uit het archief: december 2006

Dag Belgen en andere exotische mensen,

Intussen is november 2006 al weer even voorbij, en wordt het weer tijd voor wat nieuws vanuit Townsville, jeweetwel, Queensland, Australië.

Het wordt hier warmer en warmer, maar het ondraaglijke hothothot dat we vanaf begin november al verwachtten, hebben we gelukkig nog niet echt gehad. Neemt niet weg dat we de airco al een maand aan hebben staan, is het de warmte of mijn hormonen, dat laten we nog in het midden. Nu, sowieso geeft het voor ons overdag weinig worries, we zitten nu eenmaal te werken in airconditioned plaatsen.
Toch wel grappig dat je op de drempel van het ziekenhuis zowat terug naar binnen wordt geblazen door de hitte, en tegen dat ik mijn auto op de parking heb bereikt, ben ik redelijk bezweet, wat niet dadelijk betert want de temperatuur in den otto is dan ongeveer 50˚ C. Dan maar airco blazen en intussen met de ruit openrijden tot hij koud blaast, ook wel een sport, dan kan ik loeihard Marco Borsato opzetten en meekelen en iedereen vol bewondering omkijken (nou ja…).

Intussen zijn mama en papa langsgeweest in oktober, en raad eens: ze hebben weer veel van de wereld bijgeleerd.
1) Als je ergens voor zonsondergang wil zijn helpt het niet om te snel te rijden, want dan betaal je een vette boete, na eerst 45 minuten (gene zever) naar de preken van den agent te hebben moeten luisteren. Zo is de Robeir al weer 4 punten van zijn “rijbewijs” kwijt, er schieten er al maar vier in totaal meer over, en god weet hoelang het zal duren om ze weer bij te winnen…
2) Zelfs op de Whitsundays durft het wel eens regenen.
3) In de Mac (donalds, jaja) hebben ze ook slaatjes en zelfs lekkere en ’t is daar nog redelijk proper ook en alles wordt vers gemaakt… en ge kunt er een watertje bijdrinken…
Zij zijn hier al meer naar de Mac geweest dan wij!
4) Zelfs op Magnetic Island durft het wel eens regenen…

Maar het was heel leuk om ze hier te hebben en Wouter heeft zo ook weer eens gezien van wie hij afstamt.






Er werd lekker veel op het strand gespeeld op de Whitsundays, en op de existentiele vraag "Zouden er voeten aan groeien als ik ze water geef?" kwam gelukkig een bevestigend antwoord.









Er werden zelfs flinke wandelingen gemaakt, met aan het eind een schitterend uitzicht over de eilanden. Het was heerlijk weer (beetje bewolkt, zo hebben we het hier graag ;-) om te watersporten, dus Rob en ik deden een tochtje op de kayak, terwijl Wouter aan het stuur zat van zijn eerste cabrio. En verder werden de lokale vogeltjes weer heel wat dikker.


Er werd gedronken op 't schoon leven en 't schoon uitzicht bovenop Castle Hill, en hoewel we grondig hebben gezocht, hebben we het kasteel nog altijd niet gevonden ;-) Ook de Hoetjes doken eens het aquarium in (wat? ons Yvette?). Niet letterlijk op te vatten, natuurlijk, gewoon om visjes te kijken.
Ze zijn intussen al weer een maand thuis en hebben zich terug aan de goeie ouwe Belgische temperaturen aangepast.




Kort daarna heb ik mijn niet bepaald globetrottende zus kunnen overtuigen om met haar gezin naar hier te komen afzakken ergens in mei, als onze tweede spruit geboren is. Ze is warempel nog niet van gedacht veranderd (misschien omdat de tickets al geboekt zijn?).

Ik heb mijn 32ste verjaardag (miljaar) in stijl gevierd door de dag met mijne zoon door te brengen (zoals dat gaat met verjaardagen in stijl) in de peuterzwemles, op het strand, speelpleintjes, het reef aquarium, terwijl de rob zorgde voor de influx van liquiditeiten, of hoe heet zoiets in het moeilijk.

Eind oktober was nog een laatste stuiptrekking van de comfortabele wintermaanden: nog geen stingerseizoen, nog geen muggen, nog geen permanente hittegolf, nog de airco niet continu aan etc. Dat dachten de organisatoren van een groots opgezette surfwedstrijd aan het strand duidelijk ook, maar dat was buiten de 2 zoutwaterkrokodillen gerekend die al een aantal dagen gesignaleerd waren in ondiepe wateren voor onze stranden, en bijgevolg waren de stranden gesloten, mocht niet gezwommen laat staan gesurft worden.
Geweldig sneu dus, al die surfabillies die soms best wel van ver waren komen afgezakt en zich dan maar een stuk in hun kraag zaten te hijsen op een terrasje. De organisatoren zijn er toch nog in geslaagd om lallend door de micro’s de eerste drie prijzen (waarvoor dan wel?) uit te reiken, de eerste prijs bleek een etentje voor 2 in een restaurant dat nog moest geopend worden. Klasse.
De kroks waren twee weken later nog altijd niet gevangen, maar op 1 november begon het stingerseizoen en mag je toch alleen maar meer zwemmen in de stingerenclosurenets, dus er wordt weer gespetterd en geploeterd. Volgens mij zwemt een krok met gemak over zo’n net, maar allez, ze zijn er hier toch precies gerust in.

Voor mijn verjaardag heb ik van robert een verwencadeaubon gekregen bij een beautykeet, met bodyscrub en –massage, deluxe pedicure en dito facial. Het hele pakket houdt mij zo te horen bijna een dag zoet, maar gelukkig mag ik het ook opsplitsen, en aangezien ik nu redelijk wat nachten werk, ga ik mij na ’t werk lekker laten verwennen voor het slapengaan. Maar o wee, de massage kan al niet meer doorgaan want ik ben zwanger, en volgens het 19 jarige ding dat daar werkt is het tegenaangewezen om vanaf 16 weken zwangerschap nog op je buik te liggen, slecht voor de baby. Dat ik ’s nachts vaak op mijn buik slaap bezorgt haar wellicht nog jaren nachtmerries, dus ik ben maar wijselijk geen discussie aangegaan, was ik trouwens te moe voor. Er is overigens een speciale massage voor zwangere vrouwen waarbij je waarschijnlijk op je zij mag liggen, of wie weet rechtop mag blijven staan, dakketnieweet, het zal wel geweldig comfortabel zijn. En als zwangere moet ik na de “facial” blijkbaar heel veel drinken, want het is een “detoxifiërende behandeling” en anders kunnen al die toxines eventueel - jajaa - de baby schaden. Wat zijn ze in godsnaam met mijn gezicht van plan, denk ik dan, maar soit…

Het mangoseizoen is begonnen! Ze liggen te blozen en te geuren in de rekken, en we hebben er al zwaar van genoten. Miljaar dat is toch goed. Na mijn nachtweek ga ik met Tolly (de Ruszky) weer eens naar de mandarijnenfarm die nu dus mangofarm is, krattenvol gaan inslaan voor een spotprijs. En naar het schijnt ook binnenkort litchiseizoen, net als in Zuid-Afrika. Ons een indigestie vreten aan die dingen, zalig. Jup, dat zijn de tropen natuurlijk: we eten hier elke week ongeveer een ananas, een rock- of een honeydewmelon, een halve watermeloen en dat soort leuks. En raad eens? De bananen zijn qua prijs voor het eerst dit jaar onder de 10 dollar per kilo gekukeld. Er stond een groot bord boven een mooie berg bananen waarop geschreven: It's good to be back! Queenslands own bananas. ( voor wie het was vergeten: Na cycloon Larry op 20 maart stond hier in heel Queensland geen enkele bananeboom meer overeind. Het is een wonder dat ze zo kort na de ramp eigenlijk al weer een deftige oogst hebben). En ge kent ons: de plaatselijke agricultuur diep in ons hart dragend zijn wij weer volop bananen aan het vreten, kwestie van ze een klein ruggesteuntje te geven.

Ze vieren hier al kerst vanaf eind oktober... Een echte Halloween hebben ze hier niet en Sinterklaas mag je ook vergeten, dus die mensen moeten iets hebben om naar uit te kijken hee? Volgens Tine stond eind oktober al een gigantische kerstboom in Sydney, en sinds de achttiende november staan er walgelijke opblaasbare kerstmannen, rendieren, snoepstokken, kerstbomen, wegwijzertjes naar "Santa's Toy-unloading dock" en "North-Pole" in de voortuin van onze daycare mama. Let wel, de opblaasdingen vliegen op het heetste van de dag weer in de schuur, want de zon kan ze te zeer beschadigen, dus tegen de vieren sleuren ze alles naar buiten en begint het spel opnieuw... Je houdt het niet voor mogelijk. Die dingen geven dan ook nog eens licht in het donker, en we prijzen ons gelukkig dat we dat nog niet hebben gezien, nu hebben we nog een beetje respect voor haar...Ik zie ze daar nog een sneeuwtapijt uitrollen op kerstdag.
In dezelfde stijl heeft robert een lichtgevende kerstboom gekocht die ronddraait en flikkert in groen, geel, blauw, rood, paars, oranje en roze. Vette kitsch maar Wouter vindt het geweldig natuurlijk.

We zijn intussen een paar weken verder en al weer vanalles meegemaakt.



"Tante" Tine is hier een paar weken geweest, en het was heel gezellig. Spijtig genoeg heeft Woutertje zich niet van zijn allerbeste kant laten zien want op reis was hij constant moe (dus lastig) door gebrek aan zijn vaste middagslaapje, en hij kreeg ook nog eens een tandje bij (hebben we pas nu ontdekt) en dat maakte hem er niet beter geluimd op, maar soit. De zwemles wou niet echt vlotten en hij was ook niet bijster geinteresseerd in wat de pot schafte, al de rest in de kast wel natuurlijk. Maar verder "natuurlijk" het ideale metekind, dat zie je van hier. Ik denk wel dat Tine een schitterende reis heeft gehad, zo te horen aan haar verhalen. In alle geval heeft ze hier gedoken naar de mooiste plekjes, en zijn we daarna naar Mission beach, de Atherton Tablelands en Undara volcanic national park gereisd, waar wij ook nog nooit waren geweest. Schitterend, een paar uur van Townsville naar het noorden en het binnenland in, een heel andere wereld. In een oude abdij of zo geslapen in Ravens-hoe, niet Raven-shoe moest het iemand interesseren, alwaar Tine in een bijna pauselijk bed heeft liggen snurken (waar wij natuurlijk fotomateriaal van hebben). Vele watervallen, misty mountains en curtain-fig-trees later dan de lavatunnels van een 190 000 jaar oude vulkaanuitbarsting bezocht in the middle of nowhere, wel eens leuk, en in een oude opgeknapte trein geslapen voor de nacht. Dan heeft Tine zich nog eens kapotgefietst op de bergop en -af wegen van Magnetic Island, ze was nochtans gewaarschuwd. Ze heeft hier uiteindelijk casowaries, groene boomkikkers, koala's, kangoeroes (tiens?), possums, green turtles, stingrays, microbats, wallabies, zingende dingo's, nemo's en ander fraais in het wild gezien, maar die platypus, die bleef zich hardnekkig verbergen. Voor Tine geen reden tot gemopper, dan maar uit miserie een flesje gekraakt. Ook zij loopt nu met muts en sjaal en dergelijke rond in Belgie, ze mocht nochtans blijven.









(foto's uit Tine's archief, merci)




Tijdens onze weekends houden we ons tegenwoordig onledig met het rondkijken naar vastgoed, want jaja, we denken eraan nog een paar jaartjes hier te blijven, tot we allebei ook hier onze erkenning hebben en de kids deftig goodonyamate kunnen zeggen. Het is best merkwaardig en heel interessant om te zien wat ze hier allemaal op de markt smijten aan huizen, flats en dingen die wij nog niet zouden klassificeren als op instorten staand tuinhuis, maar hier dan als een "beauty - to renovate" wordt aangeprezen. Leuk, en vooral, we zijn nie gepresseerd. Vandaag onze eerste echte househuntingtocht gedaan, in Mundingburra, een van de "oudere" (lees knussere) buurten van 't stad, met vele mottige bakstenen bungalows en wat aftandse queenslanders (van die houten huizen, vaak op palen voor de afkoeling en ook tegen de overstromingen denk ik), maar hier en daar zitten er echte pareltjes tussen. De prijzen zijn niet zo torenhoog als in 't centrum waar we nu wonen, en er zijn ofwel flinke tuinen bij, ofwel elegant gebetonneerde (jaja, dat bestaat hier) terassen met een zwembad enzovoort. Toch al twee leuke plekjes gezien, eentje ervan een geweldige investering want groot stuk grond eraan, en helaas flink wat geinteresseerden op de eerste openhuisdag, maar we gaan ons niet overhaast in een avontuur op onbekend terrein storten, we kijken wel wat verder. Trouwens, de robert heeft al duidelijk gemaakt dat hij geen geboren tuinman is, en er zijn nu eenmaal geen 36 uren in een dag, anders deed ik het wel. Dus praktisch gezien vrees ik dat het "ne betonnen hof" zal worden, tegen ons beider principes in. We houden potentiele logees op de hoogte.

Ik heb mijn bodyscrub gehad! 't Was om te bleiten. Ze wreef wat over mijn onderbenen, knieen en ellebogen, en dat was het. Thuis in de douche doe ik het beter, en voor niets! De zwangerschapsmassage was dan wel weer okee, de dame in kwestie kwam daarvoor speciaal afgezakt vanuit Charters Towers, zo'n 100 km van hier (beeld je in dat een masseuze van Brussel helemaal naar Brugge rijdt om je eens onder handen te nemen) maar zij was de enige die hierin "getraind" was, en het deed wel deugd. Ook zij bleef op een veilig afstand van mijn buik stranden, maar ik maakte me al geen illusies meer. Over een goeie week heb ik dan mijn "deluxe pedicure", waarin mij weer een kleurenpallet zal worden onder de neus geduwd gaande van transparant over het fluogamma tot gitzwart. Iedereen die mijn tenen al eens gezien heeft begrijpt dat ik voor onopvallend zal kiezen.


De plannen voor 2007 zijn op dit moment als volgt:
-26 februari keizersnede? dit als er werkelijk niets anders gebeurt voor die tijd. In principe werken tot 23 feb, we zijn geen doetjes...
-ergens in maart/april: rob's ouders op bezoek
-mei: mijn zus en co op bezoek
-juni: ik weer voor 7 weken aan het werk, jaja
-mid augustus-eind september: we komen naar Belgie om elks ne goeiendag te wensen, onze nieuwe kroost voor te stellen en hier en daar een weekendje Bomal (Tine!), Champagne (guys!), en/of Vossemeren (Ilse, Kurt!) mee te pikken. Zorgt dat het geregeld is!

Rob's plannen voor 2007: zo'n beetje idem, maar hij werkt gewoon verder. influx van liquiditeiten hee.
en hij krijgt geen keizersnede.

Zo, dat was het weer qua banaliteiten aan den onderkant.

Aan iedereen een geweldig eindejaar gewenst! Schitterende kerst, misschien dan wel weer geen witte, maar in alle geval realistischer dan die bij ons. Aan iedereen bij wie grootse gebeurtenissen te wachten staan volgend jaar (of nog dit jaar, Annelies): veel plezier en succes. Hou ons op de hoogte!
Aan alle mensen wie we uberhaupt een kerstkaart gaan sturen: ze zal te laat komen, maar zoals elk jaar ligt het ook nu weer aan de post...

Veel liefs,
Greet