uit het archief: augustus 2006

hola!
Intussen is hier niet veel nieuws gebeurd, maar toch even iedereen updaten, al was het maar dat je ons in al onze banaliteit niet vergeet hé!



De dagen gaan voorbij en soms heb ik het gevoel dat ik intussen toch niet bijster veel contribueer aan de wereldvrede en andere moois. Ik heb de laatste tijd niet veel anders gedaan dan werken, Wouter droppen en oppikken, knuffelen, beetje spelen, beetje nee wouter, flink wouter, kriebelebuikje, giechelstampenvechtspelletjes, hapje wouter, niet met je eten spelen ventje, das beter, ist lekker? en dan het verlossende pruillipje en konijn vastgrijpen en zoetjesaan naar bed. Robert doet het ochtendritueel zeer voorbeeldig terwijl ik nog tegen de zwaartekracht vecht in bed, dus de avonden zijn vaak voor mij, zonder bezwaar.



We hebben intussen de bestseller “Todler Taming Tips” in huis gehaald, en onze flat wordt stilletjesaan wat meer peuterproof. Strijkijzers slingeren hier nooit meer rond, een strijkplank al wel eens, maar als klimrek is dat niet zo stabiel, zo blijkt. Ach, iedereen die door die fasen heen gaat kent het waarschijnlijk wel.
Toch geniet ik veel te weinig van die kleine momentjes want ik probeer ze altijd te combineren met een andere taak, wat onveranderlijk mislukt natuurlijk en dan zijn we allebei gefrustreerd: Wouter te weinig aandacht, ik te weinig coole-uithuiswerkende-moeder-die-alles-aankan-met-de-glimlach.
Maar vandaag was ik wijzer: een wandeling met ons tweetjes in de botanische tuinen (muurtje klimmen, erop lopen aan het handje, van muurtje springen, handjes in fontein (nat!), trapjes en bruggetjes over, dolle pret). Na thuiskomst greep hij spontaan konijn en stapte naar de badkamer voor zijn tandenborstel. Vijf minuten later in dromenland.

En dus heb ik nu meer tijd om onzin te schrijven op de computer. Robert is weer eens een avondje gaan zeilen, vandaar.

Yep, het is op Wednesday Sundowning en dat is gewoon mijn vaste avond. ’t Was goeie wind en de k’ptijn had goed gezelschap uitgezocht om mee te gaan. Voor de eerste keer deed ik de dingen ook goed (juiste zeil uitgekozen, juiste knopen gelegd etc). Zelf een boot zit er voorlopig zeker niet in; allemaal veel te duur en dan nog het onderhoud, laat maar. Hoewel: ’t zou natuurlijk wel leuk zijn…

De laatste tijd hebben we meer dan een beetje heimwee, wellicht omdat we het hier allemaal een beetje gewoon (saai?) beginnen te vinden, en het winterweer is ook saai: de quasi eeuwige zon met een kil briesje. Verder heeft robert de voorbije weekends gewerkt en ik dus gebabysit op mijnen allenen, en raad eens: net dan goot het met bakken uit de hemel. En volgende maand trouwen er twee stelletjes in Belgenland alwaar we graag bij zouden zijn, maar 36 uur vliegen met een todler en god weet hoeveel meer krijsende kids is een beetje teveel opoffering gevraagd, snorry.
Grootouders verhuren ze hier ook al niet, die moet je zelf meebrengen en dat vind ik niet eerlijk.

Intussen alweer een kleine tien weken zwanger (we verdoen onze tijd niet!) en dat laat zich voelen: namiddagmisselijkheid, heimwee, moe, depri, enzovoortenzoverder.
Hormoonn, tis wa te zeggn! Dat we maar gauw 12 weken zijn, dan gaat alles beter (?!) zegt mijn horoscoop. Toch wel een prestatie want we hebben dit allemaal klaargespeeld tijdens mijn nachtweek met robert zijne poot in de gips. Wie doet het ons na?



ZO, het is alweer veel later… een paar weken, en we zijn naar Palm Cove, juist boven Cairns, geweest voor het weekend. Heerlijke stranden, zalig klein ventje met schep en emmer aan het spelen en het leukste is dat je je als papa weer legaal mag uitleven met strandbunkers en kastelen. Echt grappig om te zien dat de meest enthousiaste bouwers langs het strand de papa’s zijn. De kindjes staan wat te drentelen en in het zand te steken en om hun heen verschijnen meters hoge muren en torentjes kompleet met huilende jonkvrouwen.



We zaten in een luxe Novotel-resort (klinkt als contradictio in terminis, maar nee hoor): de goeiekoopste kamer bleek een beetje van een suite met alle comfort, er was een geweldig ontbijtbuffet ( genre hotel in Malta vorig jaar, alwaar we elke dag onszelf voorhielden: “en morgen gaan we een keer geen spek en eieren en bonen in tomattesaus en worstjes eten”). Zelfde hier: met wat wij per persoon naar binnen gooiden kan je een lagere school te eten geven. ’s Avonds Woutertje in bed, en wij betaalTV gekeken (nee, geen vieze films, die waren namelijk de moeite niet!) met films die vorige maand nog in de cinema draaiden: leuk is dat. Lekker relaxed niets hoeven doen: holiday!



Toch wel frustrerend: Palm Cove is een 350 km van hier, naar thuisnormen is dat nog geen drie uur rijden, hier minstens vijf. De highway is een belachelijke aaneenschakeling van snelheidsborden 60-80-100max, verkeerslichten, en dan een resem (lees vijftien -en toen raakten we de tel kwijt-) rotondes alwaar je maar 40 mocht en ertussenin 100 voor een paar meter: levensgevaarlijk. Na iedere rotonde stond een bord: notify any road hazards on this number, en wij dachten er serieus over om te bellen en te schreeuwen: “Jullie kloterotondes zijn het enige gevaar miljaarde” maar zo zijn we natuurlijk niet, één en al zen op de weg….

Ook eens naar Port Douglas gegaan, wat een mooi strand
heeft en een nogal bekakt maar aardig centrum. Op de terugweg aan Mission Beach gestopt (’t was tijd om de benen eens te strekken) wat echt een geweldig strand is, gewoonweg planofobisch. Helaas nog veel schade van Cyclone Larry, maar dat zal niet lang duren.
Hoewel we het nog altijd merken in de winkel: de banaan is nu een kleine 8 euro per kilo, druiven een goeie 10. Gelukkig gaan Toly en ik om de zoveel weken naar een mandarijnenboerin om een scheepslading in te slaan voor een appel en een ei. En Woutertje houdt geweldig veel van mandarijnen, chance.
We hebben een Casowary gezien!! Een echte in het wild liep langs de weg en hij leefde nog!
Ook een ferme leguaan gezien die maar dichterbij kwam gekropen en wij niet weten of we nu moesten maken dat we wegwaren of niet.…
We zijn blij om wat interessante dieren te zien, want we blijven maar uitkijken naar giraffen en leeuwen en die zijn hier al helemaal niet.




Verder nog wat fotootjes vanuit Paluma range, een "bergketen" die deel uitmaakt van de Great Dividing Range die over de hele lengte van de Australische oostkust loopt. Het is maar een uurtje rijden van hier, en je komt in een heel andere wereld terecht: regenwoud ( met ook wel wat muggen en steekvliegen, maar niet getreurd), 5-10 graden frisser (zeeeeeer geapprecieerd in hete tijden), mistig op de toppen (minder geapprecieerd wegens lullig voor het uitzicht), en heerlijk koele

stroompjes zonder krokodillengevaar. Robert, de grote held, springt nergens in als hij de bodem niet kan zien, dus de honeurs waren voor mij. Zalig fris, cool poseren voor de foto en er dan ijlings weer uit wegens toch wat kille teentjes. De mietjes zijn de wereld nog niet uit ;-). Intussen gaat Robert dan wel vrolijk knopen in bomen gaan leggen... Hier Little crystal creek onder een - jawel - historisch bruggetje...



Zo, dat was het wat mij betreft. N’n dikke kus voor de Sten en Katrien met junder trouw en iedereen aldaar veel plezier.
Dit weekend ga ik met een vriendin (zwangerschaps-)yoga doen, je kan daar niet vroeg genoeg aan beginnen! Zij is intussen 34 weken en heeft volgende week een baby shower, zo’n bizar angelsaksisch idee om cadeaus te gaan geven nog voor het kindje geboren is…
Ben eens benieuwd. Wat zou ik geven? Een baby-douche?

Veel liefs aan alle mensen die elkaar deze maand eeuwige trouw beloven en allen die zich op hun feest gaan bezatten: drink er ene voor ons ook!

Wij willen uiteraard op de hoogte gehouden worden met foto’s, roddels, honeymoonverslagen, …

Groetjes Robert en Greet