uit het archief: september 2006

Een nieuwe update van life downunder, intussen al weer heel wat “spannends” beleefd.

Gefeliciteerd aan alle pasgetrouwden en kersverse ouders, en dank jullie wel voor de kaartjes, zo blijven we op de hoogte van de Belgisch-Nederlandse burgerlijke stand. Mooie kaartjes en nog mooiere babies! Blijf wat fotootjes doorsturen…

Waar zullen we mee beginnen?

Ben zoals eerder vermeld naar mijn eerste Aussi babyshower geweest en het was op zijn minst alarmerend. Alleen vrouwen toegelaten, Wouter was de enige man, en enige kind, alle andere vrouwen (met alleen jongetjes) hadden zoonlief thuisgelaten, want ja, women only. Ik daar dus in mijn doordeweekse plunje (normale kleren, versta me niet verkeerd), volledig uit de toon gevallen, want iedereen was opgekleed, een meisje droeg een strapless roze jurk met bijpassende roze muiltjes, roze handtasje (zo’n ding waar alleen een zakdoekje in past), en ze (we) dronken allemaal thee/koffie met zilveren lepeltjes en ons pinkje in de lucht. De tafel was versierd met een roze geblokt tafellaken en roze/lichtblauwe gebakjes, allemaal zelf gemaakt door de moeder des huizes. De tantes waren alomtegenwoordig, overdadig opgemaakt en gecoiffeerd. Er werd wat heen en weer gepraat over kinderen, taartenbakken en zwangerschap, en gelukkig kon ik lekker wijdbeens op de grond zitten lego bouwen met Wouter (ik was de enige met een broek aan). Wouter sleurde dan nog wat creditkaarten uit een delvauxtasje en presenteerde ze aan mij, wat iedereen, inclusief de delvauxtaseigenares, buitengewoon charmant vond (gelukkig!). Na het verdwijnen van de tantes versoepelde het allemaal wel wat, en het werd warempel bijna gezellig. Als cadeau hadden we met een groepje wat neutraal gekleurde unisexkleertjes en speelgoed enz gegeven, en raad eens: de andere aanwezigen hadden neutraal gekleurde kleertjes en speelgoed gegeven.
Nooitvanzeleven ga je mij een babyshower zien geven! En ik bedank de volgende keer feestelijk voor de invitatie.
Het kindje is intussen geboren en heet Poppy Rose Costello, wat ik persoonlijk wel schattig vind. Emma is een behoorlijk coole nuchtere moeder en zal het schaap hopelijk niet continu in het roze hullen. Ze is, geheel tegen de voorschriften van de yoga-lerares in, bevallen met een epidurale en zonder sjaal over hare kop! (maar dat is een ander verhaal waar ik een boek over kan schrijven).

Verder houden we ons wat onledig met Woutertje entertainen in het weekend, wat bij zeldzaam regenweer of te heet zomerweer vaak neerkomt op de Reef Headquarters induiken, een beetje zoals het Sydney-aquarium, maar dan met een echt levend koraalrif in. Heel mooi allemaal, met reusachtige tanks vol kleurrijke visjes en koralen, heel veel informatieve shows en een interactieve speelruimte op het eerste verdiep, waar wij dus het merendeel van onze tijd doden. Zijn intussen al lang lid geworden van de ReefHQ, want met een lidkaart (kost nog geen twee keer toegang) kan het hele gezin een heel jaar voor niets binnen. Vaak valt ie dan na een tijd uitgeput in slaap in de buggy, en kan ik lekker naar de informatieborden kijken en visjes fotograferen, mijn nieuwe hobby. Verdomd moeilijk, ze staan nooit stil voor me. En lachen? Ho maar.




Op 4 september sloeg hier dan het noodlot toe: Steve Irwin en zijne stingray. Ik had nog nooit van die mens gehoord maar dat bleek achteraf integraal aan mij te liggen: ik was de enige. Alle Aussies, Amerikanen, Noren, Britten, Dutchies en zelfs Robert kenden hem van al zijn shows en documentaires. Ik was die dag van wacht en het verloskwartier viel zowat op zijn gat want alle vroedvrouwen en familie van patiënten zaten plots in de wachtkamer voor de TV. Hadden die arbeidende vrouwen hun bevalling 2 uur kunnen opschorten, ze hadden het gedaan. Ik vond het maar een beetje een eikel: “Crikey, isn’t she a beauty?” schreeuwen te pas en te onpas en vooral veel aandacht trekken. Blijkt het ( na twee weken intensief fragmentjes, tributes en in memoriams te hebben gezien op TV) een geweldig leuke kerel geweest te zijn met zijn hart op de juiste plaats (nvdr. Dat vond die stingray zeker ook), die twee kindjes en een vrouw achterlaat. Hij was waanzinnig populair in de US en de UK, nog meer dan hier eigenlijk. Echt wel lachen trouwens die vent: in een bepaalde talkshow hadden ze een reusachtige nepkrokodil geplaceerd in een opblaasbaar zwembadje, en hij moest samen met een vrouw die zijn echtgenote speelde, maar eens tonen hoe je dat nu doet, een krokodil vangen. Dikke show natuurlijk, veel gespetter en gerol in en uit en weer in dat zwembad, en dan zaten ze na afloop alle twee triomfantelijk, hijgend en kletsnat op dat plastieken beest. Grappig(nvdr: echt waar!). En dus telkens als er weer een tribute-filmpje is over hem, begin ik nu spontaan te bleiten want daar kan ik dan weer niet tegen. En ik had wat schade in te halen natuurlijk.



Op 31 augustus zijn Rob zijn ouders hier gearriveerd, via een ommetje langs Hong Kong, wat blijkbaar een leuke plek was. Ze zijn hier intussen drie weken en we zijn samen een dag of vier naar de Whitsunday Islands geweest, wat een heerlijk uitje was hoewel ik nog flink misselijk was met een sinusitis erbovenop. Om 9 uur ’s avonds in bed met een boekje, zalig nietsdoen. Dan een beetje een ontgoochelende boottrip/snorkeltrip naar een dichtbijgelegen rif, want het was hoogtij (rif dus te diep om veel te zien) en minder goeie weersomstandigheden met veel sediment en slechte zichtbaarheid in het water.
Maar de boottocht was lekker speedy en we waren goed uitgewaaid, sinussen incluus.
Je rijdt ginds op Hamilton Island trouwens rond in van die elektrieken golfkarretjes, die tot dertig per uur kunnen en stapvoets gaan bergop, maar wel een heerlijk vakantiegevoel verschaffen: zalig tuffend naar boven met je verse brood van de bakker, en op het steilste stuk zowat grijnzend ingehaald worden door (hijgende) mensen met ook een brood onder hun arm. Wat wandelingen naar afgelegen strandjes en happy hours in de cocktailbar van het zwembad later (ik als zwangere heb een derde van mijn drankje aan wouter gegeven die het binnengoot en er niet het minste effect van scheen te ondervinden) zat het er alweer op en keerden we huiswaarts.
Snel wat was insteken want de volgende dag vertrokken Rob en ik (alleen!!! geen Woutertje mee!!) voor drie dagen naar Brisbane, vooral op shoppingspree. Hebben daar als waanzinnigen geshopt (Townsville is wat dat betreft een achterlijk gat) en schitterende zwangerschapskleren (die ook voor normale kleren kunnen doorgaan en dus verder kunnen gedragen worden) gekocht, veel broeken voor rob en schoentjes voor Wouter. Lekker riverside dining elke avond en dan filmpje betaalTV kijken op de kamer (ja, ook een sexfilm, die om te huilen was. we snapten niet dat hier nog kinderen geboren worden). De zaterdag zouden we een sightseeing wandeling doen doorheen de stad, maar o wee, het regende wel zeker? Dan maar nog een dag geshopt, kwestie van de valies vol en de dag om te krijgen. Zaalig! En Rob vond het helemaal niet erg (zegt íe) (nvdr: heb voldoende voor mijn eigen gekocht om wreed content te zijn. Helaas hadden ze een uur voor sluitingstijd mijne maat sandalen niet, heb nog gans Queenstreet mall doorgesjeesd, maar zelfs in dit shoppingmekka hadden ze ze niet in mijn maat, heb nog hier in TSV gekeken ook… tegen beter weten in)
Eenmaal terug bleek Wouter zich kostelijk geamuseerd te hebben met de grootjes en iedereen was tevree.
Nu zijn we alweer een paar dagen verder en ben ik met “sick leave” voor enkele dagen want heb gisteren een vruchtwaterpunctie gehad, omdat er een verhoogd risico op chromosomale afwijkingen bleek uit mijn eerste trimester screeningstest (nvdr: 13 en 18, niet 21). Kreeg een halfuur durende echo die alleen maar goed nieuws toonde en dan het prikje die heel vlot verliep. Het lijkt er heel sterk op dat Wouter een broertje krijgt, de battle of the sexes over een jongensnaam kan gaan beginnen (nvdr: oh, get a life!). Als de resultaten maandag goed zijn natuurlijk, maar ze waren er vrij gerust in. U wordt op de hoogte gehouden.



Robert nam intussen zijn ouders mee naar Paluma range (alwaar ze ook een knoop in een boom legden, wat is dat toch met die mensen?) en Alligator Creek, en fietste met zijne pa naar Palarenda waar je een schitterend uitzicht hebt over de "skyline" - nou ja - van Townsville.














Ons leven wordt intussen weer een stukje makkelijker want we hebben een afwasmachine gekocht (word ik constant voor uitgelachen en beetje onsubtiel geboycot door mijn schoonmoeder, mij een zorg, zolang zij hier zijn doen zij met plezier de afwas!)
E-hen… eindelijk ook een kuisvrouw gevonden. Jipiiee, la vie en rose.
En het weer blijft hier verrukkelijk ! Nog een goeie anderhalve maand, en dan is het weer zweten geblazen… met een bolle buik…

Mijn mama en papa komen over een kleine maand naar hier, dus dat is ook iets om naar uit te kijken...

Zo, mijne zeg is gedaan, nu Robert nog.
oh, goed dan,
We gaan maar toch geen zeilboot kopen, dan, gezien we nu een afwasmachine hebben; we hebben geen afwas genoeg om dat ding efficient te doen draaien, maar kom.
Ma en pa rond ons te hebben was erg gemakkelijk en het valt ons te weinig op, kan zondag al niet zeilen vanwege oppas difficulties, tragisch!
Verder weinig veranderd, ook op het werk ben nog alle weekends aan het doen of zo lijkt het toch en buiten dat blijft het gezellig.
Het zeewater wordt warmer, dus tijd om wat duikjes te beginnen regelen…

nog een prentje van halsbrekende toeren van ons kornuit


Heel veel groetjes van Downunder en tot ziens/horens

Robert, Greet en Wouter