Uit het archief: 2010

2010

Van 2010 herinner ik mij zo mogelijk nog minder dan van 2009. Het hele jaar stond zo’n beetje in het teken van examens, misschien is dat het wel.

Eerst Robert, die eindelijk in April zijn Fellowship bij de Royal Australian College of General Practitioners kreeg.

We “squeezden” er nog een tripje naar de Gold Coast tussen waar we nog eens met de Jens en Sjarel en hunne kroost vakantie speelden, maar daarna werd het menens: Greet en hare blok! Robert en de jongens maakten het mij gemakkelijk door er tijdens de weekends zoveel mogelijk vanonder te muizen en de regionale kampeerplaatsen te gaan verkennen.  En ze deden dat goed! Ik jaagde er intussen 8-10 uur blok per dag doorheen. En tijdens de week na het werk ook een uurtje of twee per dag. Plezante tijden!

Het schriftelijk examen was in Brisbane op 10 Augustus 2010. We vlogen er met zijn vieren naartoe. Wat een steun en toeverlaat toch, die mannen van mij! Nee hoor, ze hadden hun eigen agenda: zij zouden het Nederlandse consulaat bezoeken om hun (jaja, Nederlandse, ik ben de enige Belg…) paspoorten te verniewen.

En toen was het achter de rug, en ik was geslaagd, gelukkig maar! Want dat ging ik geen tweede keer doen…


Camping at Broadwater
(ook Abergowrie genoemd: "AbahGahra" voor de Queenslanders)

Robert en de jongens op een van die kampeerweekendjes terwijl ik zat te studeren...
Wat hadden ze een lol. Foto's!

Adelaide Oct 2010

Na de examenkoorts was het efkes uitblazen: In oktober nog een weekje naar Adelaide en Zuid-Australie, lekker ontspannen.

Leuke stad eigenlijk, Adelaide. Kleiner dan your average grootstad hier in Australie, maar groot genoeg voor ons ( voelde een beetje aan als Brugge, maar dan zonder ouwe gebouwen!). Wie in Townsville woont, is rap content, zeker? Ik zou er kunnen wonen ( heb ik al over veel plaatsen gezegd, toch woon ik nota bene in TSV, QLD!). De heuvels hebben prachtige wandelingen en dorpjes, de Barossa Valley met zijn wijngaarden is net om de hoek. Het heeft warme/loeihete maar droge zomers en een koude winter. En vier seizoenen! Man, dat mis ik, zo'n echte herfst. Of een lente. Zucht, dat zijn de mooiste tijden van het jaar... Wat hebben we daar nou allemaal gedaan? Helemaal niets interessants. Serieus! Maar nu ga 'k er toch fijn een paar paragraafjes over lullen.

Lekker gefietst, een paar keer naar een reusachtig, leuk, ouwerwets, naar huidige Australische normen onaanvaardbaar "onveilig" speelplein geweest. Kijk es aan zeg, geen veiligheidsgordel op de "death ride"? En die hoge glijbanen, ge kunt daar afvallen hoor zeg! Alle tuigen waren zo'n beetje in super-size. Mega-cool voor deze meer dan enthousiaste ouders!

                 

Verder nog een paar "must-sees" in en rond Adelaide Hills gezien, zoals het grootste hobbelpaard ter wereld (yes! been there!) beklommen, MET certificaat achteraf als bewijs.

Dan op naar de "whispering wall", nog zo'n publiekstrekker, wow, hadden we nooit willen missen (bemerk het sarcasme). Wel cool: een ordinair uitziende dam, met dan eentje met een goeie akoestiek. Je fluistert iets tegen de muur aan de ene kant en 200 meter verder horen ze het aan de andere kant alsof je er naast staat. Hoewel Sam niet echt fluisterde: "CAN YOU HEAR MEEEE?" klonk inderdaad net alsof ie naast me stond, miljaar mijn oren. Dus werken deed het wel!

Adelaide Zoo had dan weer panda's te zien, en toegegeven, het was voor mij ook de eerste keer dat ik een panda in levende lijve zag. Funi en WangWang, heetten ze, en ze waren... groot en zwart en wit.

Verder bezochten we daar een prachtige markt (Townsville heeft niet veel kwa markten, dus wijle alweer rap content). Wel leuk, met een kids club waar de kindjes mochten koken.

Nu ja koken, een slaatje, met als een van de hoofdingrediënten eetbare bloemen... Wouter had er zo zijn bedenkingen bij...

Dan nog een uitstapje naar Voctor Harbour en Granite Island, waar de grootste kolonie "little penguins" (een soort kleintjes, allez) woont en broedt, en alwaar ook een penguinziekenhuis is. Je kan er enkel komen via een "causeway" met een ouwe paardentram. Joehoe! Wel sneu om te horen dat in de laatste 10-15 jaar hun aantal van tienduizenden naar een magere 2000 of zo is geslonken. Naar het schijnt wordt een groot aantal verwond en gedood door honden...

Dunk Island

 En met kerst gingen we naar Dunk Island. Dat is een klein eilandje voor de kust van Mission Beach zo'n 260 km ten noorden van hier. Het heeft (nou ja, had) een heerlijk resort waar wij al een tijdje ons oog op hadden laten vallen voor een korte "getaway". Kerst 2010 was het dan zover. Er was slechts een klein probleempje: Tropical cyclone "Tasha" ( maar een categorie 1-tje hoor!) was in de buurt amok aan het maken net op de dag voor ons geplande vertrek, en zorgde voor overstromingen op de autoweg naar het Noorden. Die was dus afgesloten, en dat kon nog een paar dagen zo blijven!! Er waren 2 opties: het idee maar opgeven en thuis in de regen kerst vieren, (en onze al betaalde boeking aan onze neus zien voorbijgaan - niet onbelangrijk detail), of vrijdag ochtend 24 december keivroeg opstaan en 400 km omrijden via een veel minder snelle weg, die mogelijks tijdens de nacht ook nog eens was overstroomd en afgesloten. Dat zouden we pas ontdekken na 200 km in the middle of nowhere. En ja hoor, na 200 km stond een rijtje auto's aan de kant, gewone "sedannekes" met miserabel kijkende chauffeurs, want er stond toch een 25 cm water op de weg, genoeg om een gewone wagen mee te sleuren in de rivier. Maar de four wheel drivers stonden cool te wezen en de situatie quasi onbezorgd, semi professioneel op te meten. Nu moet je weten dat er elk regenseizoen televisie boodschappen worden uitgezonden die waarschuwen voor de gevaren van rijden over overstroomde wegen. Elk jaar worden er toch weer een aantal auto's meegesleurd door het wilde water en kunnen de inzittenden maar op het nippertje (of net niet) gered worden. Dus ik zat geweldig met de poepers. Het vooruitzicht om terug te moeten keren was niet aantrekkelijk, maar verdrinken nog minder! Toen ging een macho het toch maar eens proberen, en de Robert wist: we moeten er direct achteraan, in zijn wiel als het ware, want doordat de voorste wagen al dat water verplaatst tijdens het rijden, is direct erachter het water minder diep. Jodelei, wat een geruststelling.

stevige stroming op de weg

sorry voor de vingers, ik had de foon goed vast hoor, zo door het raam!

Onze 4WD aangezet, en weg waren we, heel traagjes, hoofdschuddend nagestaard door - eum - mensen met meer verstand. We schoven hier en daar een beetje uit, en het belangrijkste was: niet stil te komen staan. Mijn sfincter werd danig op de proef gesteld, maar een minuutje later stonden we aan de overkant! En we zagen er nog een paar de overtocht wagen achter ons... Een uur of zo later hoorden we op de radio dat ook die weg nu officieel was afgesloten. Net op tijd! Maar toen begon het avontuur pas: de laatste ferry van Mission Beach naar Dunk was rond 5 uur 's avonds, en op kerstdag gingen er geen. We hadden nog 460 km te gaan in 4 uur op een eenvaksbaan in Noord Queensland richting Mission Beach! Mission impossible. We kwamen dan ook flink te laat aan in Mission Beach, en cyclone Tasha was hier nog aan het huishouden, want de regen en de wind waren immens. De "ferry" bleek een bootje waar een man of 20 in past, privé uitgebaat door een gezin die aan het strand woont en daar hun brood mee verdient. Aangezien wij de laatste klanten waren, en we vooraf hadden geboekt, zaten ze geduldig doch bezorgd op ons te wachten. Nou ja, op ons! Het bootje had een uur geleden terug moeten zijn en was er nog niet, en over het water zag je door de regen geen hand voor je ogen. Zelfs als het bootje heelhuids terug aan wal geraakte, zat het er dik in dat ze de laatste trip zouden afzeggen, wegens te woeste zee. Al die moeite voor niets? En vooral: wilden wij eigenlijk wel op een klein eilandje in een resort kamer zitten tijdens een gierende cycloon?

Maar toen herinnerde de zoon van de ferryman hen er aan dat ze zelf zouden gaan relaxen in het resort voor twee nachtjes en alles al geregeld was. Dat hakte de knoop door. De uiteindelijke overtocht was hoogst onplezant: wat 20 minuutjes had moeten duren, werd een woest heen en weer, op en neer slingerend gebeuren van bijna een uur, meer onder dan boven water! Wouter werd hoe langer hoe bleker, en toen ik hem vroeg of het wel een beetje ging, zei hij: "We're gonna die, aren't we, mummy?" Ik lachend: "maar nee joh! haha, wat zeg jij nu?" maar ik zal niet erg overtuigend hebben geklonken. En plots doemde uit de grijze mist een steiger op en we waren er. Niets te vroeg!

Aldaar aangekomen was het natuurlijk heet, nat en winderig, en de kamers verspreidden een stevige schimmelgeur. Voor ons tropenlieden niet ongewoon: elk huis muft hier in de zomer naar schimmel. De belachelijke luchtvochtigheid, hitte en regenseizoen zijn daar uiteraard niet vreemd aan! En elke zomer beschimmelt de helft van je kleerkast en schoenenkast. Dat is nu eenmaal zo, kan je met de sterkste airco en dehumidifier niet verhinderen. Gewoon wachten tot het weer droog is en dan afborstelen! Maar ondanks de schimmelgeur hadden we direct een zalig luxe-en vakantiegevoel. Het weer klaarde op kerstdag al weer op, Tasha had de biezen gepakt. Er waren super veel activiteiten voor kinderen en volwassenen, en we deden aan zoveel mogelijk mee (niet onze gewoonte): wandeltochtjes, aqua-aerobics, yoga met kinderen, een katamaranneke gehuurd, familie-estafette, paardenritjes voor de kids, familie-waterpolo, dat soort plezants. Verder lui aan het zwembad gelegen en cocktails gedronken :-)  En de dagen vlogen om! Wel stomweg onze camera vergeten (helaas wel onze gewoonte) dus enkel wat amateur prentjes op de iPhone, als we die toevallig bijhadden!

Twee maanden later kwam dan Cyclone Yasi (Tropical cyclone category 5, den ergsten, allez) langs en het oog van de storm trok recht over Dunk Island heen. Van het hele resort bleef zo goed als niets over. Onvoorstelbaar. Het is nu, na meer dan een jaar, eindelijk opgekocht door iemand die het hopelijk gaat heropbouwen en er weer een paradijs van maken.

Ik heb dus wel wat voor en na foto's van het internet geplukt. No copyright infringement intended etc etc. Ferme foto's.

Veel liefs van ons vier!

         Voor Yasi:

Na Yasi: