The Aussie way of life...

We zijn al bijna een maand terug en het leven gaat weer zijn gewone gangetje.
Intussen kunnen we alles ook een beetje meer in perspectief plaatsen. De vraag of we ooit zullen terugkeren naar "huis", is nu enigszins genuanceerd naar wanneer we zullen terugkeren ( dat zullen onze ouders graag horen ;-)). Een antwoord op de wanneer-vraag blijven we voorlopig wel nog schuldig...

Ja, het was op zijn minst wel een revelatie, de reis.
We zijn toch ook weer wat wijzer geworden (zal mijn pa dan weer graag horen):

-Ouders die met 2 kleine kinderen een reis van meer dan 28 uur aanvatten zijn niet te benijden en verdienen alle respect (ipv boze blikken) van hun medepassagiers. Diezelfde ouders zijn ook nog een keer niet goed snik dat ze het willen doen.

-Belgie is geweldig leuk. Aan iedereen die het een apeland vindt raden we aan om eens een tijdje weg te gaan. We hadden zo'n heerlijk home-sweet-home gevoel, dat kun je je niet voorstellen ( maar ja, we waren dan ook met vakantie).

-Gent is een schitterende plek. Cultuur, natuur, gastronomie, sjoppe, you name it. Niet te ver van mijn familie en vrienden in West-Vlaanderen, niet te ver van Brussel en zelfs van Rob's familie in Maastricht, dicht bij Lientje, wat wilt ne mens nog meer?

-Met alle chinezen mor nie met dendezen: Hong Kong is de absolute max! Zonder meer, zie verslagen over Hong Kong...

Intussen zijn we ook nog eens terug aan het werk (na 2 dagen is het alsof je nooit bent weg geweest) en het blijft leuk en interessant.
Ik heb mezelf eens ernstig vragen gesteld over mijn werk in de komende paar jaar hier. Wil ik mij hier echt kapot werken en studeren om mijn fellowship te halen bij de RANZCOG (Royal Australian and New Zealand College of Obstetrics and Gynecology), wat ik misschien nooit ga nodig hebben aangezien we toch een keertje terug gaan keren naar Belgie? Of moet ik gewoon verder deze fijne, goed betaalde maar niet noodzakelijk waanzinnig spannende job blijven doen en genieten van gezin, lifestyle en omgeving? En een beetje minder hooi op mijn vork nemen want onze twee full-time jobs zijn toch wat moeilijk te combineren met 2 kleintjes. Het is vooral vervelend dat Rob zo goed als elk weekend werkt en dan een paar dagen in de week vrij heeft, terwijl ik in het weekend alleen zit met de kinderen en we zelden een keer een weekend met zijn allen thuis zijn of eropuit kunnen.
En toen heb ik het besluit genomen voor het laatste te kiezen. Dus voorlopig nikske studeren voor fellowship, en ik heb voor volgend jaar een part-time (4/5) job gevraagd, met verzoek om de woensdag vrij. Louis ( mijne baas) scheen er wel oren naar te hebben.
Joehoe, this is the life! Misschien wat meer gaan lopen, keertje samen zeilen of duiken, can't wait!

Onze flat begint ook beetje bij beetje meer een "thuis" te worden: onze nieuwe meubels zijn gearriveerd: boekenrek (wat achteraf gezien beter een boekenkast was geweest met SLOT cfr kids!), salontafel, entertainment unit oftewel TVmeubel. Wel is het nog wachten op de container vanuit Belgie, vol allerlei verloren gewaande schatten...
Het uitzicht uit onze flat is nog altijd schitterend, zowel 's morgens (we worden wakker met de zon in onze ogen om 6h) als 's avonds (lekker warm briesje, genieten van zicht op zee (jawel, kijk maar, ginder in de verte! ja daaar...))







We zijn ook weer wat routine beginnen invoeren, goed voor onszelf maar vooral voor Wouter. Die kon zich wel vinden in de totale anarchie van het reizen, het manipuleren van ouders in het bijzijn van grootouders en dat soort fraais. Kids will be kids, I guess...

Ze komen overigens wonderwel overeen, met Wouter die er af en toe in slaagt zijn broertje geen lichamelijke schade toe te brengen tijdens het entertainen.
Hij zit/ligt/springt altijd vlak voor/bovenop/rond/over/tegen of naast hem, neemt zij speeltje af waarna steevast gebleit (genre: "het is geen leven zonder blokken") en als we hem dan voor de twintigste keer bij hem wegroepen en zeggen dat hij zijn broer efkes met rust moet laten of tenminste rustiger zijn, is hij altijd oprecht teleurgesteld. Vraagt direct waar Sammeke is als ie hem niet onmiddellijk ziet, en knuffelt en kust en zegt sorry als hij hem (opzettelijk) pijn heeft gedaan. Een keer zei ik dat hij nooit meer speelgoed mag gooien naar Sam zijn gezichtje, en dus knuffelde hij hem achterover en duwde een kussen op zijn gezicht om de pijn ongedaan te maken, wat hem bijna nog was gelukt ook.
Wij moeten niet veel zeggen, want het bolletje heeft al weer een paar blutsen bij dankzij ons ook. Zo stak ik hem vorige week bij de dagmoeder liefdevol in de lucht (vindt hij geweldig) maar ik had de ventilator niet zien draaien boven ons hoofd...toktoktoktokweeeeeeeeeeeeeeeeeeiii, en weer een paar haren minder op zijne kop. Was ik wel effe niet goed van, naar het schijnt sloeg Sam rood uit van 't bleiten en ik groen van 't verschot. Ik heb natuurlijk direct mijn kandidatuur ingestuurd voor moeder van de maand ;-)
Voor de grootouders: moenieworrienie, hier een filmke om te bewijzen dat onze kinderen het nog altijd goed stellen en geweldig naar hun zin hebben...


Gezien verder niet zoveel meer te vertellen valt, smijten we er gewoon wat fotootjes tegen aan van heerlijke dagdagelijkse dingen zoals:

Wouter zijn haar knippen (en ik word er steeds beter in, misschien een nieuwe roeping? )









Naar het vliegerfestival op the Strand, waar we een paar geweldige showbeesten met hun vliegers hebben bezig gezien, leuk voor kinderen, nog veel leuker voor de ouders als je het mij vraagt ;-) Ik doe Rob bij deze een vlieger cadeau voor zijn verjaardag volgend jaar...






Wouter solidair met Harry Potter.
Hij slaapt tegenwoordig niet graag meer in een bed, veel te veel comfort. Dan maar in de kast tussen de schoenen. Zo gaan wij vaak eens piepen in zijn kamer voor het slapengaan, toch altijd spannend waar we hem nu weer gaan vinden. Eerste keer wel eng, want je kind is nergens te bespeuren ( doet ook netjes de kast dicht als ie erin zit, zo is hij wel).






Sammeke in zijn baby-bouncer, compleet met blutsen en al ( zie je wel hoe gelukkig hij is?)











Dat was het zo wat qua wereldschokkend nieuws. Heel Australie wacht met spanning op de formatie van een nieuwe regering in Belgie (ik mag het elke dag aanhoren op mijn werk, verlos mij aub uit mijn lijden...)

veel liefs,

Les Belges/ de Vlamingen in Australie