uit het archief: mei 2006

Hallo jullie ver weg,
Is het goe weer ginder?
Hier is het nog altijd zweetweer, maar dan niet het soort om op het strand te gaan zitten.
Cyclone Larry ( categorie 5 tropische cycloon) heeft vannacht de noordkust van Queensland bereikt en richt een ware ravage aan. Met windsterktes boven 280 km/h wordt zijn kracht vergeleken met Katrina (remember?) en Tracy, die op kerstdag 1974 of daar omtrent heel de stad Darwin in het noorden met de grond gelijk maakte. Enige verschil met toen: nu zijn de mensen gewaarschuwd en dus maximaal voorbereid...
Gelukkig is de noordkust van Qld ongeveer zo lang als de westkust van Europa, dus wij zaten relatief veilig op meer dan 120 km van het oog van de storm.

Toch wel bevreemdend: Gisteren lekker windje op zee, nog gaan zeilen met de lokale zeilclub die opendeurdag had, dan lekker een namiddagje gaan fietsen met wel een sterke wind en af en toe een (deugddoende) douche op onze kop, maar meer niet. Dan kwamen we terug in town en bedachten dat we nog water en fruit moesten halen in de Woollies, gelukkig open op zondag.
Mensenmensen, wat een chaos was het daar. Iedereen die maar mogelijk op zijn benen kon staan, liep door de rekken om de winkel leeg te kopen. Wij hadden ook wel gehoord van de cyclone warning, je kon er niet naast kijken op Tv en radio, maar het was niet de eerste keer dat ze een storm in een glas water zo aankondigden...

Wij lekker fruit en groenten en yoghurt kopen. Het water was allemaal op.
Dan in de rij gaan staan (startte van aan de ingang, liep in dubbele rij door de hele omtrek van de winkel)... Een praatje met andere rijtjesschuivers geslaan, waarna wij weer de twee domme kiekens waren, want wie slaat er nu bederfbaar voedsel in als de electriciteit waarschijnlijk gaat uitvallen en dus de frigo en de vriezer...
Hmm, ze hadden wel een punt natuurlijk.
Maar de meeste mensen waren er behoorlijk gerust in eigenlijk, temeer daar de warningmaps toonden dat hij iets ten noorden van T'ville zou toeslaan.


Maar goed. Vanochtend vier uur zou het gaan gebeuren, maar meer dan een lelijke Belgische storm was het niet bij ons, dus een beetje ontgoocheld naar mijn werk vertrokken deze ochtend. Weinig verkeer, wat vreemd voor een maandagochtend, hier en daar een afgewaaide tak en striemende regenvlagen, dat was het.
Op de radio hoorde ik dat alle scholen en uniefs gesloten waren, en de raadplegingen in de ziekenhuizen afgelast (yes!). Toch moest ik de hele dag in het ziekenhuis blijven "in case of emergencies". Boooring!
De medische administratie contacteerde elke arts en wou weten of we eventueel bereid waren indien nodig uit te rukken naar hulpbehoevende gebieden (Innisfail, Cardwell, de zwaarst getroffen gebieden) en ik heb aangeboden dat ik daar wel een zwangere vrouw wou gaan helpen verlossen, ja, maar dat ik (naar waarheid) niet bepaald veel anders zou kunnen doen.
"Oh, yeah, hmm, perhaps we should ask the trauma department and emergency meds first". Goe gepeinsd! Medische administratie zeker? ...zucht.
Niet dringende operaties en opnames werden afgezegd, want er moesten bedden/operatiezalen vrij blijven voor eventuele "getroffenen".
Iedereen was merkwaardig stil en ik vond het wel best lekker spannend en luisterde naar de rampverhalen van vroeger (de oudere consultants kwamen op dreef!)
Een collega van mij kreeg een telefoontje en was plots nogal in paniek want ze had net gehoord dat het huis van haar familieleden volledig was verwoest in Innisfail. En een andere collega zuchtte dat wij wel enorm veel geluk hadden, voor 't zelfde geld...
En het werd weer stil.







En toen viel mijne frank dat er helemaal niets spectaculair spannend cools is aan zo'n cycloon. Diep vanbinnen zijn we allemaal een beetje op sensatie belust denk ik, maar ik besefte op dat moment dat het eigenlijk behoorlijk misplaatst was.
En zo werd ik weer wat wijzer. Mijne pa zal trots zijn!

Het lelijke van die cycloons over Queensland is dat ze vaak aan land komen, afzwakken over land tot een tropische storm, daar afbuigen terug richting zee, boven zee weer in kracht toenemen en terugkeren naar land. Zo kan zo'n ding wel twee-drie keer toeslaan op verschillende plaatsen langs de kust. We mogen dus nog niet te vroeg victorie kraaien.

Snel een spoedcursus cycloon overleven gekregen van een collega: sluit alles zo goed mogelijk af/ timmer ramen dicht, leeg terras en tuin van alles wat een dodelijk vernietigend projectiel kan worden, ga naar de kamer met de minste ramen, sluit je erin op met veel water, droge (jaja) voeding, blikken (en blikopener!), zaklampen, transistortje op batterijen, reservebatterijen, matrassen om te slapen en matrassen om de ramen mee af te dichten, de ramen zonder luiken aftapen zodat ze niet aan diggelen vliegen als er iets tegenaan vliegt, De auto in de garage tegen de garagepoort parkeren met een (jawel) matras tussen zodat de poort niet kan gaan vibreren door de windvlagen waarna de wind en onder en achter kan en de hele poort wegblaast,... best interessant trouwens.
Geen van al die dingen hebben we dus in huis, behalve drie kaarsen en heel veel bier (overschot van onze burendrink) dus het wordt op zijn minst plezant!

Na een onaangename rit door weer, wind en water (een aantal straten stond blank) thuisgekomen en op de momenteel populairste webstek van Qld gekeken: www.bom.qld.au. Daar bleek er nog een broertje van Larry te zijn ontstaan boven de Coral sea, genaamd Wati, die trager maar gestaag op de kust aankomt, en lijkt iets meer naar het zuiden (=ons!) af te stevenen. Hij is nu categorie 2, maar kan nog aanzwellen/afzwakken/afbuigen/uitsterven, we zullen het over een paar dagen weten.
Zie bijgevoegd kaartje, wel mooi om zien: Larry is degene boven de tip van Queensland, Wati'tje is degene uiterst rechts.
Geeft ons nog ruim de tijd om batterijen en piellampen in te slaan!
en blikvoer, en een radiootje...!
en nog een matras of tien!

We houden jullie op de hoogte!





Verder nog wat prentjes van ons dagelijkse bestaan:

Wouter zijn haar werd wel erg lang in zijn nek, en dan zweet zo'n ventje in dit weer, en wat krijg je dan: een nat nektapijt! Doen we niet aan mee, dus ik besloot voor de eerste keer zijn haar te knippen, zelluf. Enfin, eerst een beetje scheef, dus wat bijtrimmen aan de andere kant, nog beetje links, nee teveel, beetje rechts zoals dat gaat, zit ne keer stil, nog wat hier, mooi zo, het wordt wel vreed kort, maar dat staat lekker fris. Enfin, ons vedet heeft een maand als een bloempot rondgelopen, chance dat nektapijten rap groeien...


Wouter gaat nog steeds flink naar de peuterzwemles: hier fotootje met Robert.


Af en toe zijn wij dan weer in een bijzonder sportieve bui en gaan we (vnl tegenwind) fietsen naar Palarenda, wat stijve kuiten maar ook mooie foto's oplevert. Palarenda ligt aan de andere kant van de baai, zo'n 10-15 km hiervandaan, met prachtige (lege) stranden en een schitterend uitzicht over Townsville. Op zondag komt menig parasurfer naar hier afgezakt om kunstjes te doen, naar het schijnt de beste wind hier.




spannende groetjes vanuit cyclone city,

greet, rob en wouter (die het allemaal best vindt)