schildklieren, charmezangers, en... kattestrontkoffie

Hoi, alweer een tijdje niet veel van ons laten horen, maar geloof ons, dat is niet omdat er hier niets aan het gebeuren is...

Er zijn al weer wat mijlpalen bereikt hier, en dan hebben we het uiteraard over Sam. Hij kruipt als een wilde en niets op zijn pad is nog veilig.




Trekt zich op aan vanalles en staat dan te wiebelen op zijn tenen tot a) het ding het begeeft onder zijn gewicht, of b) hij door zijn beentjes zakt. In allebei de gevallen wordt er dan hartstochtelijk gebruld van frustratie. Bij de dagmoeder is hij eerder deze week zwaar op zijn bakkes gegaan nadat hj zich aan een karretje had opgetrokken, die vervolgens onder hem wegreed. De linker helft van zijn gezicht blauw, ach jaa. Om te compenseren voor de rechter kant zeker, die vorige week groen was nadat Wouter wat op zijn schedel had staan timmeren. Mijn moeder denkt al direct dat hij blijvende hersenschade zal hebben van het gebeuren, ik heb haar al moeten geruststellen.
Hij was wat ziekjes en hangerig van zijn inentingen en krijgt bovendien ook nog eens een tandje, dus het was helemaal zijn week niet. Wij dan maar de panadol-druppeltjes bovengehaald, zo'n flesje met draaidop met kinderslot, weetjewel. Wouter zat er wat aan te wriemelen en werd wat chagrijnig toen hij het niet open bleek te krijgen, dus ik gniffelend naar binnen, lepeltje halen voor Sam. Kom ik terug buiten, net op tijd om Wouter het hele flesje in zijn keelgat leeg te zien gieten! Tot zover het veilgheidsdopje op de panadol. Gelukkig was het maar halfvol meer en volgens onze berekeningen zal het ongeveer een gram paracetamol geweest zijn, best veel maar niet schadelijk voor zijn nieren, en nu gegarandeerd pijnvrij voor een jaar! Zaten we daar wel mooi zonder panadol en een klein ziek Sammeke. Maar toen dook er nog een Belgisch suppo'tje op en was de dag gered.

Sinds kort slaapt het duo bijeen in dezelfde kamer, wat wonderwel lukt. Sam slaapt niet zo vast en kreunt geweldig vaak (en luid) in zijn slaap, zonder echt wakker te worden. (Maakte er wel gegarandeerd ons mee wakker!) Wouter slaapt door alles heen, dus we vonden het tijd worden om aan onze nachtrust te gaan denken en smeten ze bijeen. En zie, het werkt. Gisterennacht was zelfs het brandalarm afgegaan (kan je onmogelijk NIET van wakker worden) maar de twee heren sliepen vrolijk door.

Een paar weken geleden hebben we voor de eerste keer ook onze flat gebombardeerd met 5 pesticide bommen om voorgoed (dachten we toen) komaf te maken met silverfish, kakkerlak, mier, vlooi en andere ongenode gasten. Die vonden de laatste weken vooral onze keuken geweldig leuk om te vertoeven, en ook alle open verpakkingen bloem, havervlokken, pasta, zelfs couscous. Dan maar een scheepslading airtight containers gekocht, staat nog mooi ook. Amai wat een dooi beesten we terugvonden in de keuken, een paar uur nadien. We zijn nu een kleine twee maand verder en nu zijn de larfjes van die beesten natuurlijk uitgekomen, kunnen we helemaal opnieuw beginnen, maar deze keer halen we toch een professionele moordenaar in huis, hoor. Het ergste van al zijn de mieren (heel kleine beestjes, je ziet ze maar lopen als ze met een bendeke zijn), die van bij onze bovenburen komen, denken we. Ze komen in kolonnes doorheen het venster van Wouter zijn kamer, langs de rand van het plafond, door de deur en dan marcheren ze naar de keuken en kruipen overal op en over wat eetbaar is en niet hermetisch afgesloten. Vreed vervelend, maar zo zijn we tenminste wel gedwongen om onze keuken na elke maaltijd netjes op te ruimen.
Onze buren eens ondervraagd of ze nergens geen nesten gezien hebben en wat zij er dan wel tegen doen, en die antwoorden vrolijk: "Keep spraying them until they go someplace else!" Hmm, goeie lange termijns strategie. En anderen zeiden dan weer: "Welcome to the tropics!" In alle geval zijn ze alleen een probleem in de zomer, in de winter hebben we hier geen mier gezien. Helaas duurt zoals jullie wel weten de zomer hier nog een maand of vijf... Maar we klagen niet, hee, pas op! En we hebben geen muggen! Zietnekeerhier, wat een luxe, en dat in de tropen ;-)

Ik heb intussen meer dan mijn deel van de nachtwachten gedaan de laatste tijd: zeven nachten aan een stuk, dan twee gewone weken, dan weer zeven nachten, dan een gewone week, dan weer zeven nachten, ...het kan tellen. Dit allemaal omdat Robyn, een lieve collega van mij, haar pols geblesseerd heeft en er eigenlijk niets mee kan doen, behalve consultaties, en ik dus haar nachtwachten "mocht overnemen", zoals dat heet. Voor mij niet zoooo erg, ik slaap lekker 7-8 uur door overdag (beter dan 's nachts met Sam zijn gekreun), maar Robert staat er 's morgens alleen voor met de "ochtendspits" met de kindjes en moet ze dan 's avonds nog gaan ophalen ook. En natuurlijk mis ik de kindjes ook wel. Nu ja, ons Robyn doet nu al zeven weken elke godganse dag consultaties, ik weet niet wie er het ergst gestraft is...

En nu speel ik zelf ziekje, ben eergisteren aan mijn schildklier geopereerd want heb een paar maand geleden een gezwel ontdekt, en ja hoor, 't is prijs. Eerst de echo die toonde dat het best een grote nodule was, dan de nucleaire scan die zei dat het een "koude" nodule was (minder goed dan een "warme"), dan de - zeeeer onaangename, miljaarde - echogeleide biopsie die gene kanker kon uitsluiten en nu dus een rechter hemithyroidectomie gehad, en het is toch wel een folliculair carcinoom zeker. Soit, de linker helft moet er nu dus ook uit en daarna krijg ik in principe nog radio-actieve nabehandeling en kunt ge mij up-beamen van den andere kant van de wereld! Ge zult mij nog nooit zo hebben zien stralen! Maar mijn chirurge wil er nog niet direct terug invliegen, vindt dat eerst de rechter kant moet genezen en mijn bijschildkliertjes (staan in voor de calciumhuishouding in ons lijf, voor de leken) wat moeten bekomen, dus ik weet nog niet wanneer het allemaal gaat gebeuren. In alle geval moet ik waarschijnlijk voor de radio-actieve behandeling naar Brisbane of Melbourne of zo, daar mag ik dan lekker in een isolatiekot zitten voor vijf dagen waar ik met niemand in contact mag komen wegens radio-actief. Wordt geweldig leuk, ik kan niet wachten! Ach, en dan kunnen ze wel zeggen dat het allemaal een goede prognose heeft, dat zal ook wel, maar het grote C-woord is toch gevallen en dat doet me toch iets. Onoverwinnelijke ik wordt weer eens op haar plaats gezet. Soit, als ik dan toch ne kanker moet hebben kan het inderdaad maar beter dendezen zijn, dus ik heb nog geluk. Ook wel spijtig dat ik nu zo ver van huis zit, zou wel leuk zijn om wat meer vriendjes en familie aan mijn “ziekbed” te hebben.
Ook weer een typische anekdote van toen we binnengingen in het ziekenhuis: Je moest dan via het onthaal, zoals dat gaat, wat papieren invullen en ondertekenen, en dat schaap aan de balie vraagt met een routineus verveeld gezicht: "Are you claiming any expenses, are you suing anyone today?", waarop we goesting hadden om te zeggen: "No, not today, but maybe tomorrow". Ze zijn het hier blijkbaar zo gewend om voor de rechter gesleept te worden, dat ze het al standaard vragen nog voor je binnengaat... Raar volk.

De Vlaamse charmezangers dan: Wouter is het nieuwe (jaja, ik was het oude ;-) ) zangtalent in huis! Hij heeft een plastieken microfoon gekregen (enfin, bij zijne happy meal in de macca's!) en zingt al aardig de ene vlaamse hit na de andere. Toen we deze zomer in Belgie en Nederland waren, kregen we van Lily (vriendin van Rob zijn moeder) een boekje en CD vol Nederlandse (en Vlaamse) kinderliedjes. Die CD vertoeft nu in onzen otto en er gaat geen dag voorbij of we zingen vrolijk mee met 'k zag twee beren, in holland staat een huis, de zevensprong, twee emmertjes water halen, op een grote paddestoel, en andere klassiekers.




En dan dienen anderen charmezanger: Rocket man! (oftewel: Elton John): 4 december 2007, ze klappen er hier nog van.
Yup, an event of a lifetime in Townsville, zo'n grote vedet hebben ze hier nog nooit over den tarmac gehad, laat staan in het Dairy Farmers Rugbystadium (vrij vertaald: het koetjesreepstadion, ideale plek voor al die stoere binken). Den Elton is aan een reeks ingetogen concerten bezig (alleen hem en zijne piano) op weinig evidente plaatsen doorheen Australie, waarbij hij de grote concertzalen in de metropolen mijdt. Townsville is duidelijk zo'n weinig evidente plaats, dat ziet ge van hier. Het rugbystadium zat afgeladen vol, met zo'n 21000 waren we.
Het was, as always, een broeierig hete dag. Bij binnenkomst in het stadium aten we gretig een "German Brattwurst" wat zo ongeveer de walgelijkste sosies was die ik tot nu toe heb gegeten. Ze waren al voorverpakt in het broodje met de andjoens erop en al, en werden warm gehouden in een soort microgolf. Gelukkig konden we het snel doorspoelen met een smerig ( gelukkig wel ijskoud!) biertje zonder schuim in een plastiek beker ;-) Hmm, die rugbycultuur toch, ooit komen we eens terug voor een echte match en schreeuwen we ook tegen den arbieter.
Er werd eerst een gesigneerde baby grand piano (van Yamaha, zo mochten we van de sponsor vernemen) verloot onder de ingeschrevenen, en Jonathan Thurston (een rugbyster van de Townsville Cowboys) mocht het winnende lotje trekken. Hij mocht het wel niet hardop voorlezen (omdat hij niet kan lezen, werd er stilletjes gegrapt naast ons). Dit soort mopjes moet je inderdaad niet te luid maken hier onder rugbyminnend publiek... Enfin, ene Linda Brown uit Hughenden (500km hiervandaan) kreeg te horen dat ze de piano mocht afhalen en op haar rug naar huis mocht dragen. Outback humor met grote H.
Den Elton speelde 2.5 uur aan een stuk door, en wat een geweldig pianovirtuoos is die vent. En een stem als een klok. Het geluid was schitterend, de sfeer zat goed, het weer lekker, het kon niet beter. Tegen midden het concert begon het wat te spetteren, en wat later wakkerde de wind aan en kregen we het zelfs fris in ons topje en onze blote tenen, maar hei, ons nie klaag nie. Iedereen kweelde lekker mee met crocodile rock, dit is -after all- crocodile country. Rocket man bezorgde ons kiekevel, en er waren geweldig veel nummers die we ooit al eens gehoord hadden maar geen benul hadden dat ze van hem waren. Een aangename verrassing! Dit alles deed hij met alleen maar zijn eigen stem en een piano. Allez, en wat speciale geluidseffecten, toegegeven.

Candle in the wind mocht helaas ook niet ontbreken, gelukkig de Norma Jean versie (voor de leken onder jullie, hij schreef deze bleiter initieel voor Marilyn Monroe).
De kindjes bleven lekker slapen bij Kim, voor ons fijn want ze waren in goede handen en we hoefden ons niet te haasten, voor Kim een meer dan aardige bijverdienste. Toch weer wat heimwee naar gratis grootouders ;-). Een ding blijf ik mij toch afvragen: Heeft iemand in de laatste 30 jaar Elton John zijn ogen gezien? Op geen enkele poster, foto, album of wat dan ook staat hij met zijn ogen bloot. Ook nu had hij het hele concert ( tot in de pikkendonker) zijne zonnebril op... Moet diene mens lelijke ogen hebben...

Intussen ook onze vijfde (!) huwelijksverjaardag gevierd door eens lekker uit te gaan eten, compleet met champagne en oesters en al. Een oester is trouwens niets meer of minder dan een geweldig overschatte slok zeewater, dat wisten we eigenlijk al, maar toch konden we het niet laten het nog eens te bewijzen ;-). Dus nu gaan we een jaar of wat die dingen niet meer eten, tot we weer vergeten zijn hoe ze smaken... Maar verder lekker etentje, en heerlijk genoten van het gezelschap van mijn nog altijd geweldig goed uitziende vent, het mag gezegd!

En dat was het zowat weer. Het verhaaltje van de kattestrontkoffie bewaar ik voor de volgende keer, jullie moeten iets hebben om naar uit te kijken hee?

veel liefs, we houden jullie op de hoogte van ons reilen en zeilen.