, maar we gaan hem er niet gratis in laten wonen zonder er huur voor te krijgen en zelf ergens anders huur zitten betalen… Ha nee, hee! Dus dat wordt waarschijnlijk voor de tweede keer in een paar maand verhuizen, maar nu wel voorgoed.
Intussen heb ik voor het eerst in 2 maanden weer eens mijn hersenen gebruikt op een Advanced Life Support in Obstetrics cursus dit weekend. Het werd gehouden hier in Townsville in de Southbank convention centre, in Palmerstreet, vlak naast de deur dus. Wel praktisch: in Belgie moet je daarvoor naar Londen, hier was het gewoon bij de buren zeg maar. Lekker tijdens de lunchbreak Sammetje een voeding komen geven en er terug voor een paar uur tegenaan. Het was gezellig en ik heb toch weer wat bijgeleerd. Zoiets moet je toch vaker doen eigenlijk want over een paar maand ben ik weer vergeten hoe ik een pasgeborene moet reanimeren. Toch nuttig dunkt me…
De schoontjes zijn nu voor een dag of vier naar Cairns, dus we hebben het kot weer even voor ons alleen. Robert laat mij donderdag ook voor 3 dagen in de steek want gaat meedoen aan een zeilrace naar Hinchinbrook Island. Dan zit ik alleen met de kindjes, hopelijk is het niet te warm, kunnen we lekker naar het strand…
JOEHOE, laatste nieuws: TSUNAMI ALERT voor de kust van North-Queensland ( DAT ZIJN WIJ!) heeeeeeeeeelllllppp, heeeeeeelllpp!!! Vandaag over een klein uurtje!!!
De golven kunnen wel tot 30CM hoog zijn, horen we net op het nieuws… valt dat weer tegen; we gaan dus niet naar Castle Hill om weer eens ramptoerist te spelen.
Snel deze brief versturen, voor we met ons hele hebben en houden wegspoelen…
Duim voor ons in deze gevaarlijke omstandigheden…
Vele groetjes van drie generaties Teunisses!

Greet