Vissuh!

In Queensland ben je geen echte vent als je niet kan vissen! Ik was dan ook erg blij om eens uitgenodigd te worden op een fishingtrip door Maz. De tinny is van Richard, en Mary (de vriendin van Maz) was ook mee. Greet heeft zich al dan niet vrijwillig opgeofferd om deze ochtend op de kids te passen. Ik moest natuurlijk wel met een vis terugkomen.
De tinny (de naam zegt het al: klein metalen bootje met bb motor) werd afgelaten in een creek van Ross River en tussen de mangroven door voeren we meanderend via Ross River Harbour naar een gebied vol creekjes en mangroven en g##%$& sandflies. Richard was de enige die echt iets van vissen wist, maar het was wel een partijtje fastfood vissen: als er niet binnen 2 minuten gebeten werd voeren we naar een ander plekje. Ondertussen haalden fish eagles en Brahminy kites de ene na de andere vis boven. (Helaas in die tijd niet aan de camera gedacht, maar gewoon ervan genoten). Maz wist/rook/herinnerde zich waar de vissen waren (credentials????) en dirigeerde ons naar het midden van de baai (2 meter diep?). We hadden dan ook niet verwacht dat Richard plots beet zou krijgen en een sucker-fish zou ophalen. Niet alleen een sucker om zich te laten vangen, maar vooral vanwege de zuignap op de kop waarmee dat ie onder andere vissen plakt (gewoonlijk haaien) en mee eet van wat de ander uit zijn bek laat vallen. Het doden van het beest lukte niet goed met de knuppel, maar een wel geplaatste messteek in het brein did the job. Meer langs de kade kregen we een schildpad aan de haak, maar gelukkig wist ie zich los te maken met de bait. En ja hoor, the man delivered: 'k heb beet gekregen! god weet wat de naam is van die vis 'n cod of breem, maar 't was de mijne en ik stond er een beetje verdwaasd naar te kijken terwijl Richard professioneel de vis pakte (yekkes) en de haak probeerde los te maken. Die zat te diep en te vast en de operatie zonder verdoving was wat te heftig voor onze spartelende vriend, zo ook zijn kans op terug gooien: mes in het brein en de lunch (weightwatchers, niet boerinnenbond) voor vrouw en kinderen was in the pocket (enfin, koelbox). Er zijn zo nog een paar vissen gevangen en weer terug gegooid wegens te klein of geen honger en heb zelfs een vis vastgepakt en de haak eruit getrokken (dan ben ik toch wel n'n echte vent!) en dan was het tijd om naar de clan terug te keren, met gepaste trots de prooi meten en fileren en smullen van een heerlijk ... klein hapje.



Kan niet wachten om nog eens te gaan vissen, maar vrees dat ik Greet zal moeten laten gaan.



En dat Wouter een echte vent wordt is duidelijk.

Rob



PS: ter illustratie van de onmenselijke opofferingen die hij voor zijn gezin over heeft, heeft de Robeir een foto met de talloze vreselijke zandvliegenbeten op zijn voeten bijgevoegd. Bekijk en huiver mee.
Verder een indrukwekkende foto van het zwemmende gevaarte dat hij bij wijze van lunch voor mij meebracht. Je had hem moeten zien glimmen van trots toen hij een plastic zakje te voorschijn toverde en ik het aanzag als zijn natte zwembroek die ik dan gewoontegetrouw te drogen mag hangen ;-) Maar groot was mijn vreugd: er bleek een dooi viske in te zitten! Na het professioneel fileren ervan door mijn echte vent hebben we elk 20 gram vis gegeten, af en toe een graatje uitspuwend. Maar het smaakte heerlijk authentiek naar binnenbekleding van de boot, het moet gezegd! Enfin, als we maar lol gehad hebben hee. En intussen ben ik wel plots getrouwd met een echte vent! Wie kan dat allemaal zeggen?

greet