Rob, Greet, Wouter en Sam in Oz: deep sea fishing (June 2012)

Sinds we in Queensland zijn aangekomen (zo'n dikke zes jaar geleden), heb ik altijd al een keertje willen gaan vissen. Niet voor de sport, de kameraadschap, de "techniek", het engelengeduld of het machogedrag die er mee gepaard gaat, nope.
Louter en alleen om terug te komen met zo'n legendarische foto, waarbij je met veel moeite een vis vasthoudt die groter is dan jezelf, en krampachtig grijnst.
Misschien herinneren jullie je Robert zijn vorige poging tot vissen nog (het viske was amper uit de luiers en woog gefileerd hooguit 50 gram), ik moest het dus wat grootser aanpakken!

Op 3 Juni was het zover: Voor het krieken van de dag zou ik samen met Bryony ( een Nederlandse collega) en Chelsea (vroedvrouw) gaan deep sea reef fishen voor een dagje. Dit alles op een volledig uitgeruste boot met nog een zestal andere aspirerende vissers en twee experts. Het enige wat je zelf moest meebrengen indien gewenst was alcohol. Typisch Queensland! Die mannen kunnen hier zo hard zuipen dat het vissersboot-bedrijfje over de kop zou gaan als het gratis alcohol zou voorzien :-)

We hadden ons bij vertrek al volgegooid met travacalm (homeopathisch-achtig anti-zeeziek middeltje) en zofran (heavy duty anti-spuugmiddel, vaak gebruikt bij chemotherapie) dus we waren goed voorbereid! Gelukkig maar, want eens de boot in beweging was, voelden we ons toch wat groentjes. Toen begon de medicatie te werken en werd het een zalig dagje uit.
Onze medevissers haalden vanaf een uur of 9 hun bier al boven en begonnen stevig te zuipen, de ene meid incluis. Wij hielden het wijselijk bij water.

Na een uur of drie varen richting horizon, waren we aan een diep rif aangekomen en begon het vissen.

Men neme een gevaarlijk scherpe haak of twee, spies er een dood sardientje aan (dwars door zijn ogen en nog een keer door zijn lijf, dat 'ie goed vast hangt he) en doet hetzelfde met een dood inktvisje, en dan naar beneden laten die zooi. Als je een grote vis voelt knabbelen, dan even een snelle snok naar boven doen, zodat de haak zich goed in het beest zijn verhemelte kan boren, en ophalen maar.
Je moet er niet te hard bij nadenken hoor, het leek in het begin allemaal een tikje gruwelijk, maar dat wende snel. Als je eerste beest na geduldig wachten en voorzichtig ophalen plots toch nog weg ziet te komen omdat ie niet goed vastzat, heb je met de volgende vis veel minder medelijden. Goed hard snokken en binnenhalen!
Zo had ik na vier uur vissen toch drie mooie trevally's ( Geen idee hoe die heten in het Nederlands) binnen, Bryony had 2 prachtige coral trouts (forellen) en Chelsea een trevally en een brasem. Die beesten zijn best sterk en spartelen zich in een mum van tijd vrij, dus ...eum, ik ... eum... durfde ze niet vastpakken voor de foto... dan maar snel aan de haak met een ongemakkelijke grijns, ik vond het al lang goed.

Onderweg naar huis nog ons bescheiden flesje wijn opengekraakt en best van genoten. Zofran werkt goed en lekker lang! En daarna prompt in slaap gevallen...
En stijve armen heb je van dat vissen!

Eenmaal thuis aangekomen met de "catch of the day", moest het zware werk nog beginnen: fileren die beesten. Knap moeilijk, met die botte keukenmessen van ons.

Maar niets ging verloren, hoor: daarvoor had ik te hard gewerkt: de koppen en graten werden getransformeerd tot visbouillon, de kleine losse stukjes eindigden in wontonnekes, en de filets hebben mijn gezin toch van een stuk of vijf maaltijden voorzien!