kankerwijf!

Hmmm... zo noemt de Robeir mij al jaren als we ruzie hebben, nu is het ook nog eens terecht! We zijn intussen over de eerste shock heen en de grote plannen voor de tweede operatie en nabehandeling zijn gemaakt. Best ironisch eigenlijk hoe op een paar dagen tijd je outlook op de wereld toch wel kan veranderen. Mijn meest bezochte websites zijn niet langer e-bay en destandaardonline en konsoorten, maar mythyroid.com en de thyroid cancer survivors' association,inc ! Up-to-date heb ik links laten liggen wegens te vaag en tegenstrijdig en ze smijten allerlei prognostisch slechte factoren op het scherm die ik liever niet wil lezen (ontkenning? ik? neuuuuuu!)

(nvdRobeir) Pardon? Uptodate gaf de gestratifieerde prognosis (en gemeta-analyseerde waar mogelijk) volgens leeftijd die een pak optimistischer waren dat dat ene indische onderzoekje van een stel studenten uit 1994 die voor het gemak alle leeftijden bijeen gegooid hadden om het wat dramatischer voor te stellen! En inderdaad, de chirurge vond het geeneens zo nodig om ook maar iets te doen. Het is een grote C met een heel "low risk" die eventueel ook gewoon zonder bijkomende operatie mag opgevolgd worden... met longfoto's... Yeah right! Het zal niet raar klinken dat we besloten om de hele zooi eruit te raggen en te nuken! I love the smell of I*131 in the morning... smells of remission!(nvdR sluiten)

Ik verkies de term "cure" boven "remission" thank you very much Rob! En trouwens, jij hebt die fantastische indische studie niet eens gelezen ;-) Was ook niet gemakkelijk, met al die taalfouten...

Maar hoe dan ook, Sally (mijn chirurge) vond dat ik eerst moest genieten van kerst en nieuw en niet zoveel mocht lezen erover want dat ik dan alleen maar ging uitfreaken. Of, om het in haar eigen woorden te zeggen: "chill out... like a Brussels sprout." hmmm...
Een lieve collega van Robert zag het hele gebeuren als volgt: hij had net een geweldig boek gelezen over life-defining-moments en wist: dit is er zo 1, maak er het beste van, haal er je voordeel uit. Vond ik wel een wijze raad!
En mijn tante die een tijd geleden in hetzelfde schuitje zat, meent dat ik het volste recht heb op zellufbeklag en een potje gebleit, als het maar niet te lang duurt hee zeg. En dan de koe bij de hoorns! Gaan we ook doen hoor, nie mee inzitten.


Anyway: concreet gaan we nu een paar weken uitrusten/bekomen, en op 21 januari is het voorgoed vaarwel aan de schildklier, 'k zal 'em eerlijk gezegd niet missen. Wel levenslang (en dat is hopelijk heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang!) pillekens slikken, maar dat is de minste van mijn zorgen. Daarna, waarvoor nog geen datum, gaan we radioactiefje spelen in een isolatiekamer in Brisbane (slechts 1500km hiervandaan) om alle microscopische resten van gezond schildklierweefsel die na de operatie onvermijdelijk achterblijven, en alle eventuele uitzaaiingen - god behoede me - te vernietigen met radio-actief iodium. Pas op dat moment, na de opname van het I*131 door mijn lichaam, wordt een total body scan gemaakt en weten we of er eventueel metastasen op afstand zijn. Wordt ook nog een momentje van profuus zweten denk ik, al is de kans nog zo klein.
De algehele prognose is - in afwezigheid van uitzaaiingen - heel goed, met een 20 jaarsoverleving van een stuk boven de 95%, maar soit, dan ben ik nog maar 53 hee! Alles onder de 100% is voor iemand van onze leeftijd sowieso te laag, vind ik dus. En dan zegt de Robeir dat ik "nie moe kankeren"... Verder is hij een grote steun hoor ;-)
nvdR: dan te denken dat ik daarvoor een avondje zeilen heb opgegeven...

Mijn mammie en pappie hebben al aangeboden ( en wij hebben het niet afgeslagen) om naar hier af te zakken voor de periode dat ik in Brisbane in mijn kluis zit, zodat Rob mee kan en zij voor de kindjes kunnen zorgen. En hopelijk gaan we daarna een weekje met zijn allen naar Tasmanie, Om "uit te stralen" zeg maar, dat zou toch wel fijn zijn, willen we al het hele jaar naartoe maar het kwam er nooit van. Bovendien is het ideaal in de zomer wegens Europees klimaat, de winter is daar wat killekes en daar hebben we de garderobe niet voor! Nu nog de oudjes overtuigen, maar ach, dat lukt wel. Hobart is naar het schijnt een heel gezellige stad met lekkere restaurantjes en terrasjes, dat trekt ze wel over de streep. En Townsville vinden zij trouwens op dit moment te warm, geef ze eens ongelijk!

En verder: la vie au paradis, deel 20 zeker ondertussen?

Het is weer die tijd van het jaar waar je liefst de dag doorbrengt onder frisse douche of in pool, en elke morgen je lakens wil verversen. De airco blaast dan weer zo koud dat je bibbert onder je laken, ook niet ideaal, en dan is de muur helemaal vochtig van de condens. We doen het dus voorlopig door de deuren van het terras en de patio (duur woord voor koerke met blinde muur waar onze palmen en tuinkruiden wonen) open te laten en het heerlijk te laten doortochten...
We hebben trouwens een curryplant! Ik dacht dat curry van gemalen currynoten of zo kwam, maar nops: 't is een leuk plantje met yummy geurende takjes en blaadjes.

Wouter leert met de dag meer Engels bij de dagmoeder: nu echte volzinnen die zo uit een film kunnen geplukt zijn. Na het fijne moment van verhaaltje lezen voor het slapengaan, was ik nog bezig aan het rechtkomen vanuit liggende houding (of dachten jullie dat IK HEM een verhaaltje voorlas?) toen hij al zei: "now get out of my room, you mongrel!" Misschien moeten we toch eens aan Kim vertellen dat - als ze haar vent/hond/godweetwie uit haar kamer jaagt - mijn twee zonekes wel zitten te luisteren hee! Subiet kraamt Sam ook nog zoiets uit. Enfin, heb de slappe lach toch op tijd kunnen inhouden en dan streng gezegd "dat dat niet netjes was, gniffel" en toen zei hij het voor de lol nog maar eens . Mijn moeder heeft mij nooit verteld dat opvoeden zo moeilijk was! Tuurlijk niet, weet zij veel, aan mij had ze een makkelijke klus...;-)

Deze middag gaan lunchen in een nieuw Yum Cha restaurantje op Flinders Street East, genaamd "Going Ape". Lekker gevreten en met Sammeke gespeeld (Wouter deed een dutje in zijne buggy, heerlijk, die timing van hem) bij het genot van een stella van 't vat, jawel.

Gisteren namiddag was het dan Kerstfeestje van de inner-city-daycare-scheme bij Kim ( de dagmoeder) met een sausage-sizzle (oftewel een braadworst die ze in een boterham draaien - van echte broodjes hebben ze hier nog nooit gehoord). Er waren een 25-tal kindjes tussen 0 en 10 jaar, en dubbel zoveel volwassenen. Ongelooflijk hoe die zoiets in haren tuin georganiseerd krijgt. Haar tuin is wel goed ge-equipeerd voor dit soort evenementen: ze heeft een grote zandbak met schommel en wip, een veilig omheind zwembad, een ploeterbad met glijbaan, en schandalig veel speelgoed. De grote kids het zwembad in natuurlijk, de kleintjes in het ploeterbad. dolle pret! Santa was er ook en hij had weer veel cadeautjes mee. Voor Wouter bracht hij een muzikaal cadeau van de Wiggles: trommel, castagnetten, sambaballen, een tamboerijn, een blokfluit en een waanzinnig lawaaierige ratel (de smeerlap!). Fotomateriaal!


Let op Sam zijnen outfit, met dank aan Jens en Charlotte! En verder hadden wij ons al verzoend met het idee dat Wouter hier "Walter" genoemd werd, maar hoe schrijf je dat nu echt op zijn Aussies? Sam is dan weer een te gemakkelijke naam, die wordt hier verbasterd tot "Sambo". En mij noemen ze hier bij Kim al sinds jaar en dag Greek, ik krijg het er niet uitgestampt...


En dan nog de - minimalistische - kerstverlichting rond de pool (let wel: anders staan er ook nog brandende fakkels rond, maar dat mocht nu omwille van de veiligheid niet...)


Heerlijke tijd hier trouwens, veel feestjes waar we naartoe moeten (en een chronisch gebrek aan babysitters) dus we zullen ons niet eenzaam hoeven te voelen met "de doagen". Toch niet hetzelfde als zitten bibberen rond de chauffage thuis hoor... en weer een paar wanten onder de kerstboom krijgen... heeft toch zijn charmes. En nu moeten we ook nog zelf voor het lekkere eten zorgen... totally NOT ON!
Wel jammer voor mij dat ik in principe niet mag zwemmen tot mijn wonde genezen is, en dan weer van hetzelfde eind januari, net als je zo'n frisse duik echt nodig hebt. Ik ga het toch doen denk ik, al is het maar letterlijk een duik (douchen mag toch ook, niewaar?).

Nog wat foto's van de kindjes:

koken met mama

zeldzaam vredig puzzelmoment

roze badverf van ome Luc

Sam zijn eerste lief, of is het een spiegel?

bedtijd!

en nog een filmpje van Sam op het terras





Dank jullie wel voor de lieve wensen en bezorgde mails en zo, fijn om te weten dat jullie thuis aan mij denken.

Heel fijne kerst en nieuw voor iedereen, geniet van een paar zorgeloze dagen!

liefs van ons vier!

Greek Rob Wolta Sambo