Nieuw-Zeeland (January 2012)

Om de vreselijke hitte/vochtigheid van de Townsvillian zomers te ontlopen, hebben we een nieuwe bestemming ontdekt: Nieuw Zeeland! Het was de eerste, maar ZEKER niet de laatste keer. Zaalig land met dito mensen en cuisine. Heerlijk genoten van Mediterraan klimaat en een normale luchtvochtigheid -zucht.

Het was helaas maar een kort tripje (12 dagen) maar het mocht er zijn… De batterijen waren helemaal heropgeladen!

En ook (en vooral) de kindjes vonden het super: ze hebben weer een heel nieuwe wereld ontdekt!

Op Vrijdag 6 Januari 2012 vertrokken we.  Vanuit Townsville is het altijd een beetje “tjolen”, zoals dat heet. Er zijn geen directe buitenlandse vluchten, je moet altijd ergens wel weer een (of twee) tussenstoppen maken.

Maar we geraakten er. De eerste twee dagen niets dan regen, maar dat kon de pret niet drukken, want het was aangenaam warm (as opposed to plakkerig heet).

air hockey on ice, of hoe heet zoiets?

Om de regen te ontvluchten doken we eerst de Minus 5˚ bar in. Daar keken we al een tijd naar uit, want volgens de Lonely Planet was het een van de coolste plekken om een glas te drinken. “Everything from the seats to your glass is made of ice. Put on special clothing (including gloves and shoes) and sip a complimentary cocktail.”  Wat ze er niet bij hadden gezegd, maar wij snel ontdekten: Je betaalt een stupiede inkomprijs. Het is er maar een paar vierkante meter groot, en zo koud dat zelfs de skijas, muts en wanten die je er krijgt, je niet warm houden. Sammetje hield het na 10 minuten al voor bekeken. Je mocht er ook zelf geen foto’s nemen, dat doen ze voor jou, aan een extra prijsje natuurlijk. Maar goed, zo waren we voor een smak geld wel een half uurtje uit de regen! En we mochten inderdaad ons glas kapotgooien op ‘t eind, woepie! Niet zo spectaculair voor mij, want ik dronk een gluhweintje in een isomo bekerke.  Maar soit, kebbet kapot gestampt!

Dan naar de Auckland Art Gallery: daar hebben we onze beste artsy fartsy beentjes voorgezet in een interactieve kinderzone, waar we vooral veel zotte prentjes hebben staan maken met de kaleidoscopen.

En dan de namiddag afgerond op de skytower: nog meer belachelijke inkomprijzen, en super fake foto’s van een zogenaamde bungee sprong laten maken, maar wel dikke pret! Daar nog wat tijd verdaan met spelletjes schaak op de iPhone (yep, ikzelf tegen Wouter: gewonnen! Rob tegen Sam: verloren!). En van het uitzicht over de stad genoten natuurlijk! Dan lekker vroeg naar ons hotelbed en met zijn allen Home Alone 3 gekeken, daar was het het weer wel voor.

De volgende dag was het wegwezen geblazen, richting noorden. Helemaal naar Te Ngaere Bay (somewhere in the middle of nowhere, 30 minuutjes van Kerikeri). Het plaatsje is zo goed als onvindbaar op de kaart van Nieuw-Zeeland. Maar daar hadden we een afspraak met onze vrienden Ally, Roger, Max en Anya, die daar elk jaar op vakantie gaan voor het grootste deel van de zomermaanden. Ally is afkomstig uit Nieuw-Zeeland, en haar ouders hebben daar een vakantiehuisje aan het strand, waar de kinderen en kleinkinderen nog steeds met zijn allen samenkomen om de zomer door te brengen. Een prachtige ongerepte streek. Daar hebben we een paar supergezellige dagen doorgebracht, met heerlijk weer, lekker bootje varen met de kindjes in een tube erachteraan, de mannen gingen al eens “vissen” (en kwamen met lege handen terug!), we maakten lange wandelingen langs schitterende baaitjes, hmmm…

Nieuw Zeeland heeft van de beste mosselen ter wereld en Roger dacht ons bij aankomst te verwennen met een restje van zijn “signature garlic BBQ mussels” (we waren verloren gereden en kwamen een beetje te laat voor het eten). Naar het schijnt gooit hij die beesten – rauw - recht op het vuur en laat ze, samen met een teentje knoflook, geweldig verbranden. Hij was zo vriendelijk geweest er wat voor ons apart te houden. Heropgewarmde gefikte mosselen? Jongens, da's smerig!

De schoonzus van Ally, die daar ook was met haar hele gezin, nam mij op een ochtend (veel te vroeg!) mee voor een lange wandeling, die ze daar bijna elke dag maakte. Ze heette Prue en was nogal een natuurmens, at alleen bruine rijst en organische groenten, dronk geen alcohol en sportte meer dan goed voor ne mens is. Je ziet het, we waren al direct hartsvriendinnen ;-) Ik had het dan ook kunnen weten: bij de start van de wandeling ging ze er als een pijl vandoor! Ik met mijn korte beentjes erachteraan, maar telkens ik haar net bijbeende was ze weer weg. Gezellig! Dus besloot ik lekker te doen wat ik van plan was te doen en als een echte toerist ging ik kiekjes van de omgeving zitten maken. Aangezien we met de auto naar daar waren vertrokken, heeft ze lang en ferm op mij mogen zitten wachten ;-)

Die namiddag deed ik de wandeling nog eens (half) over met mijn 3 mannen, wat veel plezanter was.

We sloegen af  naar een afgelegen baaitje en hebben daar een hut gebouwd voor eventuele drenkelingen. 

En toen voelde Wouter zich man genoeg voor een (totentrekker) zuurtje...  Robert nam elke seconde een foto van hem en we hebben dagen in een deuk gelegen met het resultaat. We wouden het U dan ook niet onthouden :-)

Verder deden we nog een wandelingetje (jaja, veel gewandeld daar) naar Matauri Bay, naar de Rainbow Warrior Memorial, alwaar de eerste Rainbow Warrior in zee ligt. Het schip werd door de Fransen getorpedeerd en tot zinken gebracht in 1985, toen Greenpeace zich een beetje te veel ging bemoeien met Franse nucleaire testen in het gebied. Stoere zeemannen Roger en Robert moesten vaneigens tonen wie het hoogst durfde, en raad eens wie won? 

De highlight van ons verblijf aldaar was volgens de kindjes geen van bovenvernoemde activiteiten, maar wel: lego spelen met Max!

Lunch met Wouter, Max, Sam en Anya

Daarna ging het weer richting Zuiden: Naar Paihia aan de Bay of Islands.

Lekker in een resortje gezeten, met uitzicht op Haruru falls. Aldaar hebben we ook een van de beste seafood restaurants van de laatste jaren bezocht. En prompt de volgende dag teruggekeerd. Yum, dat smaakte naar meer!

Lekker gekayakt rond de watervallen en dan een fijne boottour rondom de eilandjes gemaakt. 

Vuurtorens bevinden zich nog steeds op de meest onmogelijke plekken, en het gat in hunne rots waar je met een bootje onder kon (waw! wat uniek) werd als bezienswaardigheid uitgemolken tot de koe al lang droog stond. Je raadt het: vandaag konden we er niet onderdoor varen want "de zee was te woest". Wel fijn dolfijntjes gekeken! En NIET op de foto gekregen, zoals dat gaat met dolfijntjes... :-(

De Waitangi Treaty Grounds in de buurt waren dan weer een toeristische must-see waar in den ouden tijd een vredesverdrag tussen de Britse bezetters en de oorspronkelijke Maori bevolkingshoofden werd ondertekend. We kennen niet veel van de plaatselijke Maori geschiedenis en het was blijkbaar zo ingewikkeld dat de gidsen het zelf ook niet helemaal gesnopen hadden. Het hele bezoek werkte al snel danig op al onze zenuwen ( en zeker die van de kindjes, die zich nog beter gedroegen dan ons!) dus we muisden er gauw vanonder.

een "waka taua", of oorlogs kano. tot 80 mannen konden erin.

En dan volgde een lange autorit een heel eind naar het zuiden. Op naar Rotorua! Onderweg nog een coole gloeiwormgrot bezocht, met een locale, heel goeie gids die het allemaal spannend wist te houden. En dan efkes gestopt bij Goat Island Marine Reserve, al waar je naar het schijnt heerlijk kan kayakken, zwemmen, snorkelen en glass-bottom-boaten tussen oneindig veel door de natuur prachtig gevormde rotsen. Maar niet vandaag: rukwinden en woeste golven zorgden ervoor dat de enige sukkels die zich in het water waagden, bijna op de rotsen werden gegooid en half moesten gered worden. Wij dus hoog bovenop (maar niet droog!) gebleven. Toch mooi!

En dan waren we in Rotorua. We wisten het meteen: aan de stinkende geur van zwavelgassen was geen ontkomen. Ons bed en breakfastje had een thermal pool, alwaar we makkelijk een paar uur liggen sudderen hebben. Zaalig!

Rotorua staat bekend om zijn spectaculaire thermale poelen en geisers.

bubbelende modderpoelen

Dus wij de volgende dag naar Wai-o-tapu Thermal Wonderland getrokken. De meeste geisers barsten vanzelf om de zoveel tijd uit, dus voor toeristen een beetje onvoorspelbaar, maar daar vonden de immer toeristvriendelijke Kiwi’s snel wat op! De geschiedenis vertelt dat een eeuw geleden de gevangenen van een nabij gelegen gevangenis wat opknapwerken en zo moesten doen in de streek, en plots de geiser ontdekten, waar wat warm water uitsijpelde. Die gasten hadden zich al lang niet meer deftig gewassen, en enen had er zelfs zeep mee en begon zijn kleren een beurt te geven, toen de zeep uit zijn handen glipte, recht in de teut van de geiser. Doordat zeep de oppervlaktespanning van het onderliggende water verbreekt (geloof mij nu maar), barstte de geiser kort daarna uit. Dus, elke dag om 10h15, komt ne gids zijn vertellingske doen en kiepert een paar klompjes zeep (eco-vriendelijke vaneigens) in de geiser. En dan is het wachten geblazen en de batterijen van je camera checken en ooh en aah roepen en poseren. En nat worden! Niet zo’n natuurlijk wonder als we wel hadden gewild, maar het was dit, of een ganse dag bij een natuurlijke geiser zitten wachen tot hij eindelijk zou willen uitbarsten… De keuze was snel gemaakt!

De rest van de Thermal Wonderlands was ook geweldig om zien. Allerlei kleurrijke en al dan niet stinkende poelen en bubbelbaden (helaas rond het kookpunt, dedju), heel erg de moeite om te zien!

Dan nog een wannabe Pompeii dorpje bezocht die 125 jaar geleden overstroomd was door lava na de uitbarsting van Mount Tarawera in de buurt. Beetje saai allemaal. Chance dat er een cafeetje was met een speelpleintje, dat maakt veel goed!

De Lonely Planet vertelde dat er in de buurt een klein kreekje was (toepasselijk genaamd “Kerosene Creek”) die een hot spring was er waar je lekker in kon gaan liggen broebelen in de wilde natuur zeg maar, zonder je gat te verbranden. Als dat waar was, zou het wel volliggen, dachten wij. Maar dat viel wel mee: slechts een handjevol dapperen had het kronkelweggetje gevonden en gevolgd. En er waren private plekjes genoeg. Ons er zalig bijgesmeten!!!

De dag erna nog een prachtige wandeling (kleintje) naar een echte vers water bron gemaakt en van het yummy water geproefd.

Dan was er nog de Agrodome, waar je alle soorten schapen kon bekijken en een heuse schapenscheerder aan het werk zien.

Vrijwilliger Robert mocht een lammetje de fles geven :-)

En toen werd het tijd om de elusive Kiwi bird te ontmoeten. Er zijn er niet zo heel veel meer in het wild, en het zijn nachtvogels, dus waar beter dan in een echt wildpark om ze te gaan opzoeken. Maar zelfs in het verduisterde “night display” kwamen ze zich amper tonen. We mochten ‘s avonds terugkomen, werd ons verteld, en dat deden we, en toen werkten ze wel mee! Maar we moesten wel allemaal (ook de kleintjes) muisstil zijn. Spannend! O, en weeral tijd voor een fake foto, onder het mom van "all proceedings of this session go toward saving the kiwis". Yeah, sure. 

Maar vooraleer we die avond terug keerden, eerst nog een showke meemaken. Hoe vreselijk toeristisch die dingen ook zijn, wij gaan er met de kindjes graag heen. Je krijgt meestal een leuke voorstelling van een uurtje of zo, met net genoeg info over de cultuur om te kunnen onthouden. Dan is er meestal een traditioneel bereide maaltijd, en je mag het allemaal zelf ook eens uitproberen! Klein minpuntje maar:  het Duitse bier en de shlagers die ze in de eetruimte speelden! What the? 

 

En toen was het alweer gedaan: terug naar Auckland voor nog wat retail therapy en naar het Belgische Bier Café voor mosselen met friet. En ze hadden wel Palm zeker? What better way to end a glorious holiday!!