Hong Kong (deel II)

Yup, hier zijn we dan voor deel 2 van ons verslag over Hong Kong.


De zondag namen we dus de ferry naar Lan Tao eiland, om er het grootste outdoor buddhabeeld ter wereld te gaan bekijken. Eens op het eiland was het nog een uurtje op een wiebelende bus. Sammeke hing op mijn buik en lachte en kirde dat het een lieve lust was en iedereen was stapelzot van hem."What a cheerful baby" links, "He's so cuuuuute" rechts, tot mijne frank begon te vallen: Sam is dan wel een vrolijk baasje, maar zo extreem nu toch ook weer niet. Bij nadere inspectie bleek hij inderdaad een mammoetdrol gedraaid te hebben, die vrolijk was uitgelopen op kleertjes en draagdoek. Na het arbeidsintensieve verversmaneuver op de nog steeds wiebelende bus (gelukkig genoeg reservekleertjes mee) waren we nogal uitgeput, en de dag moest nog beginnen!

Eenmaal daar aangekomen, konden we direct beginnen 250 trappen klimmen met 2 kleine kinderen op onze arm in de drukkende hitte. Joehoe, holiday!

Wel indrukwekkend uitzicht van daar boven op de omgeving, ware het niet dat het ook hier mistig (smoggy) was. Veel foto's genomen, ge weet nooit dat de mist er op miraculeuze wijze niet op komt te staan...

Van foto's gesproken... de tweede grootste attractie die dag behalve het buddhabeeld zelf, waren... WIJ!
Nog nooit vroegen zoveel mensen om met mij op de foto te mogen, en vanuit onze ooghoeken zagen we nog eens een veelvoud daarvan stiekem kiekjes staan schieten van ons. Zo'n draagdoek en het kleine bolletje met de grote blauwe kijkers erin hadden ze van hun leven nog niet gezien. Wouter kon ook op heel wat interesse rekenen. Het was hun dan toch niet om mij te doen, dedju. Dacht al aan een potentiele modellencarriere in China.

Na al dat geposeer voor wildvreemden en ook al eens voor onze eigen camera hadden we flink honger, en gelukkig maar, bij het toegangsticket (3 euro) naar het museum en de buddha was een snack inbegrepen. Je kon je ticket inruilen tegen een ijsje of frisdrank boven, of je kon er beneden in de kantine bij het klooster een snack voor gaan halen. Wij gokten op het laatste. De "snack" bleek een grote noedelschotel met verscheidene zoete en hartige pasteitjes te zijn. Dat of een ijsje? We wisten het wel.

Dan gingen we het al even drukke klooster bezoeken, nou ja, wat vroeger een klooster zal zijn geweest: klatergouden altaren, beelden, muren en plafonds, plastieken en stoffen bloemen in de schreeuwerigste kleurencombinaties. Voor de ingang stonden grote kommen en schalen op mensengrootte waarin dan grote of kleine wierookstokjes ten offer konden worden gelegd. Ouwe chinese dametjes stonden wat in de walm van hun stokjes te bidden, zwaaiden rond met de wierook en offerden het in de schalen. Zelfs op deze drukke toeristische plek leek het best wel authentiek, tot zo'n overduidelijk Duitse blonde trees van in de twintig het ook eens ging doen: ze was zodanig in trance dat ze bijna zelf in rook opging, wat ze beter had gedaan. Enfin, het sfeermoment was direct gevlogen natuurlijk, op wat buddhistisch gegniffel van ons na.

Daar in de buurt kochten we voor Wouter ook zo'n gebedstrommeltje voor 1 euro waarmee hij de rest van de dag een hels lawaai liep te maken. Het gaf ons in ieder geval reden tot bidden ;-)

Dan was er dichtbij de buddha en het klooster ook nog een mega-toeristische attractie: het Ngong Ping Village, een beetje een fake dorp waar allerlei eetgelegenheden waren (authentiek-chinese huizen als de Starbucks coffee) en winkeltjes en een theatertje waar je cultureel-toeristische opvoeringen kon zien als je goed zot was. Er waren ook een aantal winkels met leuke snuisterijen tot antieken beelden uit ergens een veertiende eeuwse dynastie die te koop aangeboden werden voor de ronde som van 800.000 HKD, een 80.000 euro dus. Best leuk was de chop stick gallery, u raadt het al. Eetstokjes in alle kleuren, maten, vormen en prijzen, beschilderd met dikke sumo-worstelaars (waren die niet Japans?) of vervaarlijk kijkende draken, you name it.

Die avond een waanzinnig uitgebreid sjiek zalig chinees buffetdiner genoten in ons hotel, met uitzicht over de lightshow aan de haven en met twee voorbeeldige kindjes die allebei netjes in hun stoel bleven zitten (gn gn: goed vastgegespt, of wat dacht je?). Ons een indigestie gevreten aan de heerlijkste sushi en sashimi, de hoofdgerechten van ver een keer bekeken en direct door naar het verrukkelijke dessertenbuffet. En toch zijn er nog mensen die geen chinees lusten, ons nie snapnie.

De volgende dag een beetje een baaldag: naar Causeway Bay op aanraden van Amy om eens zwaar te gaan shoppen, maar daar zodanig overspoeld door het aanbod aan shoppingcentra van elk een vijftal verdiepen hoog, dat we door de bomen het bos niet meer zagen en dan maar lukraak ergens binnenliepen. En na een uur tjolen en alleen nog maar een zonnebril voor mij gekocht te hebben er de brui aan gegeven. Woutertijd dan maar! Naar de botanical en zoological gardens met een taxi (ook spotgoedkoop) en ons aan 1 van de ingangen laten afzetten. DE VERKEERDE! Bleek dat de gardens op een steile helling lagen en wij waren helemaal beneden gedropt. Naar boven tjolen, zweten, sakkeren en tussendoor wat beesten kijken, joehoe! Hun primaten-afdeling kon mij wel bekoren (vooral omdat ik daar effe kon zitten!), wist niet dat er zoveel soorten apen waren.

Onze laatste dag zijn we dan maar de Chi Lin Nunnery gaan bekijken in New Kowloon, een schitterend mooi complex midden tussen de hoogbouw, met een soort van park ervoor gelegen. Alleen, een Europese mens die wel wat gewend is denkt dan wat historie en cultuur te kunnen snuiven, nou jaaa: het complex werd gebouwd in 1998! Never mind, het was toch mooi. Grote (stenen!) vijvers errond vol lelies en lotussen, zoals het hoort.

Dan in de namiddag nog eens de metro op naar Central, en van daar de tram naar Soho. Heerlijk die trams, dubbeldekkers, kosten 20 eurocent per ritje, echt folklore. Wouter hing bijna met zijn hoofd naar buiten om naar al dat spannends te kijken wat buiten passeerde, tot we erop wezen dat er ook nog trams in de tegenovergestelde richting rijden, rakelings langs ons.
De langste roltrap ter wereld is hier, en verbindt het lagergelegen deel van Hong Kong Island met de midlevels, halfweg tegen Victoria Peak op, zoals de naam al doet vermoeden. Het is best een grappig zicht: om de 50 meter of zo kan je erop of eraf, het is grotendeels overdekt en je hebt af en toe een schitterend uitzicht op de drukke eet- en wandelstraatjes die eronder en ernaast passeren in de Soho wijk.
Op een gegeven moment zijn wij ook afgestapt, en na wat straatjes vonden we zelfs een Belgisch restaurant, niet geheel ontoepasselijk Au Belge genoemd, met een uithangbord van duvel aan de deur. Het zag er groezelig uit en was gesloten, en het menu deed niet veel goeds vermoeden: Waterzooi gantoise, tomate crevette, geeen mosselen,... Tot de conclusie gekomen dat het een WAALS restaurant was, en ons rap uit de voeten gemaakt ;-)

Dan maar in een geweldig trendy barretje verrukkelijke tapas gegeten als afsluiter van een onvergetelijk bezoek aan deze heerlijke plek op aard. Op de terugweg naar ons hotel weer een paar voetgangers-snelwegen genomen (bruggen of ondergrondse passages voor voetgangers om drukke verkeerswegen over te steken, maar die oversteekwegen zijn zelf zo druk dat je bijna in file wandelt. Misschien een idee om hier het "blokwandelen" in te voeren...)

De terugvlucht van HK naar T'ville was dan weer regelrecht klote, met een wachttijd van 5 uur in Cairns, hadden we evengoed de bus kunnen nemen! Maar soit, thuis goed, al goed, of hoe gaat dat spreekwoord?

Anyway, alweer bedtijd, snel nog wat sfeerfoto's voor de fans.

Veel liefs van ons vier

Greet