The Red Baron en andere verhaaltjes

Hoi, we zijn terug.
Weer heel wat beleefd in een paar weken tijd. Altijd weer leuk natuurlijk.

sporty spice foto. mag ik weer ademen? ;-)

Een paar weken geleden zijn we met het hele gezin eens Castle Hill opgeklommen. Dat doe ik (Greet) wel regelmatiger als workout, het is goed zweten en hijgen, wees gerust. Maar zeer goed te doen (anders deed ik het niet hee ;-)): van onze voordeur tot de top en terug kan je doen in een uur tijd, als je er stevig de pas in zet. En het uitzicht vind ik telkens weer fenomenaal: de hele stad en omstreken naar het zuidwesten, strand, zee en Magnetic Island naar het noordoosten. hmm. We waren dan al wel een paar keer met de kindjes in de auto naar boven gereden, maar qua belevenis is het toch niet hetzelfde, zo vonden wij. Dus met zijn allen de 'goat track' op, niet dat dat pad ooit een echte geit gezien zal hebben, maar kom. Sam op Rob's rug, Wout aan het handje van mama, helemaal klaar om vijfhonderd 'treden' te stappen, we waren eens benieuwd. Maar warempel, Woutje deed het helemaal op zijnen allenen, met de nodige rustpauzes tussendoor natuurlijk. Driedubbel genoten van het uitzicht, een sporty-spice pose om de Robeir gelukkig te maken ("allez, haast u ne keer, mag ik ademen?") en dan- Sam op mama's, Wout op papa's rug - terug naar beneden. Alwaar Robert het aandurfde uit te glijden van een steen, en Wout pardoes met zijn hoofd op een rots terechtkwam. Twee minuten drama en knuffelen en dan lekker gaan lunchen op de Strand. Zucht - wat een leven.

Dit weekend dan: vliegerfestival op de Strand, net als vorig jaar een festijn voor groot en klein.
Heel leuk om te kijken naar alle soorten en vormen vliegers en dan ook een vliegershow met twee vliegers die simultaan dansen op muziek. Woutje ( beetje ziekjes) mafte er rustig doorheen. En Sam maar KIJKEN. Dit alles op een achtergrond van zon, zee en strand. Zucht - wat een leven. Of had ik dat al gezegd?



Donderdag vertelde Robert mij dat hij een verrassing voor me had op zondag op de Strand. Ikke benieuwd en ook wat nerveus, het kon zo'n beetje vanalles zijn, maar om de een of andere reden was ik bang dat hij me uit een vliegtuig zou sjotten ( ik heb de laatste maanden meer dan een keer zitten waauwen bij het zien landen van skydivers en gezegd dat ik het zeker ook eens wou doen). Dus allez, ik wreed met de poepers gezeten die ochtend, en allemaal voor niets. Want we hebben een vluchtje in de Red Baron gemaakt!
De Red Baron is een - je raadt het - knalrood watervliegtuigje dat toeristische rondjes maakt rond Townsville of Magnetic Island. Het is een prachtig ding om te zien landen en opstijgen vanop het strand en spreekt al twee en een half jaar tot onze verbeelding.
Dus ik superblij! En geweldig was het, rond Magnetic Island, alle baaitjes en sommige scheepswrakken gezien, en dan stuntjes doen boven de strand ( aaaaahhhh) voor we weer aan de jachthaven landden. Schitterend. Dikke knuffel voor de Robeir, wat een verrassing!

Intussen zijn allebei de ventjes ook nog eens ziek geworden. Deze zwartwit foto is genomen door Danny, een van mijn consultants, die zo'n beetje amateur fotograaf is. Dit kiekje van Sam schoot hij op minder dan een seconde - ik had de tijd niet om mijn haar goed te leggen ;-) Sam duidelijk nog niet de oude, met een stukje worst yup, we waren op een soort BBQ of wat dacht je) in zijn linker wang...
Kinderen nu aan het rondrennen vallen springen op de zetel - jawel, ge weet wel, die plek waar ze niet mogen rennen springen vliegen vallen. Maar ze hebben zo veel lol dat ik het feest niet WIL bederven. Ze trekken elkaars haren voor een keertje niet uit.


Het is hier trouwens weer verdoemd warm aan het worden, en het is pas begin oktober. Drie maanden te vroeg zweetweer, als je het mij vraagt. Hopelijk over 2 weken ook zo'n hittegolf in Tasmanie, want daar gaan we dan heen met Robert zijn ouders...
Airconditioning weer aan, kindjes in hun ondergoed aan het rondlopen, mama bijna ook...(allez, thuis hee, niks mis mee toch?). En dat was het weer zo wat. Zucht - wat een leven...




Nog spannend nieuws van thuis?




groetjes, Greet en kornuiten