Om te beginnen hebben we al een paar maanden een nieuwe premier, de Kevin. Kruddy, voor de vrienden. Heeft intussen al in naam van de Australische regering SORRY gezegd voor de stolen generation en ander onrecht dat de Aboriginals in de loop van de geschiedenis is aangedaan. Daar zat de hele Aboriginal community al decennia op te wachten maar John Howard vertikte het ("want ik heb dat niet gedaaaaaaan, dat was voor mijne tiiiiiiiijd"! bleiter). Het hele gedoe was nogal controversieel, en heel wat oudere Australiers vinden de aboriginals nog altijd tweederangsvolk, en al wat toen is gebeurd was -verdomme- voor hun bestwil! Enfin, toch wel een interessant stukje uit de Australische geschiedenis.
En de Kruddy heeft -eindelijk- het Kyoto-protocol geratificeerd. Hoera! Bijna vijf jaar na Europa, maar goed, beter laat dan nooit. Nog zoiets wat Howard vertikte.
En verder hebben we na 18 jaar (!) een nieuwe burgemeester in Townsville. Exit Tony Moony. Townsville is hem wel heel wat verschuldigd: hij heeft parken en vooral the strand aangelegd, en de hele stad een nieuwe aanblik gegeven. Maar ze hierdoor ook een beetje in de schulden gestoken. En nu mag Les Tyrell de schuldenput dempen. Goed geregeld, toch?
Anyway, genoeg pollentiek.
In de (goeie?) ouwe tijden dat de Robeir hibo was in Diksmuide, durfde hij al eens thuiskomen met een zak "groensels" of een "keun" van een patient. Dat vond ik altijd geweldig. Was het net of hij thuiskwam van de jacht. Hier is het op dat vlak gene vetten geweest tot nu toe, tot hij vorige maand met 2 zakken prawns kwam opdagen van een ouwe visser die patient is bij hem. De dag ervoor gevangen en direct op de boot gekookt (want zo verknoeien ze hun zeevruchten hier wel). Enfin, goed voor meer dan 100 langoustinekes waar we vreed van gesmuld hebben. Robert heeft mij moeten beloven diene mens zwaar te soigneren en minstens elke week terug te zien...
Sjens en Sjarel zijn hier geweest! Dat zijn vrienden van ons die ook een jaartje in Melbourne hebben gewoond en nu aan een rondreis bezig zijn voor ze weer naar Belgie gaan! 't Was voor een weekske maar, spijtig, want het is altijd gezellig natuurlijk. Het was een prachtige dag toen ze arriveerden. Eindelijk frissere temperaturen, wollige wolkjes aan de hemel, matige vochtigheid in de lucht, allez: nen droom van een tijd om Tropical North Queensland te bezoeken, dachten wij.
Vonden ze het wel te heet zeker? 't Is ook nooi nie goe ;-)
(Toegegeven, toen wij voor het eerst hier uit een luchthavengebouw stapten, werden we omvergeblazen door het Turkse stoombad gevoel. Maar dat was januari! )
Enfin soit: Ze hadden mee: Toon, 2 jaar, dikke vriendjes met Wouter, als ze elkaar niet omver mepten, en Kaatje, 4 maand, een lief boeleke die vreed rustig was, als ze eens ophield met
De robeir dan maar op internet naar grootmoeders miraculeuze verdwijntrucs gezocht, en het zou allemaal goedkomen met ... melk! Wij beginnen frotten met melk op die zetel, terwijl Toon een welverdiend standje kreeg van Charlotte. Arm ventje, was gewoon als een kat bij de melk gezet natuurlijk, maar toch, je had die zetel moeten zien, 't was redelijk om te bleiten. Het ding begon intussen meer en meer naar melk te blinken en de stylo verbleekte wel (no wonder, zat onder de melk!). Tot reddende engel Sjarel met een louche flesje kwam aanzetten: eucalyptusolie!

Yeah right, nu nog een beetje de boel vettig maken ook zeker!
Om een lang verhaal kort te maken: het olieken verwijderde zowel stylo als melk EN onze hele living rook lekker fris naar Vicks. Waaaaaauw, dank u Charlotte.

We hebben hen eerst een dagje meegetroond naar the Strand, dan een dagje Maggie Island. Daarna het regenwoud in bij Paluma range, waar het voor de gelegenheid mistig was en regende.De Wallaman falls (hoogste "single drop" waterval in Australie, 278 m) is maar een piesstraaltje maar wel best hoog. Hadden wij ook nog niet gezien, en was wel sjeun. Maar toen kwam er toch wel juust een koppel met kind voorstaan zeker? Miljaarde.

Dan richting Noorden gereden, naar Mission Beach, alwaar het regende dat het goot, maar wij wel voor het eerst kennis konden maken met het begrip "Big 4 campings".
Op naar Cairns dan maar, alwaar de Deckertjes een trip naar de Great Barrier reef wouden plegen. Op de valreep nog gelukt, want het weer speelde een beetje parten, en dan varen de boten vaak niet uit. Wij zouden wel een dagje op de 4 kindjes passen (ach jaa, makkie toch?) Een dag snel gevuld, met zwembad, springkussen, speelplein, en een ijsje als toetje (op zich een hele opgave). En zo was de vakantie al weer om. Sjens en Sjarel vree content met hunnen duikdag.
Maar hierdoor hebben ze wel maar een korte bewolkte glimp van de Tablelands kunnen opvangen. Heel spijtig, want dat is een van de mooiste plekjes... Gelukkig wel een serie watervalletjes (alweer) en een van de beroemde Fig-trees gezien. Ze zullen nog een keer moeten terugkomen zeker?
Allez, tot een volgenden!
No comments:
Post a Comment
laat weten wat je vindt van deze blog en onze berichten! Het is ongetwijfeld voor verbetering vatbaar...