uit het archief: maart 2007: sneak preview Sam!

yow,

Voor wie het nog niet mocht doorhebben: zo'n kleine drie weken geleden is onze Sam geboren, vijfeneenhalve week te vroeg en dat was wel een streep door de rekening.
In principe moest ik officieel tot 26 februari (= exact 1 jaar) werken om recht te hebben op 3 maand betaald zwangerschapsverlof.
Tot onze vedet besloot een maand te vroeg ter wereld te komen, en zie: met de beste wil van de wereld, alle mogelijke congedagen en ziekteverlofdagen opgeteld etc..., kwam ik wel niet nog net zeven werkdagen te kort zeker om het jaar rond te maken en mijn zwangerschapsverlof in de wacht te slepen. Het gaat om best wel een klein
fortuin, dus ik had redelijk de pest in. Smeken en zagen mochten niet baten, we hebben het hier namelijk over Queensland Health, die werken naar de letter van de wet. Dus jammer meiske, maar ge moogt zo lang onbetaald verlof nemen als ge wilt!

Ik mij dus bij de feiten neergelegd, tot een collega (de Frank, onze Keniaan) met een idee op de proppen kwam: "Greet, why don't you come to work for 7 days, sit around in clinics, breastfeeding, see a patient or two, breastfeed again, have a lunchtime nap, and go home early..."
Hmm, tempting, ware het niet dat ik me fysiek nog niet echt klaar voel voor zo'n strijd...
Maar allez, het is voor een goed doel, en daarna zit ik lekker weer thuis tot en met 28 mei! Betaald!
jipiee!

Dus ik naar onze baas, en die vond het een geweldig idee, dus morgen begin in weer te werken, exact 3 weken na mijn keizersneetje. Ik doe uiteraard alleen consultaties, en hij heeft me op het hart gedrukt niet te hard te werken, kom laat, ga vroeg weg, eet en drink goed, en de vroedvrouwen passen met plezier op Sam, terwijl ik de occasionele patiente zie tussen twee voedingen door.
Kleine Sam liet zich alle aandacht van vandaag welgevallen, dus ik denk niet dat hij er een probleem van maakt. En de mama, die zal 's avonds thuiskomen en recht het bed in denk ik, om de achterstand van de vorige nacht in te halen. En dan moet ik voor 11h 's morgens uit mijn pyama zijn, sterker nog: om 9h op 't werk!

-Zucht-
Het is toch niet te geloven, zo'n land is dan wanhopig op zoek naar buitenlandse artsen om hun enorme tekort aan te vullen, en dan hebben ze mij en draaien mij op deze manier een kloot af. Ze zouden ons beter een beetje soigneren, anders trap ik het hier weer af! Nou jaaa...

We zien wel hoe ik het er van af breng. Ik heb al voor hetere vuren gestaan...
denk ik...

groetjes
Greet